Με πέντε πεταμένους βαθμούς σε δύο ματς το «φταίω και θα το διορθώσω» δεν λέει τίποτα...

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Για μία ακόμη φορά ο Ολυμπιακός τα βρήκε μπαστούνια, απέναντι σε έναν καλά οργανωμένο, πειθαρχημένο και άριστα στημένο αμυντικά αντίπαλο, με αποτέλεσμα να φτύσει αίμα για να φτάσει στο γκολ ακόμη κι όταν βρέθηκε με παραπάνω παίκτη στο γήπεδο για διάστημα μεγαλύτερο του ενός ημιχρόνου (αποβολή Οζμπολντ στο 42'). 

Απέναντι σε έναν αντίπαλο που στο ανασταλτικό κομμάτι δούλεψε όπως ο Παναθηναϊκός την προηγούμενη Κυριακή, οι «ερυθρόλευκοι» παρότι επέστρεψαν στο κλασικό 4-2-3-1, με τον Τσικίνιο πίσω από τον Ελ Καμπί, έφτασαν στην πηγή με το δοκάρι του Αντρέ Λουίς, αλλά δεν ήπιαν νερό. Πάλι καλά δηλαδή που προηγήθηκε φάουλ του Παλάσιος στο Νασιμέντο πριν το γκολ των γηπεδούχων που ακυρώθηκε, καθώς η εξέλιξη του ματς θα έκρυβε ένα εντελώς διαφορετικό και πολύ χειρότερο φινάλε. 

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση, με τους περσινούς πρωταθλητές για μία ακόμη φορά να μπλοκάρουν στο επιθετικό τρίτο, να μην έχουν τίποτα απρόβλεπτο στο παιχνίδι τους, να πηγαίνουν ξανά από σέντρα σε σέντρα και τελικά να κάνουν μια τρύπα στο νερό. Εντελώς μονότονος και ο τρόπος παιχνιδιού με τον Ολυμπιακό να ελέγχει στα δύο τρίτα του γηπέδου, αλλά στο επιθετικό οι παίκτες του να μην ξέρουν τι να κάνουν μη μπάλα για να γίνουν επικίνδυνοι...

Στο ίδιο έργο θεατές

Από τη στιγμή που οι γηπεδούχοι έμειναν με δέκα παίκτες λόγω της ανοησίας του επιθετικού τους να πάρει δύο κάρτες μέσα σε διάστημα ισάριθμων λεπτών λίγο πριν από το φινάλε του πρώτου μέρους, η ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου κλείστηκε ακόμη περισσότερο και οι «ερυθρόλευκοι» έπαθαν ένα ακόμη μπλακ-άουτ. 

Η επιλογή του «Μέντι» να αφήσει εκτός αποστολής τον Ταρέμι, δεν τον δικαίωσε, παρότι ο Ιρανός ήταν καταπονημένος από την υπερχρήση του τελευταίου διαστήματος, καθώς ήταν φανερό από ένα σημείο και μετά ότι με τον Λεβαδειακό να παίζει στο όριο της περιοχής του ένα ακόμη ικανό φορ ήταν απαραίτητο, από τη στιγμή που και ο Ελ Καμπί δεν διανύει το καλύτερο φεγγάρι του...

Πριν από μία βδομάδα συζητούσαμε για τους παίκτες του Ολυμπιακού που ανέλαβαν την ευθύνη μετά από την ήττα-σοκ στο Φάληρο με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με την ομάδα που πρωταγωνιστούσε τα προηγούμενα χρόνια. Στο φτου... ξελευτερία του Λεβαδειακού μια ομάδα με το επίπεδο και την ποιότητα της ομάδας του Πειραιά, απλά δεν είχε απάντηση. Ούτε πάνω στο χορτάρι, ούτε από τον πάγκο, αφού και οι αλλαγές στο διάστημα του β' μέρους δεν βοήθησαν στη βελτίωση της εικόνας. 

Πέντε βαθμοί στα σκουπίδια...

Οταν τη μία Κυριακή χάνεις από αυτόν τον Παναθηναϊκό που ακόμη ψάχνει την αγωνιστική του ταυτότητα, το επόμενο Σάββατο δεν μπορείς να διασπάσεις την άμυνα της Λιβαδειάς που παίζει με παίκτη λιγότερο για μία ώρα και μετά με αυτό τον τρόπο πέντε βαθμούς μέσα σε έξι μέρες είναι λογικό ότι και ο στόχος του πρωταθλήματος απομακρύνεται για μια ομάδα που στο ξεκίνημα έμοιαζε με ακλόνητο φαβορί. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και το γεγονός ότι στα φετινά ντέρμπι ο Ολυμπιακός έχει μόλις μία νίκη (με την ΑΕΚ εντός έδρας), το έργο γίνεται ακόμη πιο δύσκολο και το happy end απομακρύνεται...

Η εικόνα του Ολυμπιακού δίνει την εντύπωση ότι η μπάλα δεν θέλει να μπει με τίποτα τα αντίπαλα δίχτυα, η ουσία, όμως, είναι ότι δεν υπάρχουν ούτε οι τρόποι ούτε το καθαρό μυαλό για να συμβεί κάτι τέτοιο. Κι όταν δεν έχεις ξεκάθαρο πλάνο στο επιθετικό κομμάτι, τότε δεν θα σε ευνοήσει και η τύχη. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο...

Με άλλα λόγια, όλες οι ομάδες δείχνουν να έχουν πάρει χαμπάρι φέτος τον τρόπο παιχνιδιού των πρωταθλητών. Οσοι έχουν πλάνο και μπορούν να αντέξουν στην πίεση, ακολουθούν την ίδια συνταγή αφήνοντας τη μπάλα στα πόδια των παικτών του «Μέντι» και εύκολα ή δύσκολα διεκδικούν βαθμούς, τους οποίους παίρνουν αρκετές φορές. 

Την ώρα που ο Ολυμπιακός θα έπρεπε να βρει τρόπο να καθαρίσει αυτό το ματς για να περιμένει τις όποιες απώλειες από την αναμέτρηση της Τούμπας, αρκέστηκε σε έναν βαθμό, παρέμεινε πίσω από την κορυφή της βαθμολογίας και καλείται στα επόμενα παιχνίδια όχι απλά να επιστρέψει στις νίκες, αλλά να αποκτήσει και το πνεύμα του νικητή που είχε αυτή η ομάδα από τη μέρα που κάθισε ο Μεντιλίμπαρ στον πάγκο της...

Είναι ξεκάθαρο ότι η τεχνική ηγεσία ψάχνει να βρει λύσεις και δεν βρίσκει, οι παίκτες παλεύουν, αλλά από ένα σημείο και μετά έχουν μπλοκάρει, ενώ η απόσταση από τις νίκες διογκώνει και το ψυχολογικό πρόβλημα, το οποίο γίνεται ακόμη πιο έντονο πριν ή μετά από μεγάλα ευρωπαϊκά ματς όπως αυτό που έρχεται με τη Λεβερκούζεν...