Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα: Η μουσική μίας αιώνιας άνοιξης

Ο σκηνοθέτης του τελικού προβάλλει την κάτοψη του αγωνιστικού χώρου. Ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη. Ο πάγκος της εθνικής Αργεντινής εισβάλλει στο χορτάρι. Όμως, ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές, βρίσκεται ένας βραχύσωμος επιθετικός, ο οποίος δυσκολεύεται να πανηγυρίσει. Ακούει το τριπλό σφύριγμα και ακαριαία γονατίζει δακρύζοντας.

Χωρίς υψωμένες γροθιές. Σχεδόν, χωρίς τις αισθήσεις του.

Ονομάζεται Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Και δακρύζει γιατί ο κόσμος του ανήκει.

Ο Μαραντόνα έφτασε στο Μεξικό σηκώνοντας στις πλάτες του τις ελπίδες ενός έθνους που ταλαιπωρήθηκε από τον πόλεμο και την αυταρχικότητα του καθεστώτος. Δικαίωσε τη μνήμη των νεκρών, υποτάσσοντας στο γήπεδο τους αποικιοκράτες Άγγλους, χάρισε στο λαό της Αργεντινής ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και στους απανταχού «εξόριστους» αυτού του κόσμου ένα σπίτι, μία ποδοσφαιρική στιγμή χαραγμένη στην αιωνιότητα και έναν σύντροφο στις δύσκολες στιγμές.

Την πίστη, δηλαδή, πως εκεί έξω, υπάρχει ένας κόσμος που ανήκει στους «καταραμένους» αυτού του πλανήτη.

Η λαϊκή καταγωγή του Ντιέγκο

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα γεννήθηκε το 1960 στην πόλη Λανούς της Αργεντινής και μεγάλωσε στην Βίλα Φιορίτο, μία υποβαθμισμένη περιοχή στα νότια περίχωρα του Μπουένος Άιρες. Η οικογένειά του ήταν φτωχή και ο πατέρας του δούλευε σε ένα εργοστάσιο χημικών, για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Ο Ντιέγκο ήταν ο πρωτότοκος της οικογενείας. Είχε τέσσερις αδερφές και αργότερα απέκτησε άλλα δύο αδέρφια.

Όταν ήταν τριών χρονών, οι γονείς του χάρισαν μία μπάλα ποδοσφαίρου. Μία σχέση αγάπης είχε μόλις ξεκινήσει. Από τότε, ο μικρός Ντιέγκο αφοσιώθηκε στο παιχνίδι και προπονούταν καθημερινά. Σε ηλικία οχτώ ετών, είχε ήδη διακριθεί στην τοπική ομάδα που έπαιζε (Estrella Roja) και τον Μάρτιο του 1969 έκανε το πρώτο του δοκιμαστικό στις ακαδημίες της Αρχεντίνος Τζούνιορς.

Όπως αναφέρει ο Φρανσίσκο Κορνέχο, ο άνθρωπος που «ανακάλυψε» τον Μαραντόνα, όταν οι υπεύθυνοι των ακαδημιών της Αρχεντίνος είδαν τον Ντιέγκο να παίζει του ζητήσαν να δούνε... ταυτότητα για να επιβεβαιώσουν την ηλικία του, γιατί δεν πίστευαν πως είναι δυνατόν ένα παιδί της ηλικίας του να παίζει τόσο ώριμα. Όταν τελικά επιβεβαίωσαν πως ήταν μόλις οκτώ, αποφάσισαν να αφοσιωθούν στην περίπτωσή του. 

Σε ηλικία 12 ετών, το κοινό της Αρχεντίνος είχε ήδη εξοικειωθεί με το ταλέντο του Μαραντόνα. Ο Ντιέγκο εργαζόταν ως «ball boy» στους αγώνες της ομάδας ανδρών της Αρχεντίνος στην πρώτη κατηγορία και στο ημίχρονο των αγώνων διασκέδαζε τους φιλάθλους της ομάδας επιδεικνύοντας τις ικανότητες που είχε με τη μπάλα.

Τα επόμενα δύο χρόνια, οδήγησε την ομάδα των ακαδημιών σε συνεχόμενα πρωταθλήματα, καταγράφοντας ένα μυθικό ρεκόρ 141 αήττητων αγώνων. Όταν τον ρώτησαν ποιους θαύμαζε, απαντούσε με φυσικότητα: «Τον Ριβελίνο και τον Τζορτζ Μπεστ».

Η πορεία του στην ομάδα ανδρών της Αρχεντίνος Τζούνιορς

Ο Μαραντόνα έκανε το επίσημο ντεμπούτο με την ομάδα ανδρών της Αρχεντίνος σε ηλικία 15 ετών και 355 ημερών και έγινε έτσι ο νεαρότερος ποδοσφαιριστής που συμμετείχε σε αγώνα πρώτης κατηγορίας στην Αργεντινή. Λίγα λεπτά μετά την είσοδο του στον αγωνιστικό χώρο, πέρασε τη μπάλα ανάμεσα από τα πόδια του Καμπρέρα. Η «ποδιά» αυτή χαρακτηρίζεται ακόμα στην Αργεντινή σύμβολο του ταλέντου του. Όπως δήλωσε ο Μαραντόνα «εκείνη την ημέρα ένιωσα πως κρατάω στα χέρια μου τον ουρανό». 

Ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν με 11 συμμετοχές και 2 γκολ. Ακολούθησαν συνολικά πέντε χρόνια στην Αρχεντίνος Τζούνιορς, με τον Ντιέγκο να... σπάει τα κοντέρ. Το 1977, σε ηλικία 16 ετών σκόραρε συνολικά 19 γκολ σε 49 συμμετοχές. Την επόμενη χρονιά ο Μαραντόνα έβαλε 26 γκολ σε 35 παιχνίδια. Όλα έδειχναν πως ο 17χρονος, τότε Ντιέγκο θα αποτελέσει μέρος της εθνικής Αργεντινής. Όμως ο Μενόττι δεν τον συμπεριέλαβε στις κλήσεις για το Μουντιάλ του 1978. Δύο ημέρες μετά την ανακοίνωση της αποστολής, ο εξοργισμένος Μαραντόνα σκόραρε δύο γκολ στον αγώνα της Αρχεντίνος με την Τσακαρίτα Τζούνιορς.

