Δεν είναι «απλώς ένα ζώο»: Γιατί ο θάνατος κατοικιδίου πονάει το ίδιο με το να χάσεις άνθρωπο;
Περίπου το ένα πέμπτο των ανθρώπων που είχαν βιώσει τον θάνατο ενός ζώου δήλωσε ότι η απώλεια ήταν χειρότερη, σύμφωνα με νέα μελέτη.
Όλοι, κάποια στιγμή στη ζωή μας, έχουμε αναγκαστεί να αποχαιρετήσουμε το αγαπημένο μας κατοικίδιο, τον πιστό μας φίλο που μας συντρόφευσε για χρόνια. Εκείνον που μοιραστήκαμε χαρές, στιγμές ηρεμίας και μικρές καθημερινές περιπέτειες, αφήνοντας ανεξίτηλα τα αποτυπώματά του στην καρδιά μας.
Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε πριν από λίγες ημέρες έρχεται να εξηγήσει γιατί ο πόνος που νιώθουμε ισούται με εκείνον που μπορούμε να βιώσουμε όταν πεθαίνει ένας πολύ κοντινός μας άνθρωπος επιβεβαιώνοντας αυτό που πολλοί άνθρωποι ήδη γνωρίζουν για τον δεσμό τους με τους τετράποδους φίλους τους.
Άτομα που θρηνούν την απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου, λοιπόν, μπορεί να υποφέρουν από παρατεταμένη διαταραχή πένθους (PGD), μια ψυχική πάθηση που προκαλείται από τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο ακαδημαϊκό περιοδικό PLOS One.
Η PGD μπορεί να διαρκέσει πολλούς μήνες, ή και χρόνια, και συχνά περιλαμβάνει έντονη νοσταλγία και απελπισία, προβλήματα κοινωνικοποίησης και εκτέλεσης καθημερινών εργασιών και αίσθημα ότι ένα μέρος του εαυτού μας έχει πεθάνει.
Προς το παρόν, μόνο όσοι θρηνούν την απώλεια ενός ατόμου μπορούν να διαγνωστούν με PGD, ωστόσο ο καθηγητής που συνέταξε τη μελέτη συνέστησε να επεκταθούν οι οδηγίες ώστε να συμπεριλάβουν και άτομα που έχασαν πρόσφατα τα κατοικίδια ζώα τους.
Ο συγγραφέας της μελέτης, Philip Hyland, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Maynooth στην Ιρλανδία, δήλωσε ότι η έρευνα έδειξε επίσης ότι τα συμπτώματα αυτής της σοβαρής θλίψης ήταν πανομοιότυπα με αυτά για έναν άνθρωπο και δεν υπήρχε διαφορά στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βίωναν αυτές τις απώλειες.
Σημείωσε δε ότι η έρευνα παρουσίασε «συνεπή και πειστικά στοιχεία» ότι το πένθος για ένα κατοικίδιο ζώο δεν ήταν λιγότερο δικαιολογημένο και ζήτησε την επέκταση των κατευθυντήριων γραμμών για τη διάγνωση του PGD.
Πονάς το ίδιο ακόμη και αν είναι ζωάκι
Η έρευνα διενεργήθηκε σε 975 ενήλικες στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου διαπιστώθηκε ότι το 7,5% των ανθρώπων που είχαν χάσει τον τετράποδο φίλο τους πληρούσαν τα διαγνωστικά κριτήρια για PGD.
Το πιο εντυπωσιακό είναι πως κατά τη μελέτη, αποδείχθηκε ότι το ποσοστό αυτό ισούταν με εκείνο των μετρήσεων σε ανθρώπους που είχαν χάσει έναν στενό φίλο. Ήταν ελαφρώς χαμηλότερο από το ποσοστό μετά τον θάνατο ενός παππού/γιαγιάς (8,3%), ενός αδελφού/αδελφής (8,9%) ή ακόμα και ενός συντρόφου (9,1%).
Τα υψηλότερα ποσοστά καταγράφηκαν στους ανθρώπους που δήλωσαν ότι είχαν χάσει γονείς (11,2%) ή παιδιά (21,3%).
Περίπου το ένα πέμπτο των ανθρώπων που είχαν βιώσει την απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου δήλωσαν ότι ήταν χειρότερο από τον θάνατο ενός ανθρώπου. Μάλιστα, προηγούμενες μελέτες διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι συχνά αισθάνονται ντροπή, αμηχανία και απομόνωση όταν εκφράζουν θλίψη για ένα νεκρό κατοικίδιο.
Η μελέτη εκτίμησε ότι μία στις 12 περιπτώσεις PGD στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκε από τον θάνατο ενός κατοικίδιου ζώου, λόγω του γεγονότος ότι περίπου οι μισοί ενήλικες έχουν κατοικίδια και η διάρκεια ζωής αυτών τείνει να είναι σημαντικά μικρότερη από αυτή των ανθρώπων.
