Συνάντησα τους U2 το 1980 στα παρασκήνια του Lyceum Ballroom στην Strand Avenue στο Λονδίνο. Η συνέντευξη που πήρα τότε πρωτοπαίχτηκε στην ραδιοφωνία της Δανίας το 1980 και μόνο μετά από 2 χρόνια στην Ελλάδα -στο Δεύτερο Πρόγραμμα στην ΕΡΤ. Η εταιρεία τους εδώ -τότε- δεν πίστευε πως το γκρουπ θα πετύχει. Απόδειξη για αυτό; Ρωτήστε πότε κυκλοφόρησε για πρώτη φορά δίσκος τους στην Ελλάδα! Βρισκόμουνα σε δίλημμα. Πως να έβγαζα στον αέρα συνέντευξη ενός συγκροτήματος που ήξεραν τότε «τρεις και ο κούκος» και που η ίδια η εταιρεία τους δεν πίστευε; Τελικά την συνέντευξη την «έπαιξα» στα ερτζιανά με την βοήθεια μιας κασέτας, με ένα καλωδιο πατέντα που βάζαμε πάνω στην κονσόλα μια και δεν υπήρχε κασετόφωνο τότε στην ΕΡΤ.


Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πω πως η πορεία του γκρουπ φαίνονταν τότε πως θα διαγραφεί μεγάλη, ακούγοντας τους δίσκους τους. Είναι ίσως κοινό παλιό παιχνίδι όλων όσων ασχολούνται με την μουσική αυτό: Να προσπαθούν να μαντεψουν ποιο γκρουπ θα εξελιχθεί σε σούπερ συγκρότημα. Κι ας είχα όλα τους τα πρώτα single όχι στην Island αλλά σε ετικέτα CBS παρακαλώ, μια και αυτή ήταν η εταιρεία τους στην Ιρλανδία. Κι ας είχα διαβάσει τόσα στον βρετανικό τότε τύπο. Αυτή η δυσπιστία διήρκεσε μέχρι που πρωτοείδα το γκρουπ πάνω στην σκηνή, στο δοξασμένο Lyceum! Δεν νομίζω πως οι U2 θα γίνονταν το σούπερ γκρουπ αν δεν είχαν την καλλίτερη σκηνική παρουσία μετά τους Who, όπως άλλωστε εύστοχα μου είπε ο ίδιος ο Bono.


20 χρόνια αργότερα δεν νοιώθω να ενθουσιάζομαι με αυτή τη κυκλοφορία τους. Και πως άλλωστε να γίνει αυτό; Για να δώσεις από την φωτιά σου θα πρέπει πρώτα να έχεις αναψει ο ίδιος. Καταλαβαίνω πως ο Bono, κυρίως αυτός, μια και αυτός είναι ο frontman του γκρουπ, έχει κουραστεί αρκετά -σύντομα βλέπεται μπαίνει στα 42. Αλλα μεγάλα συγκροτήματα εξέπεμψαν σήμα… στα μισά από αυτά χρόνια της μεγάλης δόξας τους. Μπορεί να είναι και η κρίση του μεσηλικα… ή ακόμα η αφλογιστία ενός βαρεμένου οικογενειάρχη. Δεν είναι και ο μονος που βολευτηκε και έκανε κοιλιά. Ολες οι δουλειές που έκανε για παράδειγμα ο Van Morisson ερωτευμένος ξεχωρίζουν από μακριά: Είναι αριστουργήματα. Οι υπόλοιπες είναι όλες απλά… πολυ καλες στιγμές!


Αν ο Bono είναι το πρόσωπο των U2, o Edge εξακολουθεί και παραμένει η πλάτη και η βάση του συγκροτήματος. Αν δεν υπήρχε αυτός, ο Bono θα έκανε μάλλον μια σύντομη καριέρα. Ο χαρακτηριστικός ήχος τους είναι δημιούργημά του κυρίως. Οι χαρακτήρες δεν αλλάζουν όσα χρόνια και να περάσουν. Θυμάμαι πως ο Edge μιλούσε στην συνέντευξη μόνο όταν ο Bono κουράζονταν. Ο,τι έλεγε όμως ήταν μεστό και ουσιώδες. Το ίδιο συμβαίνει ακόμα και σήμερα.


Το γκρουπ πάτησε πολύ ασταθώς στον προηγούμενο τους δίσκο στον βατήρα. Η εκτόξευση τους δεν ήταν αυτή που αναμενόταν. Ηταν ένα μίγμα από χορευτικά μπιτ κάτω από την επήρεια της απολυταρχίας του μάρκετινγκ που πρόσταζε να είναι φανταχτερό και trendy. Το λάθος τους φαίνεται σήμερα. Που πας από το Discoteque και μετά; Θα συνεχίσεις να συναγωνίζεσαι την Μαντόνα ή θα επιστρέψεις στο παρελθόν. Ε τελικά αυτό κάνουνε σήμερα οι U2. Επιστρέφουν στον εαυτό τους. Μόνο που γυρνάνε πίσω 15 χρόνια και κανείς δεν τους αναγνωρίζει. Ούτε οι παλιοί που ήξεραν τον ροκ/ποπ χαρακτήρα τους και πίστευαν πως κάτι νέο θα ερχόταν, ούτε οι πιο νέοι που άκουγαν για τους θρύλους του χθες που μάθανε να σερφάρουν στο Ιντερνετ με Fender, πλουμιστά χρώματα και μπιτ. Θυμίζει παρτίδα σκάκι καπου το θέμα, όπου πας και κλείνεσαι σε μια γωνιά και κανεις ρουά ματ στον εαυτό σου. Αν αποδειχθεί στο μελλον πως έχουν κι άλλα καύσιμα θα είναι θαύμα! Και τέτοια χρειάζεται η μουσική της ροκ/ποπ.