Το 1979 τελείωσε τη σεζόν με 26 συμμετοχές και ισάριθμα γκολ. Την επόμενη χρονιά σκόραρε 43 γκολ σε 45 παιχνίδια και εξασφάλισε το βραβείο του πρώτου σκόρερ για τέταρτη συνεχόμενη διοργάνωση. Στην Αρχεντίνος Τζούνιος έμεινε από το 1976 έως το 1981, καταγράφοντας συνολικά 115 γκολ σε 167 συμμετοχές.

Το σύντομο πέρασμά του από τη Μπόκα Τζούνιορς

Ο Μαραντόνα μεταγράφηκε από την Αρχεντίνος στην Μπόκα Τζούνιορς τον Φεβρουάριο του 1981. Με τη φανέλα της Μπόκα κατέκτησε το μοναδικό πρωτάθλημα Αργεντινής στην καριέρα του.

Στο ντεμπούτο του σκόραρε δις, ενώ στο πρώτο του «ΣούπερΚλάσικο» εναντίον της Ρίβερ, η οποία επίσης είχε ενδιαφερθεί για την απόκτησή του, σκόραρε θεαματικά, αφήνοντας πίσω τον βασικό με την εθνική Αργεντινής και πρωταθλητή κόσμου στο Μουντιάλ του 1978, Αλμπέρτο Ταραντίνι. Το «Μπομπονέρα» παραμιλούσε, η Μπόκα κέρδισε τη μισητή της αντίπαλο 3-0 και ο Μαραντόνα έβγαζε μάτια στο γήπεδο. 

Ωστόσο, οι σχέσεις του Μαραντόνα με τον προπονητή της ομάδας, Σίλβιο Μαρζολίνι δεν ήταν καλές και μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, ο Ντιέγκο μεταγράφηκε στην Μπαρτσελόνα. 

Η ονειρική πρώτη σεζόν στη Μπαρτσελόνα

Η μεταγραφή του Μαραντόνα στη Μπαρτσελόνα έσπασε το ρεκόρ της ακριβότερης μεταγραφής στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Οι «μπλαουγκράνα» έβγαλαν απ' τα ταμεία τους 7.6 εκατομμύρια δολάρια για να φέρουν τον Ντιέγκο στη Βαρκελώνη. 

Ο Μαραντόνα δεν άργησε να... αποσβαίνει τα εκατομμύρια που πλήρωσαν οι διοικούντες της Μπαρτσελόνα για να φορέσει τη φανέλα της. Την πρώτη του χρονιά κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας και το Κόπα ντε λα Λίγκα, αμφότερες διοργανώσεις σε τελικούς εναντίον της μισητής Ρεάλ Μαδρίτης. 

Στις 26 Ιουνίου του 1983, ο Μαραντόνα έγινε ο μοναδικός παίκτης της Μπαρτσελόνα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, που αποθεώνεται από το κοινό του Μπερναμπέου. Προσπέρασε τον τερματοφύλακα της Ρεάλ, Αγκουστίν και προ κενής εστίας σταμάτησε την κίνηση του, καθώς είδε ότι ο αμυντικός των «μερέγχες» Χουάν Χοσέ ερχόταν με τάκλιν για να σταματήσει το σουτ. Ο Μαραντόντα «τσίμπησε» τη μπάλα, στέλνοντας τον Χοσέ στο δοκάρι. Στον επαναληπτικό, ο Μαραντόνα σκόραρε ξανά, αυτή τη φορά με πέναλτι, χαρίζοντας ακόμα ένα τίτλο στη Μπαρτσελόνα.

Φόβος και παράνοια στη Βαρκελώνη

Το οδοιπορικό του Ντιέγκο στη Βαρκελώνη, βέβαια έμελλε να αποδειχθεί τραυματικό για τον ίδιο. Αρχικά, ο Μαραντόνα διαγνώστηκε με ηπατίτιδα και λίγους μήνες μετά, τον Σεπτέμβριο του 1983, ένα σκληρό μαρκάρισμα του Γκοϊγκοτσέα του έσπασε τον αστράγαλο. 

Ο «χασάπης του Μπιλμπάο», όπως τον αποκαλούσαν, έθεσε σε κίνδυνο την καριέρα του Μαραντόνα. Ωστόσο, έπειτα από εφαρμογή καινοτόμων μεθόδων αποθεραπείας, ο Ντιέγκο κατάφερε να επανέλθει σε αγωνιστικούς ρυθμούς μετά από περίπου τρεις μήνες. 

Στις 5 Μαϊου του 1984, η Μπαρτσελόνα αντιμετώπισε την Αθλέτικ Μπιλμπάο του Γκοϊκοτσέα στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας. Εκεί, η κατάσταση ξέφυγε. Καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα, οι οπαδοί της Μπιλμπάο έβριζαν τον Μαραντόνα με ρατσιστικά συνθήματα. Ένα σκληρό τάκλιν του σκληροτράχηλου Ισπανού, που είχε ήδη απειλήσει την καριέρα του Ντιέγκο προκάλεσε αναταραχή και όταν το παιχνίδι έληξε, ο Σόλα της Μπιλμπάο έκανε μία ειρωνική κίνηση απέναντι στον Μαραντόνα, τον οποίο και προσέβαλε χρησιμοποιώντας έναν ξενοφοβικό όρο.

