Ένας άντρας διασχίζει μαζί με το γιο του μια ερειπωμένη Αμερική, μια μετα-αποκαλυπτική ζούγκλα όπου βασιλεύει ο νόμος του ισχυρότερου και κυριαρχούν τα πιο μύχια και σκοτεινά ανθρώπινα ένστικτα. Μοναδικές αποσκευές των δύο νομάδων, ένα καρότσι με τα λιγοστά τους υπάρχοντα και ένα περίστροφο με δύο σφαίρες. Η απέλπιδη πορεία τους προς τη θάλασσα, που είναι και ο τελικός τους προορισμός, θα είναι ένας διαρκής και επίπονος αγώνας επιβίωσης.

ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Στο βραβευμένο με Πούλιτζερ ομότιτλο βιβλίο του, ο Cormac McCarthy («Καμία Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους»), ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας, στήνει γύρω από την μυθιστορηματική περιπλάνηση ενός πατέρα με το παιδί του σε μια κατεστραμμένη έρημη χώρα, μια σπαραχτική αλληγορία πάνω στην ερεβώδη ανθρώπινη φύση, μια αποκαλυπτική κατάβαση στα σαθρά θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού. Η κινηματογραφική μεταφορά του «Δρόμου», αποδεικνύει, ωστόσο, για μια ακόμη φορά, πως τα συγκλονιστικά αναγνώσματα σπάνια διαγράφουν μια εξίσου συναρπαστική φιλμική διαδρομή.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις αγαθές προθέσεις του σεναριογράφου του φιλμ Joe Penhall και του σκηνοθέτη του John Hillcoat. Και οι δύο στέκονται με σεβασμό απέναντι στο βιβλίο, μένοντας απόλυτα πιστοί στο γράμμα του, τις – σε αρκετά σημεία σοκαριστικές – λεπτομέρειες της οδύσσειας των δύο πρωταγωνιστών. Μόνο που στην προσπάθειά τους αυτή αυτή αφήνουν ενίοτε το πνεύμα του, με άλλα λόγια το υπαρξιακό του υπόβαθρο, να τους διαφύγει, παραδίδοντας μια δυνατή μεν, όχι όμως και τόσο βαθυστόχαστη ιστορία.

Μια πιο αφαιρετική προσέγγιση τόσο αφηγηματικά όσο και εικονοπλαστικά (ιδίως από τον αυστραλό Hillcoat, που στο θαυμάσιο ιδιοσυγκρασιακό γουέστερν «The Proposition», απέδειξε πως διαθέτει αυτήν την ικανότητα), θα είχε βοηθήσει την ταινία να υπερβεί τον εμπορικό μέσο όρο που προσπαθεί να υπηρετήσει (κάτι ανάμεσα σε ατμοσφαιρικό ‘μελλοντολογικό θρίλερ’ και λυρικό σινεφίλ δράμα) και να μετουσιωθεί σε μια μεστή συναισθημάτων, ολοκληρωμένη δουλειά. Για παράδειγμα, το εύρημα των επαναλαμβανόμενων flashbacks σε περασμένες οικογενειακές στιγμές, στοιχείο που υπάρχει σποραδικά στο βιβλίο, αλλά στην ταινία υπερτονίζεται μόνο και μόνο για να μεγαλώσει ο ρόλος-εισπρακτικό δόλωμα της Charlize Theron, καταλήγει να αποδυναμώσει τη δραματουργία και τη γενικότερη δυστοπική αίσθηση της ταινίας.

Τέλος, από την πλευρά των ηθοποιών, ο Viggo Mortensen σηκώνει ευσυνείδητα στους ώμους του το βάρος του χαρακτήρα του, χωρίς, όμως, να αφήνει πίσω του μια πραγματικά αξιομνημόνευτη ερμηνεία, ενώ το υπόλοιπο καστ, από τον βενιαμίν Kodi Smit-McPhee μέχρι τον παλαίμαχο Robert Duvall, είναι απλά επαρκές.

Σκηνοθεσία: John Hillcoat

Παίζουν: Viggo Mortensen, Kodi Smit-McPhee, Charlize Theron, Robert Duvall, Guy Pearce