Ο ρόλος του Brian Eno; Δοσμένος για τα προσχήματα! Οι submarine ήχοι του μετά βίας ξεπροβάλλουν στο δεύτερο κομμάτι του CD και αναδύουν με το ίδιο μοτίβο φανερά πλέον στο τρίτο -που είναι και το πλέον ενδιαφέρον κομμάτι αυτής της σοδειάς. Ειλικρινά αν δεν διάβαζα το όνομα του στο εσώφυλλο δεν θα υποψιαζομουνα ποτέ την παρουσία του. Πιστεύω παρόλα αυτά πως δική του ιδέα ήταν κυρίως να «κουρέψει» τις γνωστές στουντιακές φιλοδοξίες του και να στείλει τον δίσκο τους στα δισκοπωλεία κάτω από τη ταμπέλα της ΠΟΠ. Κι αυτό θέλει κότσια για να το κάνεις, που μόνο ο Eno και λίγοι άλλοι διαθέτουν. Μου θυμίζει την ωριμότητα του προπονητή-παίκτη που κάνει τον εαυτό αλλαγή στο 35&#39 γιατί δεν «τραβάει» στο παιχνίδι. Δεν θα ωφελούσε σε τίποτα να σέρβιρε τις γνωστές του καινοτομίες. Η μόνη στιγμή Eno είναι το 11ο κομμάτι μέσα σε αυτό το CD. Εκεί καταλαβαινεις τα ακούσματα που έχει όρεξη να βγάζει σήμερα στην αγορά ο παλιός γκουρού του συνθετήρα. Το γκρουπ σίγουρα σε αυτην την καμπή της ιστορίας του δεν ήθελε να ριψοκινδυνευσει σε άγνωστους δρόμους. Πιο σίγουρο, λοιπόν, να βαδίσουν πάνω σε παλιές συνταγές.


Ο ξερός απλός ήχος του Lanois ομολογουμένως υπάρχει και σήμερα εδώ, αλλά δεν φτάνει να σηκώσει το βαρύ οικοδόμημα που λέγεται U2. Στο 5ο κομμάτι (Kite) έχω την εντύπωση πως μετά την slide κιθάρα του Edge -ο οποίος βαδίζει πιστά στις εντολές του Lanois- αντί να βγει η φωνή του Bono θα ακουστεί η Emyllou Harris! Δεν θα ήταν κι άσχημα δηλαδή να εμφανίζονταν μερικοί επισκέπτες στο άλμπουμ, μια και έτσι θα έδιναν άλλο… αλάτι και μπαχάρι. Το 6ο κομματι φαινεται πως θα προωθηθεί για χορευτικές στιγμές στο μελλον -πράγμα που θα έχει γίνει ήδη μεσα στο στούντιο. Ακούγοντας το 7ο Wild honey βλέπω τον Bono να προσφέρει φόρο τιμής στον John Lennon. Από τις καλλίτερες στιγμές του δίσκου. Το 8ο κομμάτι Peace on earth μάλλον θα ησυχάσει και τους Καθολικούς αλλά και τους Προτεστάντες τα Χριστούγεννα. Το 10ο κομμάτι πιστεύω ακράδαντα πως είναι το χειρότερο κομματι που εκαναν ποτέ! Τέτοιο ανυπόφορα κακόγουστο κομμάτι απορώ πως κυκλοφόρησε. Τελειώνοντας, φτάνουμε στο πρώτο κομμάτι τους. Διαλέχτηκε ειδικά σαν πρώτο single για να ανοίξει την όρεξη στους φίλους του γκρουπ. Μονο που φοβάμαι πως οι περισσότεροι θα έμειναν με την όρεξη!


Με λιγα λόγια; Το ίδιο αναμασημένο φαΐ. Λίγο από όλα θυμίζουν τα κομμάτια. Περιμένουμε την επόμενη τους κίνηση για να αποφανθούμε αν ανήκουν τελειωτικά στην ιστορία. Που είναι αυτές οι γλυκές απανωτές μεταμορφώσεις τους από άλμπουμ σε άλμπουμ; Από την άλλη μεριά, σαν ένας ποπ δίσκος του 2000 θεωρώ πως δεν είναι άσχημος. Οταν αναλογιστείς μάλιστα τι κυκλοφορεί τελευταία… Αν σκεφτώ, όμως, πως είναι η πρόταση των U2 σήμερα με πιάνει κατάθλιψη. Ισως γιατί στο βαθος βλέπω τον ίδιο τον εαυτό μου να γερνά.