Τότε ο Ντιέγκο... απασφάλισε. Σηκώθηκε από το έδαφος, αντάλλαξε μερικές κουβέντες με τον Σόλα και στη συνέχεια τον χτύπησε με κουτουλιά. Ακαριαία ξεκίνησε να χτυπά όποιον παίκτη της Μπιλμπάο έβρισκε μπροστά του, με τους αντίπαλους παίκτες να τρέχουν προς το μέρος του προκειμένου να ανταποδώσουν τα χτυπήματα. Αυτό ήταν και το τελευταίο παιχνίδι του Μαραντόνα με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα.

Οι ιθύνοντες της Μπαρτσελόνα δήλωσαν πως: «τα γεγονότα του τελικού εναντίον της Μπιλμπάο και το χάος που ακολούθησε μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε πως είναι αδύνατον να συνεχίσουμε να τον έχουμε στην ομάδα». 

Ο Μαραντόνα είχε συχνά διαφωνίες με τη διοίκηση των Καταλανών και ζήτησε να αποχωρήσει με μεταγραφή. Ο Ντιέγκο, παρά τους τραυματισμούς του σκόραρε συνολικά 38 γκολ σε 58 συμμετοχές με τη Μπαρτσελόνα, στην οποία έμεινε για δύο χρόνια.

Το Σάο Πάολο υποδέχεται τον Μαραντόνα σαν «Μεσσία»

Ο Ντιέγκο αποχώρησε από τη Μπαρτσελόνα, φτάνοντας στον ιταλικό Νότο και τη Νάπολι για περίπου 11 εκατομμύρια δολάρια. Η υποδοχή των οπαδών της Νάπολι στον Μαραντόνα ήταν θεαματική. Οι εικόνες από την παρουσίαση του Αργεντίνου μάγου ενώπιον 75 εκστασιασμένων χιλιάδων φιλάθλων των «παρτενοπέι» κάνουν ακόμα τον γύρο του κόσμου. Το Σάο Πάολο παραληρούσε.

Πριν από τον ερχομό του Μαραντόνα στη Νάπολι, οι ομάδες του Βορρά κρυιαρχούσαν στο πρωτάθλημα Ιταλίας. Οι περιθωριοποιημένοι νότιοι, οι οποίοι συχνά κατηγορούσαν τις ομάδες του Βορρά για αδικίες εις βάρος της Νάπολι, ταιριάξαν πλήρως στο προφίλ του Μαραντόνα. Οι ταξικές καταβολές του Ντιέγκο, άλλωστε ήταν παρόμοιες με αυτές των Ναπολιτάνων οπαδών και οι οικονομικές διαφορές ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο εκείνα τα χρόνια ευρέως γνωστές.

Ο Μαραντόνα στη Νάπολι έφτασε στο απόγειο της καριέρας του. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού και έπειτα από δύο χρόνια στην ομάδα κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο με τους «παρτενοπέι». 

Οι σκηνές που ακολούθησαν μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1987 δεν έχουν προηγούμενο. Μία ολόκληρη πόλη επί μία ολόκληρη εβδομάδα στους δρόμους, να πανηγυρίζει φωνάζοντας ρυθμικά το όνομα του Ντιέγκο, του ανθρώπου στον οποίο χρωστούσαν τη σπουδαιότερη αθλητική επιτυχία της ιστορίας τους. Η Νάπολη βάφτηκε μπλε και γέμισε με απεικονίσεις του Μαραντόνα. Την κατάκτηση του πρωταθλήματος διαδέχθηκε η κατάκτηση του Κυπέλλου την ίδια χρονιά. Οι φίλαθλοι της Νάπολι το έκαναν σαφές: «Μία νέα αυτοκρατορία ξεκινάει». 

Μία «μαγική» τριετία

Τα ονόματα των τριών επιθετικών της Νάπολι, Μαραντόνα, Τζιορντάνο και Καρέκα, έφτιαξαν το πρώτο ακρωνύμιο στην ιστορία του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Υπό το άγρυπνο βλέμμα των «ma-gi-ca» (μτφ. magical/μαγικοί), η Νάπολι έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο της ιστορίας της και παρά το γεγονός πως το 1988 έχασε το πρωτάθλημα μέσα από τα χέρια της, όταν κατέρρευσε στις 4 τελευταίες αγωνιστικές, η κατάκτηση του κυπέλλου UEFA ένα χρόνο αργότερα διατήρησε τα επίπεδα ευφορίας των οπαδών της σε σταθερά επίπεδα. 

Η Νάπολι απέδιδε εξαιρετικά. Είχε κατακτήσει το νταμπλ του 1987, το Κύπελλο UEFA του 1989 και το 1990 είχε έρθει η στιγμή για ένα ακόμα πρωτάθλημα. Ο Μαραντόνα είχε βάλει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του σε έναν ακόμη τίτλο και είχε καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου της ομάδας ως «Θεός».

Την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ιταλίας του 1990, μάλιστα διαδέχθηκε η κατάκτηση του Σούπερ Καπ της ίδιας χρονιάς, όταν η Νάπολι διέσυρε τη μισητή της αντίπαλο Γιουβέντους στον τελικό με σκορ 5-1. 

Παλιά προβλήματα κάνουν την εμφάνιση τους

Ο Μαραντόνα αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα του 1988, πρώτος σκόρερ στο Κύπελλο του 1987, ήταν πρωταγωνιστής της Νάπολι στους διπλούς τελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1989 και οδήγησε τους «παρτενοπέι» ως ηγέτης στο πρωτάθλημα του 1990.

Ωστόσο, ορισμένα προβλήματα του παρελθόντος έκαναν την εμφάνισή τους. Ο Μαραντόνα είχε ήδη εξοικειωθεί με την χρήση απαγορευμένων ουσιών από τα χρόνια του στη Βαρκελώνη. Παρ' ότι οι συμπαίκτες του στη Μπαρσελόνα αναφέρουν πως δεν γνώριζαν τίποτα για απαγορευμένα σκευάσματα, ο Μαραντόνα επιβεβαίωσε λίγα χρόνια πως η πρώτη του επαφή με τα ναρκωτικά ήταν στην Ισπανία. 

