Lynn Hill: Η γυναίκα που άλλαξε για πάντα την ιστορία της αναρρίχησης

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google

Το El Capitan δεν συγχωρεί. Ένας τοίχος σχεδόν 900 μέτρων από κάθετο γρανίτη, στο Εθνικό Πάρκο Yosemite στην ανατολική-κεντρική Καλιφόρνια, αποτελεί μια φυσική πρόκληση που για δεκαετίες θεωρούνταν σχεδόν απαγορευμένη ακόμη και για τους καλύτερους αναρριχητές του κόσμου.

Κι όμως, το 1993 και ξανά το 1994, η Lynn Hill έκανε κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ: ανέβηκε το The Nose, την εμβληματική κόψη μεταξύ των δύο πλευρών του βράχου, χωρίς βοηθητικό εξοπλισμό. Μόνο με το σώμα της, τη σκέψη της και μια σχεδόν θρησκευτική πίστη ότι τα πάντα είναι δυνατά.

Για πολλούς στον χώρο, αυτό που έκανε η Hill ήταν επανορισμός του τι σημαίνει δυνατό. Ήταν μία από τους καλύτερους αναρριχητές στον κόσμο. Σκέτο. Και για πολλούς, η καλύτερη εκείνη τη στιγμή. Συναθλητές όπως ο Yvon Chouinard μίλησαν για κάτι ιστορικό. Άλλοι, όπως ο Alexander Huber, το περιέγραψαν ως σημείο όπου η ανδρική κυριαρχία στο άθλημα έπαψε να θεωρείται δεδομένη.

Τα πρώτα «βήματα» στο Yosemite και το Camp 4

Στις αρχές της καριέρας της, στο Yosemite και το Camp 4, η Hill ξεχώριζε για το ταλέντο της και τον τρόπο που διάβαζε τον βράχο. Σε μια εποχή όπου η δύναμη και το μήκος των χεριών θεωρούνταν καθοριστικά, εκείνη έβρισκε λύσεις μέσα από ακρίβεια, ισορροπία και δημιουργικότητα. Εκεί που άλλοι έβλεπαν αδιέξοδα, εκείνη έβλεπε ένα πρόβλημα προς επίλυση.

Η Hill είχε ήδη αρχίσει να συζητιέται από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν στο Joshua Tree και αργότερα στο Yosemite έδειχνε ότι μπορούσε να κινηθεί στο ίδιο επίπεδο με τους καλύτερους άνδρες αναρριχητές της εποχής. Η φήμη της άρχισε να εξαπλώνεται γρήγορα.

Στο The Gunks της Νέας Υόρκης άνοιγε δύσκολες διαδρομές που τότε θεωρούνταν οριακές για οποιονδήποτε αναρριχητή, ανεξαρτήτως φύλου. Εκεί γνώρισε και ανθρώπους όπως ο John Long, με τον οποίο ανέπτυξε μια σχέση που ήταν ταυτόχρονα προσωπική και βαθιά αναρριχητική. Μαζί εξερευνούσαν τα όρια της αναρριχητικής φιλοσοφίας, αλλά και τα όρια του τι θεωρείται δυνατό για το ανθρώπινο σώμα.

Το ατύχημα του 1989 και η επιστροφή χωρίς φόβο 

Όμως η πορεία της δεν ήταν γραμμική. Στις 9 Μαΐου 1989, στο Buoux της Γαλλίας, μια στιγμή αμέλειας ή απλής ανθρώπινης αστοχίας την έστειλε στο κενό από περίπου 22 μέτρα: σπασμένο πόδι, εξάρθρωση αγκώνα, απώλεια αισθήσεων. Για πολλούς, ένα τέτοιο ατύχημα θα σήμαινε φρένο ή αλλαγή πορείας.

Για την Hill, ήταν απλώς μια διακοπή. Σε έξι εβδομάδες είχε επιστρέψει στον βράχο. Αυτό το περιστατικό έγινε σχεδόν συμβολικό στην κοινότητα: όχι επειδή έδειχνε απερισκεψία, αλλά επειδή έδειχνε το αντίθετο: την ψυχραιμία ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει τον φόβο ως δεδομένο που πρέπει να διαχειριστεί.

Η ευρωπαϊκή σκηνή και η αντιπαλότητα με την Catherine Destivelle 

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Hill μπήκε και στο ευρωπαϊκό competition climbing, σε έναν χώρο ακόμα άναρχο και πειραματικό. Εκεί συνάντησε την Catherine Destivelle, τη Γαλλίδα που εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες μορφές του αλπινισμού. Η μεταξύ τους αντιπαλότητα δεν έγινε ποτέ έχθρα. Ήταν περισσότερο δύο παράλληλες πορείες που ανέβαζαν συνεχώς το επίπεδο. Η Hill κέρδισε δεκάδες διεθνείς τίτλους, αλλά ποτέ δεν έδειξε να εγκλωβίζεται στο αγωνιστικό πλαίσιο. Αντιθέτως, το απέρριπτε σταδιακά.

Το τέλος των αγώνων και η επιστροφή στην καθαρή αναρρίχηση 

Η ίδια έχει περιγράψει τις διοργανώσεις εκείνης της εποχής ως χαοτικές, πολιτικοποιημένες και συχνά άδικες. Όμως το πιο ενδιαφέρον ήταν η απόσταση που κράτησε. Για την Hill, η αναρρίχηση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από άθλημα, ήταν σχέση με το φυσικό περιβάλλον, τον φόβο και την αβεβαιότητα. Το διαγωνιστικό πλαίσιο, όσο κι αν την έκανε πιο γνωστή, δεν μπορούσαν να την ορίσει.

Μητρότητα, διδασκαλία και η νέα ισορροπία ζωής 

Η προσωπική της ζωή κινήθηκε παράλληλα με την αναρρίχηση. Σχέσεις, μετακινήσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ευρώπη, μια συνεχής αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στην ελευθερία και τη δέσμευση. Η μητρότητα αργότερα έφερε μια νέα ισορροπία, χωρίς να σβήσει την ανάγκη για κίνηση. Όπως έχει πει η ίδια, δεν σταμάτησε ποτέ να θέλει να σκαρφαλώνει. Απλώς άλλαξε ο τρόπος που το ενσωμάτωσε στη ζωή της.

Σήμερα, η Hill παραμένει ενεργή μορφή, δασκάλα, μέντορας και σημείο αναφοράς. Ναι, ήταν η πρώτη γυναίκα που ανέβηκε το The Nose, αλλά περισσότερο η αναρριχήτρια που έκανε τον κόσμο να ξανασκεφτεί γιατί αυτό φαινόταν αδύνατο εξαρχής.

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google