«Αρχισαν τα όργανα, σήκω απ΄τη θέση σου» λέει ένα παλιό λαϊκό άσμα, το οποίο όμως είναι ιδιαίτερα επίκαιρο αυτές τις ημέρες, αν σκεφτεί κανείς τα όσα συμβαίνουν στο ασφαλιστικό, όπου το θερμόμετρο των απεργιακών κινητοποιήσεων σιγά σιγά ανεβαίνει. Η κυβέρνηση λοιπόν βαράει τα όργανα και εμείς σηκωνόμαστε από την θέση μας στον καναπέ, απαντώντας στο κάλεσμα των συνδικάτων για χορό. Βέβαια εμείς είμαστε αυτοί που καλούμαστε να χορέψουμε καλά ακόμη και αν η ορχήστρα, η κυβέρνηση δηλαδή, φαλτσάρει! Και φαλτσάρει πολύ μάλιστα, αφού προσπαθούν να παίξουν-με την κυριολεκτική έννοια- χωρίς να έχουν μπροστά τους παρτιτούρα! Παρά μόνο κάποιες πρόχειρες σημειώσεις.
Επίσης πολύ φοβάμαι πως δεν πρόκειται και για εμπειρικούς μουσικούς. Συνήθως τέτοιους είδους φάλτσα και το γιουχάισμα που ακολουθεί τα πληρώνει ο μαέστρος. Από την άλλη, υπάρχουν και περιπτώσεις όπου τα φάλτσα είναι τόσα πολλά, με αποτέλεσμα το κοινό να μένει άφωνο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως το κοινό μάλλον πράττει ή θα πράξει το αντίθετο και πιθανότατα φτάνοντας στο άλλο άκρο. Εκεί όπου διάφορα ζαρζαβατικά και άλλα καλούδια εκσφενδονίζονται προς την πλευρά της ορχήστρας. Γιατί σε αυτή την περίπτωση, όχι ότι το κοινό δεν είναι συνηθισμένο στα φάλτσα, αλλά δυστυχώς για την ορχήστρα και όλους τους άλλους επίδοξους μουσικούς, το έργο το έχει ξαναδεί και με σχεδόν τα ίδια φάλτσα. Οπότε τα λάθη δεν συγχωρούνται. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη και θέλω να ελπίζω πως τρίτη δεν έχει.
Επιτέλους αν θέλετε να θεωρείστε καλοί οργανοπαίχτες χρησιμοποιήστε παρτιτούρες, κουρδίστε τα όργανα και μην αντιγράφετε παλιούς συνθέτες. Σταματήστε επιτέλους απλά να γρατζουνάτε τα αυτιά μας και συνθέστε κάτι καινούργιο, γιατί το κοινό είναι εξαγριωμένο. Δεν είναι όλοι «επιστήμονες» όπως εσείς νομίζετε. Γιατί στην «σκηνή σαν ροκ συγκρότημα» θα είστε. Το «ακόμα ζωντανοί» είναι που με προβληματίζει. Μεταφορικά μιλώντας αυτή την φορά…