Τα τελευταία του χρόνια στη Νάπολι στιγματίστηκαν από τις ταραχώδεις σχέσεις του Μαραντόνα με τη διοίκηση, τα πρόστιμα που κλήθηκε να πληρώσει, καθώς απουσίαζε από τους αγώνες της ομάδας, το σκάνδαλο ενός παιδιού, του οποίου αμφισβήτησε την πατρότητα, καθώς και τις σχέσεις του Αργεντίνου με το οργανωμένο εγκληματικό δίκτυο της Καμόρα. 

Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του

Ο Ντιέγκο δέχθηκε μία εξαντλητική ποινή 15 μηνών απουσίας από την αγωνιστική δράση, λόγω χρήσης απαγορευμένων ουσιών. Το τίμημά της ήταν βαρύ. Οι σχέσεις του Αργεντίνου με τη διοίκηση έφτασαν στα άκρα και ο Μαραντόνα έφυγε από τη Νάπολι το 1992, σχεδόν σαν ξένος, μέσα στη νύχτα, χωρίς να χαιρετήσει κανέναν.

Μία πόλη η οποία λάτρεψε τον Ντιέγκο σαν Θεό, δε μπόρεσε να τον αποχαιρετήσει, όπως του άξιζε. Λίγα χρόνια μετά, βέβαια, το γήπεδο στο οποίο μεγαλούργησε θα λάμβανε το όνομά του.

Την αποχώρηση του Μαραντόνα από την Ιταλία διαδέχθηκε η επιστροφή του στην Ισπανία. Ο Ντιέγκο φόρεσε τη φανέλα της Σεβίλλης, με την οποία σκόραρε 6 φορές σε 28 παιχνίδια, δίνοντας 8 ασίστ. Ο μοναδικός χρόνος του Μαραντόνα στη Σεβίλλη γεμίζει από μόνος του ένα βιβλίο γεμάτο ιστορίες, με τους οπαδούς της ομάδας να μην έχουν ξεχάσει ακόμα το σύντομο πέρασμα του θρύλου της μπάλας, Μαραντόνα από το «Σάντσεθ Πιθxουάν». 

Ο Μαραντόνα βέβαια, αποφάσισε να δώσει ένα τέλος στην ευρωπαϊκή του καριέρα και να γυρίσει στην πατρίδα του. Μετά από ένα χρόνο στη Νιούελς Ολντ Μπόις, φόρεσε για δύο σεζόν τη φανέλα της Μπόκα Τζούνιορς, στην οποία και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παππούτσια.

Ο Ντιέγκο όμως ήταν, πλέον σκιά του εαυτού του. Το ταλέντο του ήταν γνωστό σε όλη την υφήλιο, όμως το ιδιαίτερο του ταπεραμέντο, σε συνδυασμό με τη χρήση των ουσιών είχαν δημιουργήσει μία εκρηκτική συνθήκη, την οποία δύσκολα θα μπορούσε κανείς να διαχειριστεί. 

Ο Μαραντόνα έμοιαζε με μία ωρολογιακή βόμβα, έτοιμη να εκραγεί προκαλώντας κρότο. 

Η καριέρα του στην Εθνική Αργεντινής

Ο Ντιέγκο έκανε ντεμπούτο φορώντας τα χρώματα της «Αλμπισελέστε» σε ηλικία 16 ετών, εναντίον της Ουγγαρίας. Είχε ήδη προλάβει να γίνει γνωστός στην πατρίδα του, μέσα από τις καταπληκτικές του εμφανίσεις με την Αρχεντίνος Τζούνιορς.

Όπως αναφέραμε και πριν, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, στο οποίο η Αργεντινή αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στην έδρα της, αποτέλεσε απωθυμένο για τον Μαραντόνα. Ο Ντιέγκο είχε ανεβάσει ρυθμούς, είχε ξεκινήσει να ωριμάζει και διεκδικούσε στα ίσα μία θέση στην αποστολή της «Αλμπισελέστε». Όμως, ο Μενόττι αποφάσισε πως ήταν ακόμη πολύ μικρός για να αγωνιστεί με την εθνική στο Μουντιάλ. 

Την πικρία του 1978, διαδέχθηκαν οι μεγαλειώδεις εμφανίσεις του Ντιέγκο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων του 1979. Εκεί, ο Μαραντόνα με έξι γκολ σε έξι παιχνίδια αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης του τουρνουά, χαρίζοντας στην Αργεντινή τον τίτλο. Λίγους μήνες μετά, αγωνίστηκε και με την εθνική Ανδρών στο Κόπα Αμέρικα, όμως η Αργεντινή δεν κατόρθωσε να προχωρήσει στη διοργάνωση, παρά τις εξαιρετικές εμφανίσεις του Αργεντίνου θρύλου. 

Το πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο

Ο Μαραντόνα εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο, όταν το 1982 η Ισπανία διοργάνωσε το Μουντιάλ. Ο Ντιέγκο τότε έπαιζε στη Μπαρτσελόνα και συμπτωματικά το ντεμπούτο σε Μουντιάλ έγινε στο «Καμπ Νόου». Συμμετείχε και στα πέντε παιχνίδια που έδωσε η εθνική Αργεντινής στη διοργάνωση, χωρίς να αντικατασταθεί. 

Ωστόσο, στα αποδυτήρια της ομάδας επικρατούσε ένταση ανάμεσα στους πρωταθλητές Κόσμου του 1978 και τη νέα γενιά ποδοσφαιριστών, που έψαχνε για μία θέση στο αρχικό σχήμα. Η Αργεντινή ηττήθηκε στην πρεμιέρα (1-0) από το Βέλγιο, όμως κέρδισε στα δύο επόμενα παιχνίδια πειστικά την Ουγγαρία και το Ελ Σαλβαδόρ. Εναντίον των Ούγγρων, ο Μαραντόνα σκόραρε δις. 

