Γιατί η γραβιέρα Νάξου έμεινε εκτός από τη συμφωνία ΕΕ- Mercosur: Τι σημαίνει αυτό για την παραγωγή
Η γραβιέρα Νάξου έμεινε εκτός της συμφωνίας Ευρωπαϊκή Ένωση–Mercosur, χάνοντας καθεστώς διεθνούς προστασίας. Τι προβλέπει η συμφωνία, γιατί αποκλείστηκε και ποιες είναι οι συνέπειες για τους Έλληνες παραγωγούς.
Στη νέα εμπορική συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκή Ένωση και της Mercosur, η γραβιέρα Νάξου δεν περιλαμβάνεται στη λίστα των 21 ελληνικών προϊόντων που εξασφαλίζουν καθεστώς προστασίας ονομασίας στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Ο λόγος δεν έχει να κάνει με την ποιότητα ή το καθεστώς ΠΟΠ του προϊόντος, το οποίο παραμένει πλήρως κατοχυρωμένο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εξαίρεση της γραβιέρας Νάξου συνδέεται με τις διαπραγματευτικές ισορροπίες της συμφωνίας, καθώς η ΕΕ επέλεξε περιορισμένο αριθμό προϊόντων, δίνοντας προτεραιότητα σε εκείνα που θεωρήθηκαν λιγότερο «συγκρουσιακά» για τις αγορές της Mercosur, όπου παράγονται αντίστοιχα τυριά.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι στις χώρες της Mercosur η ονομασία «γραβιέρα» μπορεί να χρησιμοποιείται από τοπικούς παραγωγούς για προϊόντα που δεν έχουν καμία σχέση με τη γραβιέρα Νάξου, δημιουργώντας συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού για το αυθεντικό ελληνικό προϊόν.
Η εξέλιξη αυτή δεν επηρεάζει τις πωλήσεις και την προστασία της γραβιέρας Νάξου εντός ΕΕ, ωστόσο περιορίζει σημαντικά τις εξαγωγικές της προοπτικές σε νέες αγορές και αποδυναμώνει τη διεθνή αναγνωρισιμότητα ενός εμβληματικού ΠΟΠ προϊόντος, με άμεσο αντίκτυπο στους παραγωγούς και την τοπική οικονομία.
«Καμπανάκι» κινδύνου
Ο πρόεδρος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου, Δημήτρης Καπούνης, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, προειδοποιώντας ότι η συγκεκριμένη απόφαση μπορεί να πλήξει τόσο την παραγωγή όσο και τις εξαγωγικές προοπτικές ενός εμβληματικού ελληνικού προϊόντος, με ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική οικονομία.
Η απουσία της γραβιέρας Νάξου από τον κατάλογο των προστατευόμενων προϊόντων επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της ουσιαστικής στήριξης των ΠΟΠ και των τοπικών αγροτικών προϊόντων στις διεθνείς συμφωνίες. Όπως τονίζει ο κ. Καπούνης, απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή και πολιτική βούληση, ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα των Ελλήνων παραγωγών και να μη χαθεί ένα κομμάτι της αγροτικής και πολιτιστικής ταυτότητας της χώρας.
