Ο Bryan Mills είναι ένας χωρισμένος πρώην πράκτορας της CIA που έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση και μένει στο Λος Άντζελες για να είναι κοντά στην 17χρονη κόρη του. Όταν εκείνη του ανακοινώνει ότι θέλει να πάει ταξίδι στο Παρίσι με μια φίλη της, ο Bryan έχει αντιρρήσεις, αλλά πείθεται από την επιμονή της πρώην συζύγου του. Οι φόβοι του βγαίνουν αληθινοί όταν δέχεται ένα τηλεφώνημα από την κόρη του τη στιγμή που άγνωστοι άνδρες απαγάγουν αυτήν και τη φίλη της από το παρισινό διαμέρισμά τους. Με μια σύντομη έρευνα, ο Bryan ανακαλύπτει ότι πίσω από την απαγωγή βρίσκεται η Αλβανική Μαφία που πουλάει τις κοπέλες σε σκλαβοπάζαρα. Γνωρίζοντας ότι έχει το πολύ τρεις-τέσσερεις μέρες στη διάθεσή του, φεύγει αμέσως για το Παρίσι.

ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Με τον Luc Besson σε ρόλο παραγωγού, αλλά και συν-σεναριογράφου, η «Αρπαγή» («Taken») του Pierre Morel («Γκέτο 13») δείχνει τις αδυναμίες της από την αρχή. Ξεκινώντας με μια παντελώς κοινότοπη ιδέα προχωρά βήμα-βήμα στην παράθεση τόσων πολλών κλισέ που ούτε η αρκετά καλά χορογραφημένη δράση είναι σε θέση να καλύψει. Ο πατέρας, που ήταν πράκτορας και ξέρει τι συμβαίνει «εκεί έξω», βλέπει τους φόβους του να επιβεβαιώνονται μόλις μερικές ώρες μετά την άφιξη της κόρης του στο Παρίσι και – φυσικά! – ξεκινά μόνος του το «γολγοθά» της εκδίκησης (ή μιας φασίζουσας αυτοδικίας), ρίχνοντας πολύ ξύλο, σπέρνοντας πτώματα δεξιά κι αριστερά και βασανίζοντας ανθρώπους για να πάρει πληροφορίες με κάθε ευκαιρία. Με σεναριακό άλλοθι το λίγο χρόνο που έχει στη διάθεσή του προτού η κόρη του πουληθεί σε κάποιον και την χάσει για πάντα, προβαίνει σε συμπεράσματα και οδηγείται από το ένα σημείο στο επόμενο με ταχύτητα γρηγορότερη κι από τις σφαίρες που φυτεύει σε όποιον του αντισταθεί. Τυπική σκηνοθεσία, τυπική εξέλιξη, τυπική φωτογραφία και τυπικά κακές ερμηνείες, σε τέτοιο βαθμό που θα περίμενε κανείς να δει τον Chuck Norris, τον Jean-Claude Van Damme ή, έστω, τον Steven Seagal αντί του Liam Neeson στον πρώτο ρόλο.