Αν υπάρχει μια γυναίκα κατάλληλη να μιλήσει για τον γάμο, αυτή είμαι εγώ. Η Λουκρητία Βοργία, κόρη του Πάπα Αλέξανδρου του VI, δούκισσα της Φεράρα. Τρεις φορές παντρεύτηκα και, μάλιστα, με προξενιό. Τον ένα σύζυγο τον χώρισα, τους άλλους δύο τους έθαψα. Αντρες! Πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να εξαφανίζονται όταν τους χρειάζεσαι περισσότερο.
Ο γάμος είναι μια εφεύρεση φτιαγμένη από τον άντρα για τον άντρα. Του εξασφαλίζει ερωμένη (συνήθως άλλη!), μητέρα για τα παιδιά του και, κυρίως, υπηρέτρια. Αλλωστε, τι είναι η σύζυγος εδώ που τα λέμε; Η ασφαλής ερωμένη για τα νιάτα, η σύντροφος για τον μεσήλικα και η νοσοκόμα για τον γέρο. Μια ανανεωμένη εκδοχή της μητέρας του, δηλαδή, η οποία ποτέ δεν παύει να αποτελεί γι αυτόν μέτρο σύγκρισης και που ποτέ δεν την ξεπερνά. Εκτός των άλλων, πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση όπου ο άντρας θυμάται τη μητέρα του,αλλά, κατά βάθος, θέλει να μείνει «ορφανός».
Για τη γυναίκα ο γάμος είναι ένα μικρό θαύμα με εξασφαλισμένη κατάληξη. Μεγαλώνει πιστεύοντας ότι ο άνδρας είναι η λύση. Τελικά, δεν είναι ούτε καν το πρόβλημα. Παντρεύεται και έχει σίγουρη τη μεταμόρφωση του πρίγκιπα των ονείρων της σε νωθρό βάτραχο που πλατσουρίζει μακάριος μέσα στο βάλτο του. Πριν από το γάμο έχει έναν τίγρη στο κρεβάτι της, μετά την «πιο ευτυχισμένη μέρα στη ζωή της» ανακαλύπτει ένα βόδι στον καναπέ της.
Εγώ, όταν είδα τον δεύτερο άντρα μου νεκρό, δεν κατάλαβα ότι είχε πεθάνει. Στην αρχή νόμιζα πως ήθελε να κάνουμε «έρωτα». Είχα συνηθίσει από τον πρώτο, που τον χώρισα διότι έπειτα από ένα χρόνο γάμου δεν με είχε κάνει να σπαρταρίσω στην αγκαλιά του ούτε μια φορά. Πάντως, μια και έπιασα τα κατοικίδια, το πρόβλημα λύνεται και αλλιώς: χρειάζεσαι ένα σκύλο για να γρυλίζει, έναν παπαγάλο να βρίζει κι έναν γάτο να ξεπορτίζει. Τι να τον κάνεις τον σύζυγο;
«Παιδί παπά, διαόλου εγγόνι» λέει μια παροιμία και ίσως γι αυτό η Ιστορία με παρουσιάζει ως μια γυναίκα άκαρδη, άπληστη, ακόλαστη και ύπουλη. Ωστόσο,η αλήθεια είναι άλλη. Υπήρξα, αποδεδειγμένα, φύση ευγενική και κεφάτη, άνθρωπος κομψός, καλλιεργημένος και καλαίσθητος. Αρετές, όμως, οι οποίες ξεδιπλώθηκαν και αναδείχτηκαν αφότου χήρεψα. Πώς να μην πιστέψω μετά ότι «μια γυναίκα χωρίς σύζυγο είναι σαν το ψάρι δίχως ποδήλατο;»
Αν θέλετε τη γνώμη μου, ο μόνος λόγος για να φορτωθεί μια γυναίκα έναν σύζυγο είναι η απόκτηση τέκνων. Αυτό είναι και το μοναδικό σημείο στο οποίο συμφωνώ με τον γραφικό Ερρίκο μας. Ο άνθρωπος –ειδικότερα η γυναίκα- είναι το είδος που πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα για την αναπαραγωγή του. Αν μία γυναίκα δεν θεωρείται ολοκληρωμένη πριν παντρευτεί, μετά το γάμο είναι τελειωμένη. Οι διαζευγμένοι κύριοι που πληρώνουν διατροφή, καλύτερα ας μη διαμαρτύρονται. Ας πρόσεχαν. Διατροφή είναι τα λύτρα που πληρώνουν οι «ευτυχισμένοι» στον διάβολο.













