Τα άλμπουμς των Nirvana, σαν τραύματα, εκτίθενται στις σκονισμένες βιβλιοθήκες του grunge. Οι πρωταγωνιστές του επαναστατημένου υβριδίου βιώνουν, σχεδόν όλοι, με αμηχανία την έντονη πορεία τους στο μουσικό γαλαξία. Διάττοντες μέγα αστέρες (stars) σε ένα σκοτάδι που συνήθως απορροφά ό,τι ευαίσθητο και αναρχικό. Ο μηδενισμός του Curt Cobain σε ένα συνεχές μπρα ντε φερ με την δημιουργική παράνοια των Nirvana γίνεται τροφή κατακλυσμιαίων flash.


Διχασμένοι ανάμεσα στην ονειροπόληση και το πάθος για επίγειες απολαύσεις, τα έσχατα media victims, απειλούν με την ομορφιά και την μαγεία τους, τον εφησυχασμό και τη μακαριότητα μιας νέοσυντηρητικής νεολαίας. Η αλητεία, ο ερωτισμός, η μελαγχολία που εκπέμπουν, μέσα από την θαμπή ακουστική τους λάμψη γίνεται ευχή και κατάρα. Η μοίρα τους παίρνει τις διαστάσεις που τις αξίζουν γίνεται, ένα μυθιστόρημα για επίδοξους αυτόχειρες. Δαιμονική και κυνική από την μία, χαλαρή και ευγενική από την άλλη, σκιαγραφεί τον αγώνα τους ενάντια στον κανιβαλισμό της showbiz.


Ο Curt εκμηδενίζοντας με την υπόγεια ευαισθησία του, την απόσταση ανάμεσα στο πεζοδρόμιο και το στούντιο. Ο λήθαργος της εξάρτησης, το δοξασμένο ίζημα της κραιπάλης δεν γίνεται η ένδοξη σφαίρα στα σωθικά του συστήματος, αλλά ένας γραφικός διασυρμός που ανοίγει τις πόρτες του mainstream. Και είναι τότε που γίνεται η έκρηξη. Μετά το ανυπέρβλητο Nevermind γεμάτο σαγηνευτικές αρμονίες γλυκόπικρα hooks και τρυφερά κιθαριστικά riffs και δύο χρόνια ποζάτης χλιδής, φτιάχνουν το «In Utero». Ένα πυρωμένο ηχογράφημα με σκοπό να στιγματίσει τον τελευταίο σκληρό πυρήνα του rock. Είναι ακριβώς η στιγμή που, η επικίνδυνη αυτή παρέα, επαναπροσδιορίζει το νόημα του grunge. Πρωτόγονο, μεταλλικό, ανεξέλεγκτο αφήνει τα αφηνιασμένα όργανα να βρυχώνται και τις συνθέσεις να τρέχουν αλαφιασμένες σε τραχείς ρυθμικούς δρόμους. Και όλα αυτά ποτισμένα από την απρόσιτη ευφυΐα του αιώνιου έφηβου Cobain. Μια ιστορία που, όταν ακούγεται, κάνει την χαμένη αθωότητα της κακότροπης και αγχωμένης γενιάς του 90, να δακρύζει.