Χριστίνα Παππά στον FLASH: «Έγινε επιθετική, θα μπορούσε να με είχε σφάξει, να με είχε μαχαιρώσει»

Η Χριστίνα Παππά μίλησε στον FLASH για τον τρόμο που έζησε πριν από λίγο καιρό στη Μύκονο με μια γυναίκα που ουσιαστικά την έβαλε στο σπίτι της και τη βοήθησε να σταθεί στα πόδια της και μετά εκείνη κινήθηκε απειλητικά εναντίον της. «Αυτή την κοπέλα τη βρήκα σε ένα καφέ και έλεγαν τα κορίτσια πως μένει τρεις μέρες εδώ και κοιμάται μέσα στο κρύο και στα πατώματα. Επειδή είμαι άνθρωπος που γενικά βοηθάω ό,τι φιλοζωική υπάρχει, ό,τι ζώο υπάρχει, εγχειρήσεις, πράγματα γενικά με το θέμα των ζώων δεν φαντάζεσαι πόσο δοτική είμαι και τώρα σαν άνθρωπος αγαπώ τους ανθρώπους πάρα πολύ και τους σέβομαι και όταν το άκουσα αυτό λέω μέσα μου βρε Χριστίνα εδώ βοηθάς ζώο, δεν θα βοηθήσεις έναν άνθρωπο;

Ρώτησα τα παιδιά αν είναι ήσυχη και μου είπαν ναι. Της είπα λοιπόν ότι έχω ένα σπίτι που μένει το προσωπικό, γιατί τότε ήταν ελεύθερο γιατί δεν είχε ανοίξει ακόμα το μαγαζί, και της πρότεινα να μείνει εκεί. Τη φιλοξένησα, της έδωσα χρήματα, την τάισα στα μαγαζιά. Κάποια στιγμή με έπιασαν κάποια άτομα και μου είπαν ότι η συγκεκριμένη κοπέλα λέει ότι δουλεύει σε μένα. Της είπα λοιπόν να μην λέει ψέματα, αυτή όμως το ξανάκανε. Κάποια στιγμή έφτασε το προσωπικό του μαγαζιού που θα έμενε στο σπίτι και της είπα δυστυχώς θα πρέπει να φύγεις. Τη φιλοξένουσα ήδη έναν μήνα. Όλο αυτό το διάστημα της έλεγα να ψάξει να βρει μια δουλειά γιατί εγώ δεν μπορούσα να την πάρω στα μαγαζιά μου γιατί δεν είχε χαρτιά.

Μόλις της είπα ότι θα πάω στην αστυνομία έγινε επιθετική, με απείλησε, ένας άλλος άνθρωπος! Ενώ μέχρι τότε μου έλεγε ευχές, να σε έχει καλά η Παναγία και ο Θεός. Ήταν μάλλον διπολική ήταν σχιζοφρενής και απορώ με τον εαυτό μου με την αφέλειά μου πως έβαλα άνθρωπο στο σπίτι μου χωρίς να τον ξέρω! Μετά τη βρήκε η αστυνομία και την έστειλαν πίσω στη χώρα της. Όλο αυτό συνέβη πριν από έναν μήνα. Θα μπορούσα να με είχε σφάξει, να μου είχε ρίξει μια μαχαιριά όταν είχα γυρίσει την πλάτη μου εκεί που της έφτιαχνα το κρεβάτι, κάτι οτιδήποτε. Κάθομαι και λέω καλύτερα να ταΐζω τα ζωάκια μου και στο τέλος θα χρειαστεί κάποιος καλός άνθρωπος που θα έχει όντως ανάγκη και θα είμαι επιφυλακτική».

«Έκανα το catering στο Emily in Paris»

Η Παππά είναι όμως και μια επιτυχημένη επιχειρηματίας με τρία καταστήματα εστίασης στη Μύκονο, οπότε έζησε απο κοντά την εμπειρία του «Emily in Paris» στο νησί. «Τον Απρίλιο άτομα από την παραγωγή του «Emily in Paris» είχαν έρθει για ρεπεράζ στο νησί και έφαγαν στο μαγαζί μου. Μετά εγώ εγώ δεν είχα καμία επαφή με τους πρωταγωνιστές, ούτε με τα γυρίσματα, τίποτα. Το μόνο που ξέρω από τα μαγαζιά που έχω πάντα ενημέρωση είναι ότι η παραγωγή έπαιρνε catering και από το ιταλικό και από το σούσι που έχω.

