Σ’ ένα απομακρυσμένο γυναικείο μοναστήρι, στην υπό την κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Ελλάδα του 1654, ένας βαριά τραυματισμένος γενίτσαρος σώζεται από τις μοναχές. Μία από αυτές, η Ανθή, η οποία έχει αναλάβει να τον περιποιείται, αναπτύσει μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του και τον ακολουθεί, όταν εκείνος δραπετεύει με τη βοήθειά της, χωρίς ωστόσο να του έχει αποκαλύψει το μεγάλο της μυστικό: ότι είναι αγόρι που το έκρυψαν οι γονείς του στο μοναστήρι για ν’ αποφύγει το παιδομάζωμα.
ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ
Μετά από τέσσερεις βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες και πολλά διαφημιστικά σποτ, ήρθε η ώρα και για τον Βαρδή Μαρινάκη να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στη μεγάλου μήκους φόρμα με το «Μαύρο Λιβάδι». Το ομολογουμένως εντυπωσιακό ντεμπούτο του 37χρονου σκηνοθέτη δεν είναι μια ιστορική ταινία για τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, αλλά ένα ελλειπτικό στην αφήγηση και ονειρικό στην αισθητική υπαρξιακό δράμα που χρησιμοποιεί τις αντίθετες όψεις του ίδιου νομίσματος για να μιλήσει για την ταυτότητα των φύλων και την αποδοχή της (-)ουαλικότητάς μας, τόσο από εμάς τους ίδιους όσο και από την κοινωνία.
Στο πρόσωπο του άλλου, η νεαρή μοναχή και ο γενίτσαρος βλέπουν μια εναλλακτική εξέλιξη της ζωής τους. Αν η Ανθή δεν είχε κρυφτεί στο μοναστήρι ως κορίτσι θα την είχαν πάρει οι Οθωμανοί στο παιδομάζωμα και, αντίστροφα, ο γενίτσαρος θα ήταν τώρα μια μοναχή, αν τον είχαν παραδώσει οι γονείς του στη μονή. Και οι δυο έχουν μεγαλώσει με λανθάνουσες ταυτότητες, οι οποίες έρχονται σε σύγκρουση με τη συνάντησή τους που καταλύει τα κοινωνικά και (-)ουαλικά όρια σύμφωνα με τα οποία έχουν δημιουργηθεί οι δυο αυτές προσωπικότητες.
Όλα αυτά ο Μαρινάκης τα διαχειρίζεται με αξιοπρόσεκτη εμπειρία, επιστρατεύοντας ποιητική γραφή και λυρική σκηνοθεσία, αλλά και αποσπώντας πολύ καλές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό του δίδυμο (Γεωργοβασίλη, Πασσαλής), χωρίς όμως να δείχνει εντελώς εξοικειωμένος με τους χρόνους μιας μεγάλου μήκους ταινίας. Εκεί που αδιαμφισβήτητα διαπρέπει είναι στο εικαστικό κομμάτι. Βοηθούμενος από την εξωπραγματική φωτογραφία του άγγλου διευθυντή του, Marcus Waterloo, και χρησιμοποιώντας ουσιαστικά την τελευταία λέξη της κινηματογραφικής τεχνολογίας (το «Μαύρο Λιβάδι» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ελληνική ταινία που γυρίστηκε με την πρωτοποριακή κάμερα υψηλής ευκρίνειας Red One), επιτυγχάνει να δημιουργήσει έναν άψογο ονειρικό κόσμο, ιδανικά ειρωνικό για να φιλοξενήσει το σκληρό του παραμύθι.
Σκηνοθεσία: Βαρδής Μαρινάκης
Παίζουν: Σοφία Γεωργοβασίλη, Χρήστος Πασσαλής, Δέσποινα Μπεμπεδέλη, Μαρία Πανουριά












