Οι σπουδαστές της φημισμένης Ακαδημίας Παραστατικών Τεχνών της Νέας Υόρκης μαθαίνουν πως «η δόξα κοστίζει» και πως αν θέλουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, καλό θα είναι να αρχίσουν αμέσως την αποπληρωμή. Με ιδρώτα.
ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο πράγματα υποθέτουμε πως είχε στο μυαλό του ο 22χρονος Kevin Tancharoen, πουλέν του αμερικάνικου MTV, όταν ανέλαβε να υπογράψει το ριμέικ του κλασικού, ομότιτλου μιούζικαλ του Alan Parker από το 1980: να αποτίσει έναν άτυπο φόρο τιμής σε ένα φιλμ που άφησε εποχή – αλλά και σκιαγράφησε, με τον τρόπο του, την εποχή του – και να καταθέσει τη δική του πρόταση για ένα σύγχρονο μιούζικαλ, εκμοντερνίζοντας την πρώτη ύλη του. Απέτυχε παταγωδώς και στα δύο. Από τη μια, συγκρινόμενο σεναριακά με την πρωτότυπη ταινία (αναπόφευκτα, αφού επιλέγει, τουλάχιστον δομικά, να παραμείνει πιστός σε αυτήν), το «Fame» του Tancharoen χάνει σε όλα τα σημεία και με συντριπτική διαφορά. Οι χαρακτήρες του είναι σαθροί, η δραματουργία του ανύπαρκτη, η συναισθηματική εμπλοκή του θεατή σε αυτό που παρακολουθεί μηδενική. Από την άλλη, καθαρά σκηνοθετικά, ο Tancharoen δείχνει να αγνοεί παντελώς τη διάκριση ανάμεσα σε ένα κινηματογραφικό έργο και ένα «extended» βίντεοκλιπ της Britney Spears ή ένα σύγχρονο τηλεοπτικό talent show, σύγχιση που πολύ σύντομα μεταλαμπαδεύτηκε και σε μας, δοκιμάζοντας έντονα τις αν(τ)οχές μας.