Ήμουν στη Μύκονο την περίοδο των γυρισμάτων και μια φίλη μου που δουλεύει στην τράπεζα μου είπε πως είχε κατέβει στη Χώρα και είχε που είχαν στήσει πολύ ωραία μια υπαίθρια αγορά. Είχαν βάλει πάγκους με λαχανικά και φρούτα. Υπήρχε ωραίο κλίμα γενικά και ασχολήθηκε πολύ και ο ξένος τύπος με το ότι η σειρά ήρθε και έκανε γυρίσματα στη Μύκονο. Νομίζω ότι τα τελευταία δύο - τρία χρόνια τη χρειαζόμαστε αυτή τη διαφήμιση. Η Μύκονος και η Σαντορίνη είναι τα πιο διαφημισμένα νησιά, όπου κι αν πας στον πλανήτη τα γνωρίζουν όλοι. Αλλά γενικά η Ελλαδίτσα μας ένα push το χρειάζεται».

Αισθάνθηκες μια κάποια ζήλια, θα ήθελες να συμμετάσχεις κι εσύ στα γυρίσματα;

«Όχι, ούτε καν που με άγγιξε, ούτε καν που με ενδιαφέρει, ούτε καν που ασχολήθηκα γιατί το έχω ξεπεράσει αυτό. Δεν μου έλεγε και κάτω ότι το ήρθαν να γυρίσουν το «Emily in Paris». Έτσι κι αλλιώς στη ζωή μου έχω γνωρίσει τόσους πολύ σημαντικούς ανθρώπους από το Hollywood γενικά και δεν μου λένε και κάτι πια. Δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος που ενθουσιαζόμουν. Δεν έχω ζητήσει ποτέ μα ποτέ ούτε μια φωτογραφία παρόλο που τους ζούσα και ήμουν στην παρέα τους τότε και με το «Ocean’s Twelve» στη Ρώμη. Ο μόνος άνθρωπος που έχω ζητήσει να βγάλω φωτογραφία είναι ο Mister Nobu, κανείς άλλος. Δεν ξέρω ποτέ δεν με ενθουσίαζαν πάρα πολύ αυτά.

Το μικρόβιο της υποκριτικής πάντα το έχω γιατί και σειρές που μου αρέσουν όταν βλέπω και στο θέατρο όταν πηγαίνω, ξέρεις, το σώμα κουνιέται, ταράζεται, είναι σαν να παίζω εκείνη τη στιγμή όταν κάτι μου αρέσει, αλλά το να ζηλέψω ούτε καν. Έχω ένα χάρισμα. Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που ζηλεύει. Ποτέ μου δεν έχω ζηλέψει τη ζωή μου. Τώρα με την καλή έννοια να πεις αχ τι ωραία θα ήταν να μπορούσα να το κάνω, ναι εννοείται όλοι μας. Είναι τόσο βαρύ το πρόγραμμα και τόσο δύσκολο πια το να έχεις εστίαση που δεν σου μένει μυαλό ούτε να σκεφτείς, αλλά ούτε και να ευχαριστηθείς».

Αν ερχόταν μια καλή πρόταση όμως μπορεί να έλεγες το ναι και να σε ξαναβλέπαμε σε κάτι;

«Ναι, βεβαίως, τώρα πια ναι. Τόσο καιρό έπρεπε τα μαγαζιά να πάρουν τον δρόμο τους και έπρεπε να είμαι από πάνω. Όταν κάνεις μια δουλειά και τοποθετείς τα χρήματά σου πρέπει να είσαι από πάνω, δεν γίνεται να λείπει το αφεντικό κακά τα ψέματα. Τώρα που έχουν πάρει τον δρόμο τους και έχω και ικανούς συνεργάτες, θα το έκανα».