Η ώρα της επίθεσης…

Του Θανάση Ασπρούλια

Rewind…

Η ταινία ξετυλίγεται. Στην αρχή της. Για να ξαναπαίξει σε fast forward πια, όλα αυτά τα σχόλια που είχαν καταγραφεί όχι μόνο από το ξεκίνημα της φετινής σεζόν, αλλά από το τέλος (ίσως και νωρίτερα) της προηγούμενης.

Ο φόβος, η κριτική, πολλές φορές και η καταδίκη για τον Ολυμπιακό και τον Γιώργο Μπαρτζώκα είχε ρίζα την φιλοσοφία του. Ένα τέρας στην κανονική σεζόν, που, για πολλούς, όταν ερχόταν το τέλος της διαδρομής έμενε ακέφαλο.

Κάπως έτσι δεν μπορεί να παρομοιαστεί η εμμονή των επικρίσεων για τον Μπαρτζώκα λόγω της μη απόκτησης του Μίτσιτς; Λόγω της ανεξήγητης (κατ’ αυτούς) αναμονής του Έβανς; Ακόμα ακόμα και όταν ο Νιλικίνα ή ο Μορις, ή ο Τζόζεφ κατέφθασαν για να καλύψουν τα κενά το ερώτημα παρέμενε: “Ναι αλλά ποιος θα βάλει τη μπάλα στο καλάθι όταν έρθει η στιγμή της ανάγκης;”.

Και περνούσε η σεζόν… Και ο Ολυμπιακός, μετά το παιχνίδι-σταθμό με τη Βαλένθια στο ΣΕΦ, όπου γνώρισε την ήττα, νικούσε. Και νικούσε ξανά. Κι έπειθε! Ο Μπαρτζώκας δεν κάνει μεταγραφές με κριτήριο αυτό που επιθυμούν οι οπαδοί και οι σύγχρονοι προπονητές των σόσιαλ μίντια.

Εκεί όπου οι πολλοί ονειρευόταν Μίτσιτς, υποδοχές Μεσσία στο αεροδρόμιο και σερβικές χορογραφίες στο παρκέ, ο κόουτς του Ολυμπιακού σκεφτόταν: Σταθερότητα, άμυνα, αλτρουισμό και αποδοχή της φιλοσοφίας του. Στην οποία δεν χωρούν οι σταρ που θέλουν να στέκονται ένα εκατοστό πιο πάνω από τους υπόλοιπους.

Εκεί όπου πολλοί έσκουζαν για την ανάγκη να έρθει ένα combo guard για να βάζει τη μπάλα μέσα όταν αυτή βαραίνει από τα βαρίδια της πίεσης και της υποχρεωτικότητας, καθώς η έλλειψη ενός τέτοιου είχε κοστίσει στον Ολυμπιακό τα προηγούμενα χρόνια, ο Μπαρτζώκας έβλεπε μόνο μία λέξη: Ομάδα!

Η ομάδα του λοιπόν τα κατάφερε και πάλι. Είναι στο Φάιναλ Φορ, κερδίζοντας ακόμα μία πρωτιά στην κανονική περίοδο και με ολοκληρωτική σκασίλα για τις κατάρες και τα δαιμόνια της κορυφής, που έχει αποκτήσει θρυλική υπόσταση.

Και να’σου τώρα, ένα βήμα πριν το πλατύσκαλο, ο Ολυμπιακός, ο Μπαρτζώκας καλούνται, απέναντι στην καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης, την πιο physical, την πιό σκληρή, αυτή που είναι ικανή περισσότερο από κάθε άλλη να αναδείξει τις αδυναμίες του. Τις όποιες αδυναμίες έχει τέλος πάντων. Και θα προσπαθήσει να τις εκθέσει με τον πιο κυνικό τρόπο…

Ο τρόπος που η Φενέρ αμύνεται, είτε με τις αλλαγές, είτε με την κατάσταση 2vs2, είναι αυτός που είχε δημιουργήσει τα περισσότερα προβλήματα στους ερυθρόλευκους τα προηγούμενα χρόνια.

Με τις αλλαγές, η Φενέρ θα προσπαθήσει να σταματήσει το flow της κυκλοφορίας της μπάλας, να αδρανοποιήσει το μεγάλο όπλο του Ολυμπιακού, τις ομαδικές συνεργασίες του, πάνω τη μπάλα και μακριά από αυτή. Θα επιδιώξει να φέρει την ευθύνη στο άτομο, τον χειριστή. Κάτι που αντίκειται στην λογική της φιλοσοφίας (πρότασης είναι προτιμότερο να την αποκαλούμε) Μπαρτζώκα.

H άμυνα 2vs2 στην αντιμετώπιση του Pick n Roll αφορά στο γεγονός ότι η άμυνα δεν στηρίζεται σε βοήθειες από τους υπόλοιπους 3 παίκτες, οι οποίοι μένουν αφοσιωμένοι στον παίκτη που μαρκάρουν. Με αποτέλεσμα να μην υπαρχουν ανοιχτές πάσες σε αυτούς. Αρα η επίθεση κατά βάση πρέπει να ολοκληρωθεί από τους δύο που εμπλέκονται στη συνεργασία του pick n roll, άρα 2 εναντίον 2.

Ο Ολυμπιακός δέν είναι σπουδαίος ούτε στη μία περίπτωση, ούτε στην άλλη. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να βρει λύσεις. Απεναντίας. Η φιλοσοφία του είναι τέτοια, ώστε ακριβώς να βρίσκει λύσεις απέναντι σε κάθε είδος άμυνας. Κι αν τα προηγούμενα χρόνια δε λειτούργησε, η εμπειρία είναι εκεί. Για να λειτουργήσει αυτή τη φορά.

Ο Ολυμπιακός είναι απίθανο να ηττηθεί στον ημιτελικό επειδή δε θα είναι καλός αμυντικά, ή επειδή δε θα καταφέρει να σταματήσει τα όπλα των Τούρκων.

Απέναντι σε ομάδα που έχει αποκλειστικό στόχο να ελέγξει το ρυθμό με όποιο τρόπο μπορεί και να πάει σε λιγότερες κατοχές, πάντα στο μισό γήπεδο, ο Ολυμπιακός καλείται από νωρίς κιόλας στο Φάιναλ Φορ, να ξορκίσει τους εφιάλτες των προηγούμενων ετών. Αν τα καταφέρει, ο δρόμος θα είναι ανοιχτός.