Στον δεύτερο γύρο, οι Αργεντίνοι κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τη Βραζιλία και την Ιταλία, η οποία αργότερα κατέκτησε το τρόπαιο. Στο παιχνίδι εναντίον της Βραζιλίας, η εθνική Αργεντινής ηττήθηκε με σκορ 3-0.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα βρισκόταν διαρκώς στο επίκεντρο, με τους αντίπαλους ποδοσφαιριστές να μη διστάζουν να τον ρίχνουν στο έδαφος αντικανονικά όποτε τους δινόταν η ευκαιρία. Λίγα λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα εναντίον των Βραζιλιάνων, ένα ματς το οποίο στιγματίστηκε από βίαια τάκλιν και κακή διαιτησία, ο Μαραντόνα αποβλήθηκε με απευθείας κόκκινη κάρτα για ένα σκληρό φάουλ στον Μπατίστα.

Στο παιχνίδι εναντίον των Ιταλών, στο οποίο οι Αργεντίνοι ηττήθηκαν με σκορ 2-1, ο Ντιέγκο βρέθηκε εκ νέου μπροστά από μία δύσκολη πρόκληση, με τον Ιταλό αμυντικό Κλαούντιο Τζεντίλε να τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα, χτυπώντας τον όποτε πήγαινε να τον προσπεράσει. 

Ο Μαραντόνα ταξιδεύει στο Μεξικό

Τέσσερα χρόνια μετά τον άδοξο αποκλεισμό στην Ισπανία, η εθνική Αργεντινής επιστρέφει στην Αμερική. Ο Μαραντόνα είναι πλέον 26 ετών και έχει «μαζέψει» εμπειρίες στη Μπαρτσελόνα και τη Νάπολι. Έχει γίνει πιο δυνατός, είναι πιο ώριμος, φοράει το περιβραχιόνιο της «Αλμπισελέστε» και ταξιδεύει στο Μεξικό κουβαλώντας στην πλάτη του τις ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους. Όλα τα μάτια είναι στραμμένα πάνω του. 

Στην πρεμιέρα της Αργεντινής, ο Ντιέγκο δείχνει τις προθέσεις του. Κανένας δε θα του στερήσει αυτόν τον τίτλο. Η Αργεντινή κερδίζει τη Νότια Κορέα με σκορ 3-1 και ο Μαραντόνα δίνει και τις τρεις ασίστ. 

Στο δεύτερο παιχνίδι, εναντίον της Ιταλίας οι Αργεντίνοι έρχονται ισόπαλοι 1-1. Το γκολ για την «Αλμπισελέστε» σκοράρει ο Μαραντόνα. Στο τρίτο παιχνίδι, η Αργεντινή επιβλήθηκε της Βουλγαρίας με σκορ 2-0, τερματίζοντας πρώτη στον όμιλο.

Στον πρώτο γύρο των νοκ-άουτ η «Αλμπισελέστε» αντιμετωπίζει τη μισητή αντίπαλο Ουρουγουάη. Χρυσός σκόρερ για τους Αργεντίνους ο Πέντρο Πασκούλι, συγκάτοικος του Ντιέγκο στο ξενοδοχείο της αποστολής καθ' όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης. 

«Μισός άγγελος - μισός δαίμονας»

Η Αργεντινή προκρίθηκε στη φάση των «8» αντιμετωπίζοντας την Αγγλία. Η αναμέτρηση εναντίον των Άγγλων έκρυβε ιδιαιτερότητες, καθώς διεξήχθη λίγα χρόνια μετά την ένοπλη σύγκρουση στα νησιά Φόκλαντ. Το μίσος των Αργεντίνων για τους Άγγλους ήταν πιο έντονο από ποτέ. Ο Μαραντόνα δήλωσε πριν το παιχνίδι πως το ποδόσφαιρο δεν έχει σχέση με τον πόλεμο, όμως σκοτώσαν τους Αργεντίνους σαν να σκοτώνουν πουλιά κυνηγώντας στο δάσος και ορκίστηκε εκδίκηση. 

Μετά από ένα πρώτο ημίχρονο χωρίς γκολ, στο 51ο λεπτό του αγώνα γράφεται ιστορία. 

Ο Μαραντόνα κινείται στα αριστερά και βρίσκει με συρτή πάσα τον Βαλντάνο. Ο αμυντικός των Άγγλων, Χοτζ δείχνει να ελέγχει τη φάση και βάζει το πόδι του ανάμεσα στον Βαλντάνο και την πάσα. Η μπάλα παίρνει ύψος και προσγειώνεται στο ύψος του πέναλτι, εκεί όπου κινείται ο Μαραντόνα, που ακολουθεί τη φάση. 

Ο τερματοφύλακας της Αγγλίας, Πίτερ Σίλτον βγαίνει για να διώξει με τις γροθιές και ο Μαραντόνα, ο οποίος ήταν 20 εκατοστά κοντύτερος του Σίλτον, υψώνει το αριστερό του χέρι και βρίσκει τη μπάλα, στέλνοντας τη στα δίχτυα. 

Ο διαιτητής της αναμέτρσης δείχνει σέντρα. Οι Άγγλοι τρέχουν πάνω του για να του εξηγήσουν πως το γκολ έχει μπει με το χέρι και ο Ντιέγκο δηλώνει μετά το παιχνίδι πως το γκολ αυτό μπήκε «με το μυαλό του Μαραντόνα και με το χέρι του Θεού». 

