H βιομηχανία του κινηματογράφου μπορεί να είναι λίγο δύσκολη μερικές φορές, αλλά δεν φαντάζομαι ότι το να δουλεύεις για την Τζένεραλ Mότορς είναι σκέτη απόλαυση.
Επιστολή, 1952
Τελειώνοντας την τέταρτη νουβέλα του, ο Pέιμοντ είχε βαρεθεί τόσο να γράφει όσο και να μετακομίζει. Τον Mάιο του 1943 έλαβε ένα τηλεφώνημα από τα στούντιο της Παραμάουντ: έψαχναν κάποιον να προσαρμόσει στη μεγάλη οθόνη τη θρυλική νουβέλα του Kέιν Double Indemnity. Σκηνοθέτης θα ήταν ο Mπίλι Γουάιλντερ, και κανένας από τους δυο τους δεν είχε ξανακούσει το όνομα του άλλου. Το κάλεσμα του Xόλιγουντ είχε έρθει σε μια πολύ κατάλληλη στιγμή για τον Pέιμοντ, και το αποδέχτηκε ευχαρίστως. Όπως είχε συμβεί και με το πετρέλαιο στη δεκαετία του ΄20, το Χόλιγουντ ήταν μια βιομηχανία έτοιμη να ανθήσει και να βγάλει πολλά κέρδη. Ο Ρέιμοντ, στα 55 του, και με μεγάλη πείρα στην αλλαγή καριέρας, δεν είχε τίποτα να χάσει. Απεναντίας, τερματίζοντας την καριέρα του σεναριογράφου τρία χρόνια αργότερα, το 1946, είχε επιτύχει αρκετά, ειδικά σε επίπεδο καριέρας και οικονομικής άνεσης. Είχε γνωρίσει ενδιαφέροντες ανθρώπους, είχε δει πώς δούλευε η βιομηχανία εκ των έσω. Επίσης, είχε αναθερμάνει και τις σχέσεις του με το αλκοόλ και είχε κουραστεί πολύ.
Η πρώτη ταινία στην οποία δούλεψε σαν σεναριογράφος ήταν, όπως προβλεπόταν, το Double Indemnity του σκηνοθέτη Μπίλι Γουάιλντερ, και σήμανε μια πρώτη νίκη του Χόλιγουντ απέναντι στον αυστηρότατο κώδικα λογοκρισίας που είχαν επιβάλλει οι Καθολικοί. Στη συνέχεια ανατέθηκε στον Ρέιμοντ η δουλειά του γιατρού σεναρίων: πρώτα ήρθε το σενάριο της ταινίας And Now Τomorrow, με πολύ στενά περιθώρια βελτίωσης. Aκολούθησε το Unseen, ένα μελοδραματικό ανολοκλήρωτο θρίλερ. Η προσωπική ζωή του κυλούσε αρκετά ευχάριστα, ανάμεσα σε νέους, ενδιαφέροντες ανθρώπους, απογευματινές και σαββατοκυριακάτικες βόλτες με τη Σίσι, αλκοόλ, κι ένα σύντομο ειδύλλιο με μια γραμματέα. Καθώς η φήμη του στο Χόλιγουντ αυξανόταν, η Warner αγόρασε τα δικαιώματα του Mεγάλου ύπνου. Το Αντίο, γλυκιά μου είχε ήδη προσαρμοστεί για τον κινηματογράφο νωρίτερα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν μια αποτυχία. Το 1944 γυρίστηκε ξανά, αυτή τη φορά με καλύτερα αποτελέσματα, και βγήκε στις αίθουσες με τον τίτλο Murder My Sweet.
