Πριν από λίγες μέρες μία γυναίκα πέθανε μόνη κάπου στη Θεσσαλονίκη. Ηταν ένας ήσυχος θάνατος. Και θλιβερός πολύ. Θα το είδατε και στα δελτία ειδήσεων. Κανένας συγγενής δεν έσπευσε να προσθέσει τη θλίψη του στο αγγελτήριο του συμβάντος, ήταν οι φίλοι και οι γείτονες αυτοί που φρόντισαν για τη μεταφορά της στο νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης. Και, τελικά, είχε την κηδεία που της άξιζε. Χωρίς τη συμβατική θλίψη των συγγενών, αλλά με το ευγενές κατευόδιο των φίλων. Ενας ειλικρινής αποχαιρετισμός με διάφανα δάκρυα.
Η Αμαλία ήταν θρύλος για τη Θεσσαλονίκη, έστω για την πλευρά της πόλης που έζησε σε ένα ιδιόμορφο περιθώριο. Διατηρούσε το δημοφιλέστερο οίκο ανοχής της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης. Στα Λαδάδικα, την εποχή που το όνομα της περιοχής αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα. Πρέπει να άρχισε να εργάζεται στην εποχή του εμφυλίου, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Διάστημα που ήταν αρκετό για να οικοδομήσει ένα θρύλο, έστω και αν η αναφορά του ονόματος της προκαλούσε πονηρά χαμόγελα ή, ακόμα καλύτερα, εφηβικές φαντασιώσεις.
Φανταστείτε τη μεταπολεμική Σαλονίκη, την εποχή που αρχίζουν και σβήνουν οριστικά οι ξεθωριασμένες εικόνες από τις γαλλικές καρτ ποστάλ του μεσοπολέμου. Η παραλία της πόλης τελειώνει στο Λευκό Πύργο. Μπροστά της δένουν ψαρόβαρκες από τη Μηχανιώνα και δίπλα τους τα μεγάλα εμπορικά. Τα νεοκλασσικά δίνουν τη θέση τους σε πολυκατοικίες με ρετιρέ που έχουν θέα μέχρι τον Ολυμπο. Αλλά στα Λαδάδικα δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Κακόφημα μπαρ, οίκοι ανοχής, καταστήματα με ναυτικά είδη, φύλα από αθλητικές εφημερίδες πεταμένα στο χώμα. Κάπου εκεί η Αμαλία βγήκε στο μεροκάματο.
Ηταν όμορφη γυναίκα, λένε οι παλαιότεροι. Μελαχροινή με όμορφο στόμα και εκφραστικά μάτια. Γρήγορα έχτισε όνομα. Κάποιος θυμάται πως το «σπίτι» της ήταν απέναντι από το ΚΤΕΛ Κατερίνης, αλλά μπορεί να κάνει και λάθος. Δεν έχει σημασία. Η Αμαλία ήταν παρούσα στις διηγήσεις των καφενείων. Μία μικρή σκιά πάνω στην τσόχα του μπιλιάρδου στα σφαιριστήρια της Αγίου Δημητρίου και της Κασσάνδρου. Στο βήμα του εργάτη που πέρασε στο γήπεδο της Τούμπας το απόγευμα της Κυριακής και έφευγε με το λεωφορείο για την πρώτη στάση της Μοναστηρίου, για τα Λαδάδικα.
Η Αμαλία κέρδισε πολλά χρήματα από τη δουλειά της. Και τα μοίρασε όλα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Ισως επειδή αυτή απεκόμισε κάτι που οι υπόλοιπες κοπέλες της δουλειάς σπανίως κερδίζουν: έγινε ανάμνηση, κομμάτι της πόλης. Και η πόλη θα έπρεπε να την αποχαιρετήσει όπως της έπρεπε. Με τον Χριστιανόπουλο να μουρμουρίζει, τον Κουγιουμτζή να σιγοντάρει, τον Κούρτη και τον Πεκλάρη να γκρινιάζουν στο Γουσίδη, το Σκαμπαρδώνη να σκαρώνει σημειώσεις στο μυαλό του, τη Νίνα να τους επιπλήττει. Και άλλους πολλούς. Και πιο ψηλά από τις νότες της μπάντας, στο φράχτη του νεκροταφείου, ο Κυριακίδης να τους βάζει στη σειρά για να τους φωτογραφήσει.