«Θεέ μου σε ευχαριστώ για αυτά τα δάκρυα»

Τέσσερα λεπτά μετά, ο Μαραντόνα κάνει αυτό που δεν είχε κανείς έως τότε. Ενώ οι παίκτες της εθνικής Αγγλίας «βράζουν» με την απόφαση του βοηθού και του διαιτητή να μετρήσουν το γκολ με το χέρι, ο Ντιέγκο τους πιάνει στον ύπνο, χαρίζοντας στην ποδοσφαιρική υφήλιο την μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία του αθλήματος. Το γκολ του αιώνα. 

Ο Μαραντόνα παραλαμβάνει τη μπάλα στο μισό της Αργεντινής. Προσπερνάει συνολικά τέσσερις Άγγλους, τον έναν δύο φορές, τρέχοντας προς την εστία. Η εφόρμηση του Μαραντόνα προς το τέρμα της Αγγλίας είναι μία καλοζυγισμένη κίνηση, με την οποία ο Ντιέγκο επιδεικνύει την τεχνική του κατάρτιση. 

60 γιάρδες μετά, ο Ντιέγκο βρίσκεται απέναντι στον Σίλτον. Προσποιείται, τον καθηλώνει στο έδαφος και στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα, αναγκάζοντας τον Ουρουγουανό εκφωνητή της μετάδοσης, Χιούγκο Μοράλες να δακρύσει. 

«Ο Μαραντόνα έχει τη μπάλα, τον μαρκάρουν δύο. Αγγίζει τη μπάλα, η διάνοια του παγκόσμιου ποδοσφαίρου τη στέλνει στα δεξιά, αφήνει πίσω του τον τρίτο και θα τη δώσει στον Μπουρουτσιάγκα. Ο Μαραντόνα έχει ακόμα τη μπάλα. Ιδιοφυές. Ιδιοφυές. Ιδιοφυές. Γκολ. Γκολ. Γκολ. 

Θέλω να δακρύσω. Θεέ μου. Να ζήσει το ποδόσφαιρο. Γκολ. Ντιεγκόλ. Είναι αρκετό για να σε κάνει να κλάψεις, με συγχωρείτε. Ο Μαραντόνα σε μία αξέχαστη κούρσα. Την καλύτερη φάση της ιστορίας. Κοσμικέ χαρταετέ. Από ποιόν πλανήτη έφτασες στη Γη, για να αφήσεις πίσω σου όλους αυτούς τους Άγγλους;

Αργεντινή - Αγγλία 2-0. Ντιεγκόλ. Γκολ. Θεέ μου σε ευχαριστώ για το ποδόσφαιρο. Θεέ μου σε ευχαριστώ για τον Μαραντόνα. Θεέ μου σε ευχαριστώ για αυτά τα δάκρυα. Αργεντινή - Αγγλία 2-0».

Στον ημιτελικό εναντίον του Βελγίου (2-0), ο Μαραντόνα συνεχίζει να καθοδηγεί την Αργεντινή στον τίτλο. Σκοράρει δύο φορές και στέλνει την «Αλμπισελέστε» στον μεγάλο τελικό εναντίον της Δυτικής Γερμανίας. 

Η απόλυτη δικαίωση

Ο τελικός εναντίον της Δυτικής Γερμανίας φέρνει τον Μαραντόνα μπροστά από τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του. Οι Γερμανοί είναι υπερδύναμη και παρατάσσονται με την καλύτερη δυνατή τους ενδεκάδα. Όμως, ο Ντιέγκο γνωρίζει πως η Αργεντινή είναι πρωταθλήτρια, πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. 

Ένα γρήγορο γκολ από τον Μπράουν και ένα δεύτερο στο 55ο λεπτό από τον Βαλντάνο βάζουν την Αργεντινή σε ρόλο οδηγού στο παιχνίδι. Όμως, οι Γερμανοί επιστρέφουν. Αρχικά, μειώνουν με τον Ρουμενίγκε (74') και στη συνέχεια ισοφαρίζουν με τον Βόλερ στο 80'. Όλα δείχνουν πως οδηγούμαστε σε παράταση. Όμως ο Ντιέγκο δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του λέξη. 

Βρίσκεται στο χώρο του κέντρου ανάμεσα σε δύο. Η άμυνα της Γερμανίας έχει προωθηθεί. Ο Μαραντόνα ελίσσεται και με μία καταπληκτική κάθετη πάσα βρίσκει τον Μπουρουτσιάγκα στο χώρο. Είναι μόνος του απέναντι στον τερματοφύλακα. Ο Μπουρουτσιάγκα ευστοχεί. Η Αργεντινή είναι πρωταθλήτρια Κόσμου. 

Ο Μαραντόνα στο Μουντιάλ του 1986 σκόραρε 5 φορές, έδωσε 5 ασίστ και έκανε συνολικά 90 ντρίμπλες. Τρεις φορές, δηλαδή περισσότερες από τον δεύτερο στην κατάταξη. Κέρδισε συνολικά 53 φάουλ, τα διπλάσια από τον δεύτερο στην κατάταξη. Συμμετείχε στο 71% των γκολ της Αργεντινής στη διοργάνωση, είτε με γκολ είτε με ασίστ και ανακηρύχθηκε ο κορυφαίος του τουρνουά. Η επίδοση του Μαραντόνα στο Μουντιάλ του 1986 μνημονεύεται ακόμη ως η καλύτερη ατομική εμφάνιση που έχει δει ο πλανήτης σε Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η προσπάθεια για να διατηρήσει τα σκήπτρα

Η Αργεντινή δε κατόρθωσε να κατακτήσει το Κόπα Αμέρικα του 1987, αλλά ούτε και του 1989. Ο μεγάλος της στόχος, βέβαια δεν ήταν άλλος από τη δεύτερη διαδοχική κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που θα διεξαγόταν στην Ιταλία. 

Οι Αργεντίνοι ξεκίνησαν άσχημα το τουρνουά. Ο Μαραντόνα υπέφερε από τραυματισμό στον αστράγαλο και η «Αλμπισελέστε» παρατάχθηκε χωρίς 3 από τους βασικούς της παίκτες. Μετά από την ήττα τους στην πρεμιέρα εναντίον του Καμερούν, η Αργεντινή κινδύνευσε να μείνει εκτός συνέχειας, όμως εν τέλει προκρίθηκε στα νοκ-άουτ ως τρίτη. 

