Το παιχνίδι με τον Πανιώνιο θα πρέπει να ήταν ένα από τα πιο δύσκολα στην καριέρα του Ελευθερόπουλου. Κατ αρχήν δεν ήξερε ότι θα παίξει. Οταν χτύπησε ο Γεωργίου οι στιγμές για τον Ελευθερόπουλο ήταν τόσο συνηθισμένες αλλά έμοιαζε να τις ζει για πρώτη φορά. Στο πρώτο σπριντ της προθέρμανσης πλησίαζε προς την εξέδρα με τρακ και αγωνία για τις αντιδράσεις. Το χειροκρότημα και το γνωστό σύνθημα ήταν για τον Ελέ σαν χίλιες αποκρούσεις σε ντέρμπι.


Μέσα στο παιχνίδι ακόμη κι όταν η μπάλα πήγαινε πάνω του από γύρισμα ο κόσμος τον αποθέωνε. Ο ενθουσιασμός του φάνηκε όταν σε δύο αποκρούσεις του Μπερμούδες έπεσε πάνω στον Κολομβιανό και τον αγκάλιασε. Οι κινήσεις του ήταν τόσο γρήγορες λες κι η καρδιά του χτυπούσε σε τρελούς ρυθμούς.


Για έναν τερματοφύλακα ψυχολογίας και έντονης προσωπικότητας όπως ο Ελευθερόπουλος το παιχνίδι με τον Πανιώνιο θα μείνει αξέχαστο. Το σημαντικό για τον Ολυμπιακό ήταν ότι κέρδισε ξανά ένα πολύτιμο παίκτη του, το σημαντικό για τον Ελευθερόπουλο ήταν ότι κέρδισε ξανά την αυτοπεποίθησή του αλλά το σημαντικότερο για όλους ήταν ότι ο Ολυμπιακός απέδειξε και πάλι πως μπορεί στα δύσκολα να συσπειρώνεται, να λειτουργεί ως ομάδα και να συνεχίζει πιο δυνατός.