Ο Sam Bell βρίσκεται ολομόναχος στη Σελήνη εδώ και τρία χρόνια, με μοναδική συντροφιά έναν ομιλούντα υπολογιστή, όπου εργάζεται για λογαριασμό μιας εταιρείας εξορύξεων και επιβλέπει την αποκομιδή και μεταφορά στη Γη ενός μεταλλεύματος που έχει βοηθήσει στην ενεργειακή κρίση. Το συμβόλαιό του κοντεύει να τελειώσει και περιμένει πώς και πώς να επιστρέψει στη γυναίκα του και την κόρη του, με τις οποίες επικοινωνεί μέσω μαγνητοσκοπημένων μηνυμάτων λόγω βλάβης του συστήματος επικοινωνιών. Ένα εργατικό ατύχημα, όμως, θα περιπλέξει τα πράγματα.

ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Από τις πρώτες κιόλας σκηνές είναι ολοφάνερη η πρόθεση του Duncan Jones, σκηνοθέτη και εμπνευστή του «Moon» (και γιου του David Bowie), να ανοίξει κινηματογραφικό διάλογο με δύο αριστουργήματα του σινεμά της επιστημονικής φαντασίας: με το «2001: Η Οδύσσεια Του Διαστήματος» του Stanley Kubrick και το «Σολάρις» του Andrei Tarkovsky, δανειζόμενος από το πρώτο το οπτικό του κομμάτι και από το δεύτερο το διαλεκτικό. Όσο εξελίσσεται η ταινία, με χαρά διαπιστώνουμε ότι ο διάλογος με την «Οδύσσεια» αναπτύσσεται και ωριμάζει σε καταπληκτικά επίπεδα, με τον Jones να κλείνει πονηρά το μάτι στον Kubrick, παίζοντας με τα λευκά, ρετρό σκηνικά και τον ομιλούντα υπολογιστή GERTY-3000 (θυμίζει τον HAL-9000) και αντιστρέφοντας έξυπνα ρόλους και σημειολογικές αναφορές. Παράλληλα, παρατηρούμε ότι ο άλλος διάλογος, ο σημαντικότερος κατ’ εμάς, αν θέλετε, αυτός με το «Σολάρις» που αφορά στην εξερεύνηση του ανθρώπινου μυαλού και υποσυνειδήτου, παραμένει σε απλοϊκά επίπεδα του τύπου ‘ποιος είναι ο γνήσιος και ποιος το αντίγραφο’. Κάνει, λοιπόν, ο Jones μια απολαυστική ταινία στο μάτι, αλλά χάνει την ευκαιρία να μιλήσει για τη φύση του Άλλου Εαυτού (ή, του Εαυτού ως Άλλου) μέσα στη σκληρή, μινιμαλιστική, σχεδόν ασπρόμαυρη σιωπή της Σελήνης.