Στη φάση των «16» η κλάση του Μαραντόνα μίλησε. Εναντίον της Βραζιλίας, ο Ντιέγκο κατόρθωσε να δημιουργήσει το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης, τροφοδοτώντας τον Κανίγια. 

Στον προημιτελικό εναντίον της Γιουγκοσλαβίας «έσπασαν καρδιές». Η αναμέτρηση οδηγήθηκε στα πέναλτι, μετά από το 0-0 της κανονικής διάρκειας, όμως ο Μαραντόνα δεν κατάφερε να νικήσει τον τερματοφύλακα Ίβκοβιτς. Παρά το άστοχο πέναλτι του Ντιέγκο, η Αργεντινή εξασφάλισε την πρόκριση στον ημιτελικό, εκεί όπου ο Μαραντόνα θα αντιμετώπιζε την Ιταλία στο γήπεδο της Νάπολι, το θρυλικό «Σάο Πάολο». 

Οι πρώτες ρωγμές στη σχέση του με τη Νάπολι

Ο Μαραντόνα είχε ήδη χαρίσει στη Νάπολι τα δύο πρώτα πρωταθλήματα της ιστορίας της, ένα Κύπελλο Ιταλίας και ένα Κύπελλο UEFA. Όμως η υποδοχή που επιφύλαξαν στον αγαπημένο τους Ντιέγκο, όταν ο ήρωας τους αντιμετώπιζε την πατρίδα τους, Ιταλία προκάλεσε σύγχυση τον Αργεντίνο σταρ. 

Το ασφυκτικά γεμάτο «Σάο Πάολο» αποδοκίμασε τον εθνικό ύμνο της Αργεντινής. Η ένταση βρισκόταν στα ύψη. Όσο οι Ιταλοί έβριζαν τον Μαραντόνα, αυτός ψέλλιζε προσβολές προς όσους τον λάτρευαν, μόνο όταν τους έφερνε τίτλους. 

Ο αγώνας, όπως και ο προημιτελικός, οδηγήθηκε στα πέναλτι μετά από το 1-1 της κανονικής διάρκειας. Εκεί, ο Μαραντόνα ευστόχησε και η Αργεντινή προκρίθηκε στον τελικό της Ρώμης. Αντίπαλος της; Η φιναλίστ του Μουντιάλ του 1986, Δυτική Γερμανία. 

Τα δάκρυα του Ντιέγκο

Στις 8 Ιουλίου του 1990, η Δυτική Γερμανία και η Αργεντινή αναμετρήθηκαν με φόντο το βαρύτιμο τρόπαιο. Το παιχνίδι είχε χαμηλό τέμπο και οι δύο ομάδες προσπάθησαν να διαφυλάξουν το μηδέν. Ο τελικός του 1990 δεν είχε καμία σχέση με αυτόν του 1986. 

Μία αμφισβητούμενη φάση στο 85ο λεπτό, έδωσε στη Δυτική Γερμανία τον τίτλο. Ο διαιτητής του τελικού θεώρησε πως ο Βόλλερ ανατράπηκε στην περιοχή, σφυρίζοντας το πέναλτι, το οποίο μετουσίωσε σε γκολ ο Μπρέμερ, χαρίζοντας στους Γερμανούς το τρίτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας τους. 

Ο Μαραντόνα θεώρησε την απόφαση λανθασμένη. Μετά τη λήξη του τελικού στεκόταν απαρηγόρητος και αργότερα, δήλωσε πως του «έκλεψαν» το Παγκόσμιο Κύπελλο μέσα από τα χέρια του.

Σκιά του εαυτού του εναντίον της Ελλάδας

Στο Μουντιάλ της Αμερικής το 1994, ο Μαραντόνα αγωνίστηκε σε μόλις δύο παιχνίδια. Εναντίον της Ελλάδας του Αλκέτα Παναγούλια, σκόραρε πανηγυρίζοντας σαν μαινόμενος ταύρος μπροστά από την κάμερα σε μία αξιομνημόνευτη στιγμή.

Ο Ντιέγκο φαινόταν πως δεν ήταν καλά και λίγες ημέρες αργότερα τα δυσάρεστα νέα επιβεβαιώθηκαν. Βρέθηκε θετικός σε τεστ ντόπινγκ και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη διοργάνωση, μετά από μόνο δύο συμμετοχές. 

Τα προβλήματα υγείας και η σχέση του με τα ναρκωτικά 

Ο Μαραντόνα από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 2010 ήταν εθισμένος στην κοκαϊνη. Η χρήση ναρκωτικών ξεκίνησε για τον ίδιο όταν ακόμα βρισκόταν στη Βαρκελώνη. Όταν έπαιζε στη Νάπολι, ο Ντιέγκο ήταν πλήρως εθισμένος στα ναρκωτικά, συνθήκη η οποία επηρέαζε την απόδοση του στο γήπεδο. Από το 1991 μέχρι το 1994, ο Μαραντόνα ήταν εκτός γηπέδων λόγω τιμωρίας, εξαιτίας της χρήσης απαγορευμένων ουσιών. 

Ο Ντιέγκο είχε την τάση να «βάζει» κιλά και υπέφερε από βουλιμικά επεισόδια. Από το τέλος της καριέρας του μέχρι και την εγχείρηση του 2005, ο Μαραντόνα θεωρούταν από τους γιατρούς βουλιμικός και έφτασε να ζυγίζει μέχρι και 130 κιλά. 