Bελτιώνοντας ακόμα περισσότερο τα ήδη ανθηρά οικονομικά του Ρέιμοντ, τα δικαιώματα που εισέπραττε από τις πωλήσεις των βιβλίων του άρχισαν να αυξάνονται σημαντικά. Ταυτόχρονα, ο θρύλος γύρω από τα βιβλία του μεγάλωνε. Το 1945 το Newsweek παρουσίασε ένα σύντομο προφίλ του, και το 1946 η εφημερίδα του πανεπιστημίου του Τορόντο τον αποκάλεσε «ιδιοφυΐα». Μετά την ολοκλήρωση του σεναρίου του Unseen, το πρώτο συμβόλαιο του Ρέιμοντ με την Παραμάουντ έληξε. Αμέσως μετά τη λήξη του συμβολαίου του έγινε πελάτης ενός διάσημου ατζέντη της εποχής, για να διαπραγματευτεί τα επόμενα συμβόλαιά του. Πράγματι, το επόμενο συμβόλαιο με την Παραμάουντ περιλάμβανε πολύ ευνοϊκότερους όρους για τον ίδιο. Το πρώτο σενάριο που έγραψε ήταν εξ ολοκλήρου δικό του, και έγινε η θρυλική Μπλε ντάλια (Τhe Blue Dhalia). Το σενάριο γράφτηκε υπό την επίδραση άφθονου αλκοόλ. Οι μετοχές του στο χρηματιστήριο του Χόλιγουντ ανέβηκαν κι άλλο. Ωστόσο, μετά την επιτυχία της Μπλε ντάλιας, ο Ρέιμοντ ένιωθε έντονη την ανάγκη να κάνει διακοπές, να πάρει τη Σίσι μακριά από το Λος ΄Αντζελες και να ξαναγυρίσει στις νουβέλες του. Πήγαν όντως τρίμηνες διακοπές έξω απ` το Λος ΄Αντζελες, αλλά με το που επέστρεψαν, ήρθε μια πρόταση από την MGM: η εταιρεία είχε αγοράσει τα δικαιώματα της Κυράς της λίμνης για να το κάνει ταινία, και πρότεινε στον Ρέιμοντ να γράψει το σενάριο. Βρήκε την προοπτική τόσο ανιαρή, που άρχισε να επινοεί σκηνές που δεν υπήρχαν στο βιβλίο. Εντέλει τα παράτησε, μετά από δουλειά τριών μηνών, και το σενάριο το ανέλαβε άλλος σεναριογράφος. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Ρόμπερτ Μοντγκόμερι, ο οποίος έπαιζε και τον Μάρλοου, αλλά το αποτέλεσμα δεν άρεσε στον Ρέιμοντ. Έφυγαν ξανά με τη Σίσι για διακοπές, και τον Iανουάριο του 1946 η Παραμάουντ τον απέλυσε. Δοκίμασε να τον ξαναπροσλάβει τον Μάιο, προτείνοντάς του να σεναριοποιήσει όποιο βιβλίο ήθελε. Ο Ρέιμοντ ξεκίνησε κάτι, αλλά μετά βαρέθηκε, για άλλη μια φορά, και τα παράτησε. Η Παραμάουντ πλήρωσε τα σπασμένα, ενώ ταυτόχρονα τον προσέγγισε η MGM ξανά, αλλά εκείνος και πάλι αρνήθηκε. Είχε έντονη ανάγκη από ξεκούραση, και αποφάσισε να κάνει ένα παλιό όνειρο της Σίσι πραγματικότητα: αγόρασε ένα σπίτι στην αγαπημένη της περιοχή, τη Λα Χόγια, στο Σαν Ντιέγκο, και εγκαταστάθηκαν εκεί για τα επόμενα εννιά χρόνια. Δημοσίευσε ένα πολύ σκληρό άρθρο κριτικάροντας το Χόλιγουντ και τους σεναριογράφους του, το οποίο ώθησε τον Τσάρλς Μπράκετ, τον σεναριογράφο του οποίου τη θέση είχε πάρει στο Double Indemnity, να σχολιάσει: «Δεν νομίζω ότι τα βιβλία του Ρέιμοντ Τσάντλερ είναι τόσο καλά, ούτε ότι τα σενάρια του είναι τόσο κακά, ώστε να δικαιολογούν την κριτική του για το Χόλιγουντ». Πήρε πληρωμένη την απάντηση: «Αν τα βιβλία μου ήταν άσχημα δεν θα με καλούσαν στο Χόλιγουντ, κι αν ήταν καλύτερα, δεν θα είχα έρθει».
Παραδόξως, η χρονιά που εγκατέλειψε οριστικά το Χόλιγουντ, ήταν η χρονιά του μεγάλου του θριάμβου. Το 1946 βγήκε στις αίθουσες Ο μεγάλος ύπνος, σκηνοθετημένος από τον Χάουαρντ Χοκς, με πρωταγωνιστές τον Χάμφρι Μπόγκαρτ και την Λορίν Μπακόλ. Η ταινία οδήγησε τον Ρέιμοντ και τον Μάρλοου στην σφαίρα της αθανασίας. Ο ίδιος ο Ρέιμοντ είχε εντυπωσιαστεί παρακολουθώντας κάποια γυρίσματα. Το σενάριο είχε γραφτεί από τους Γουίλιαμ Φόκνερ και Λι Μπράκετ, που κατάφεραν να ξεπεράσουν με μεγάλη μαεστρία τους περιορισμούς της πουριτανικής λογοκρισίας. Η επιλογή του Μπόγκαρτ για τον ρόλο του Μάρλοου του φάνηκε ιδανική, καθώς ο Μπόγκαρτ «μπορούσε να φαίνεται σκληρός, χωρίς να κρατάει όπλο». Ο Χοκς από την πλευρά του δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς ήταν αυτό που έκανε την ταινία τόσο επιτυχημένη, αλλά δεν είχε σημασία: «το όλο αποτέλεσμα είχε σπουδαίες σκηνές και ήταν πολύ διασκεδαστικό. Μετά απ` αυτό αποφάσισα να μην ξεψαχνίζω πολύ τις αιτίες».













