Γιώργος Κωνσταντίνου: «Το προφιτερόλ με καταδιώκει 50 χρόνια, αλλά το θέατρο με ελευθερώνει»
Ο σπουδαίος ηθοποιός ανοίγει την καρδιά του στην Εύη Φραγκάκη για τα 65 χρόνια πορείας του, τον Κάρολο Κουν και την ανάγκη του να παραμένει πάντα «σημερινός».
Στο Θέατρο Αργώ, εκεί όπου φέτος αναβιώνει η ιστορική παράσταση «Εκείνος και Εκείνος» ένα έργο που αποθεώνει την ελευθερία των ανθρώπων, ο Γιώργος Κωνσταντίνου υποδέχθηκε την Εύα Φραγκάκη σε μια εξομολόγηση ψυχής στο FACES . Με την αυθεντικότητα ενός ανθρώπου που υπηρέτησε το σανίδι για πάνω από έξι δεκαετίες, ο κορυφαίος ηθοποιός μίλησε για τη φιλοσοφία της ελευθερίας που πρεσβεύει το έργο, μακριά από τη «ρουτίνα του αβγού» που εγκλωβίζει τη σύγχρονη κοινωνία, όπως ακούγεται από τους πρωταγωνιστές της παράστασης.
Η γέννηση ενός ταλέντου μέσα από τις στάχτες
Η διαδρομή του δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Από τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, μέχρι τα «μπουλούκια» στην επαρχία με τους γονείς του, ο Γιώργος Κωνσταντίνου βίωσε την πείνα και τον φόβο. «Ήμασταν παιδιά ανερμάτιστα, σχεδόν αλητάκια», θυμάται, περιγράφοντας πώς η φαντασία του έγινε καταφύγιο, πλάθοντας ιστορίες για τους φίλους του στη γειτονιά. «Με φώναζαν ο Φαντασίας, έπλαθα ιστορίες και τις έλεγα στα άλλα παιδιά…».
Ο Κάρολος Κουν και η άρνηση της τυποποίησης
Η καθοριστική στιγμή ήρθε στο Θέατρο Τέχνης. Εκεί, υπό τη διδασκαλία του Καρόλου Κουν, «μπολιάστηκε» με την αγάπη για την υποκριτική. Παρά τις δυσκολίες και τις καλλιτεχνικές ίντριγκες της εποχής, επέλεξε συνειδητά να μην τυποποιηθεί. «Αν έκανα συνέχεια τον ίδιο ρόλο, καλύτερα να άφηνα το επάγγελμα», δηλώνει χαρακτηριστικά, εξηγώντας γιατί μεταπηδούσε με άνεση από την επιθεώρηση στο δράμα και από το μιούζικαλ στον κινηματογράφο. «Ψηλέ, αν δεν τυποποιηθείς δεν θα πας μπροστά, να κάνεις τον ψηλό, ανόητο» του έλεγε ο φίλος του Κώστας Βουτσάς αλλά εκείνος αρνήθηκε σε όλη την καριέρα του να μπει στο «αβγό».
Το «Προφιτερόλ» και η αγάπη του κόσμου
Αν και η σκηνή με το προφιτερόλ στα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» τον… καταδιώκει, όπως λέει, για 50 χρόνια, ο ίδιος θεωρεί ως μεγαλύτερο κέρδος τη διαχρονική σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό. Σήμερα, συνεχίζει να γράφει ασταμάτητα, να ονειρεύεται και να συμβουλεύει τους νέους ηθοποιούς να έχουν υπομονή και να αναζητούν τις βάσεις τους στο θέατρο. «Έκανα τη σκηνή με το προφιτερόλ και την επόμενη χρονιά έγινα πρωταγωνιστής» θυμάται ο Γιώργος Κωνσταντίνου.
«Ίσως ο κόσμος διαισθάνεται πόσο τον αγαπάω», καταλήγει, αποδεικνύοντας πως η τέχνη είναι, πάνω από όλα, μια πράξη γενναιοδωρίας και αλήθειας.
Παρουσίαση: Εύη Φραγκάκη
Δημοσιογραφική Παραγωγή: Ελίνα Παπαχρήστου
Videographers: Έφη Κρυστάλλη, Νεφέλη Βάθη, Γιάννης Τσακμακίδης