Το 2007, ο Μαραντόνα εισήχθη στο νοσοκομείο. Ήταν ήδη γνωστό πως πάσχει από ηπατίτιδα και σε συνδυασμό με την κατάχρηση αλκοόλ, το συκώτι του ξεκίνησε να υπολειτουργεί. Την περίοδο εκείνη, η ζωή του βρέθηκε σε κίνδυνο και διάφοροι ρεπόρτερ διέδιδαν ψευδείς φήμες πως πέθανε. Λίγες ημέρες αργότερα, ο ίδιος εμφανίστηκε στην τηλεόραση της Αργεντινής και μίλησε για τον εθισμό του, αναφέροντας πως είχε σταματήσει να καταναλώνει ουσίες εδώ και δυόμιση χρόνια. 

Το 2018 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, όταν η Αργεντινή σκόραρε στα τελευταία λεπτά του αγώνα εναντίον της Νιγηρίας, ο Μαραντόνα εμφανίστηκε στην κερκίδα των επισήμων, πανηγυρίζοντας εν εξάλλω. Βρισκόταν εμφανώς σε υπερδιέγερση, την οποία απέδωσε σε χρήση αλκοόλ. 

Το 2019 εισήχθη για ακόμα μία φορά στο νοσοκομείο, με την κατάσταση της υγείας του να θεωρείται κρίσιμη, μετά από εσωτερική αιμορραγία. 

Οι πολιτικές του τοποθετήσεις

Ο Μαραντόνα ταυτίστηκε ιδεολογικά με τις απαρχές της αριστεράς. Υποστήριξε ανοικτά την ίδρυση ενός ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους και έγινε γνωστός για τη φιλία του με τον ηγέτη της κομμουνιστικής Κούβας, Φιντέλ Κάστρο. Ο Ντιέγκο είχε τατουάζ στον αριστερό του ώμο το πρόσωπο του Κάστρο και στον δεξί του ώμο την προσωπογραφία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. 

Το 1987 επισκέφθηκε το Βατικανό και ήρθε σε σύγκρουση με τον Πάπα Τζον Πολ τον Δεύτερο, όταν συζήτησαν για το ζήτημα του πλούτου. «Είδα όλα αυτά τα χρυσά αντικείμενα και τους πολυελαίους στο Βατικανό και μετά άκουσα τον Πάπα να λέει πως ενδιαφέρεται για τους φτωχούς αυτού του κόσμου. Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά, εκποίησε τα και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς, κάνε κάτι», δήλωνε εκνευρισμένος. 

Το 1990 επισκέφθηκε το Μαυσωλείο του Λένιν και τη δεκαετία του 2000 υποστήριξε τους αριστερούς ηγέτες της Βολιβίας και της Βενεζουέλας, Μοράλες και Τσάβες. Διαμαρτυρήθηκε εναντίον του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζορτζ Μπους, όταν οι ΗΠΑ διεξήγαγαν πόλεμο στο Ιράκ. 

Μεγαλώνοντας, βέβαια ακολούθησε μία περισσότερο διαλλακτική πολιτική στάση, υποστήριξε τον Μπαράκ Ομπάμα και συναντήθηκε με τον Πάπα Φραγκίσκο, τον οποίο και θεώρησε πρότυπο. 

Ο θάνατος του Μαραντόνα

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έφυγε από τη ζωή τον Νοέμβριο του 2020. Η κατάσταση της υγείας του ήταν βεβαρυμένη και ο ίδιος βρισκόταν στο νοσοκομείο «Λα Πλάτα». Υποβλήθηκε σε επείγουσα εγχείρηση στον εγκέφαλο και τα ξημερώματα της 25ης του Νοεμβρίου πέθανε στον ύπνο του από καρδιακή ανακοπή. 

Οι συνθήκες του θανάτου του Μαραντόνα είναι αδιευκρίνιστες και οι Αρχές διεξάγουν έρευνες για την απόδοση ποινικών ευθυνών. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και η Αργεντινή κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος. Στην εξόδιο ακολουθία παρευρέθηκαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, όμως μετά από ταραχές με την Αστυνομία, διεκόπη και διεξήχθη τελικά σε κλειστό κύκλο συγγενών. 

Έπειτα από απόφαση της UEFA και της CONMEBOL στους αγώνες που ακολούθησαν τον θάνατο του Ντιέγκο τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή. Τα μηνύματα υποστήριξης στην οικογένεια του Μαραντόνα ήταν εκατομμύρια. Τα γήπεδα του πλανήτη γεμίσανε με απεικονίσεις του προσώπου του και η συγκίνηση ήταν τεράστια. 

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα αποτέλεσε σύμβολο για μία γενιά, που έψαχνε να βρει τον δρόμο της. Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής, αλλά ένα παγκόσμιο κοινωνιολογικό φαινόμενο. Η αγάπη για τον Ντιέγκο ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Στην Αργεντινή στέκει ακόμα η Εκκλησία του Μαραντόνα, εκεί όπου οι «πιστοί» λατρεύουν τον Θεό τους. 

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και αναφοράς σε καλλιτεχνικά έργα. Από τις ταινίες του Κουστουρίτσα, μέχρι τα ποδοσφαιρικά κόμικ στην Αργεντινή, η παρουσία του Μαραντόνα στην ποπ κουλτούρα είναι αδιάλειπτη. Τα εμπορικά έσοδα από την χρήση του ονόματος και του προσώπου του ξεπεράσαν τα 25 εκατομμύρια ευρώ τη δεκαετία του 1980. 

Όμως, ο Μαραντόνα είναι πιο σημαντικός από τα χρήματα.

Ο Μαραντόνα είναι ένα φαινόμενο, το οποίο δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί με λόγια. 

Είναι ένας άνθρωπος που μεγαλούργησε στο χορτάρι και πλήρωσε εις ολόκληρο το κόστος των επιλογών του. 

Ένας άνθρωπος που άγγιξε τις ψυχές των ανθρώπων, όπως κανείς άλλος.

Η μουσική μίας αιώνιας άνοιξης, που ήρθε για να μας αναστήσει.