Παρελαύνουν κορδωτοί στα τηλεπαράθυρα οι «εθνοσωτήρες», αστράφτοντας και βροντώντας κατά της κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων. Και ακούσαμε κορώνες από χείλη πολιτικών ότι «η μαζική, ενθουσιώδης και εθελοντική συμμετοχή της ελληνικής νεολαίας στην παρέλαση αποδεικνύει ότι η νέα γενιά του τόπου διδάσκεται και εμπνέεται από τις θυσίες των πατέρων μας.»


Ειλικρινά, τώρα καταλαβαίνω ότι ο παππούς μου αγωνίστηκε για να κάνω εγώ επίσημες κοπάνες στο σχολείο, για να δικαιολογήσω απουσίες, για να έχω την εύνοια του θεολόγου, ε και για να έχω από κοντά και μια συμμαθήτρια, «σημαία» στο σχολείο μας.




Ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν μπορεί η νεολαία να παρελαύνει με ενθουσιασμό, αλλά την ίδια ώρα να απαντά ότι την 28η Οκτωβρίου ο Κολοκοτρώνης είπε το ΟΧΙ στο Δράμαλη.


Δεν είμαι ούτε υπέρ, ούτε κατά της κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων, με την έννοια ότι δεν κάνουν ούτε καλό, ούτε κακό. Στην εποχή του ιντερνετ, ούτε διαμορφώνουν εθνικιστές, όπως λέει η μια πλευρά, ούτε η κατάργησή τους θα υπονομεύσει την πορεία του έθνους, όπως λέει η άλλη πλευρά.


Επομένως, ας δούμε τις παρελάσεις ως μια γιορτή και ας καμαρώσουμε ως γονείς τα παιδάκια μας, αλλά με μέτρο και χωρίς λόγους «πατριωτικούς».


Εξάλλου η δύναμη ενός έθνους δεν βρίσκεται στα οχυρά και στο στρατό, αλλά στην ευημερία των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων, που για την ώρα παρελαύνουν «μαζικά και ενθουσιωδώς» στα γραφεία ευρέσεως εργασίας! Και εκεί ακούνε πολλά ΟΧΙ.