Οι πρώτες εντυπώσεις και όσα έρχονται στο μυαλό την ώρα της έντασης έχουν τη δική τους σημασία. Τι ήρθε, λοιπόν, ως πρώτη σκέψη την ώρα της λήξης του ντέρμπι, όσο οι παίκτες του Ολυμπιακού έκαναν πάρτι με τον κόσμο και εκείνοι της ΑΕΚ έφευγαν με σκυμμένα κεφάλια.


1ον: Ο Τζόρτζεβιτς είναι ο κορυφαίος παίκτης του ελληνικού πρωταθλήματος. Μακράν, τελεία και παύλα. Είτε λέγεσαι Γεωργέας είτε αλλιώς δεν μπορείς να έχεις αντίρρηση. Το παραδέχεσαι.


2ον: Ο Λεμονής ήταν στο γήπεδο, ο Σάντος όχι. Αν έκανε ο Λεμονής αυτά που δεν έκανε ο Σάντος, δεν τολμώ να σκεφτώ τη συνέχεια. Αν ο Σάντος έκανε αυτά που έκανε ο Λεμονής, θα λέγαμε ότι απλώς είναι ο Σάντος.


3ον: Ο Ολυμπιακός αυτή την εποχή, τον χρόνο, την πενταετία είναι μεγαλύτερη ομάδα από την ΑΕΚ. Μεγαλύτερη κι από όλες τις άλλες στην Ελλάδα. Δε λέμε αν παίζει την καλύτερη μπάλα, αν έχει καλύτερους παίκτες ή αν είναι η καλύτερη ομάδα. Είναι όμως η μεγαλύτερη.


4ον: Η διαιτησία χρειάζεται σοβαρότητα και πυγμή. Τίποτε άλλο. Ο Ευθυμιάδης ίσως έκανε λάθη, ίσως θα μπορούσε να κάνει λιγότερα. Δεν ήταν και τυχερός γιατί υπήρξαν επίμαχες φάσεις και δικαιώματα για παράπονα. Ηταν όμως σοβαρός διαιτητής και με εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Απλά πράγματα.


Αυτά ως πρώτες σκέψεις. Την ώρα που τα φώτα στο γήπεδο έσβηναν και πλησίαζες μακριά από το γήπεδο για να πάρεις το αυτοκίνητό σου, μπορούσες να σκεφτείς πιο ήρεμα και πιο ψύχραιμα. Τότε σκεφτόσουν τον Ζιοβάνι. Με τρία χαμένα γκολ, με το «πιστόλι» σε ακόμη ένα ντέρμπι στον κρόταφό του επειδή «δεν έτρεχε, δεν μάρκαρε, δεν έκανε, δεν έρανε». Αυτό το ντέρμπι ήταν του Τζόρτζεβιτς, αυτή η νίκη ήταν του Ολυμπιακού αλλά το κέρδος των τριών βαθμών και της επιστροφής στην κορυφή μπορεί να αποδειχτεί πολύ μικρό μπροστά στη σοβαρή πιθανότητα να κερδίσει ξανά ο Ολυμπιακός από αυτό το ματς τον αληθινό Ζιοβάνι.


Να ξημερώσει με το καλό και θα πούμε περισσότερα και για τον Ζιοβάνι και για τον Ελευθερόπουλο και για την ΑΕΚ και για όλα όσα έχουν σχέση με αυτό το ντέρμπι που εκτός από τον Ολυμπιακό βρήκε όντως νικητή και το ποδόσφαιρο.