Μετά από 15 χρόνια στη φυλακή για φόνο, ο Γιώργος αποφυλακίζεται και εγκαθίσταται στην Αθήνα για ν’ αναζητήσει τα ίχνη του γιου του. Γνωρίζεται με τη Στρέλλα, μια τραβεστί πόρνη, ερωτεύονται και μετακομίζει σπίτι της. Όλα κυλούν ομαλά μέχρι που το παρελθόν θα επιστρέψει για να τον στοιχειώσει και πάλι.

ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η «Στρέλλα», η τρίτη σκηνοθετική απόπειρα του Πάνου Χ. Κούτρα, είναι σίγουρα και η πιο ολοκληρωμένη του δημιουργία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στερείται αδυναμιών. Με μια καλοδεχούμενη ωριμότητα, ο Κούτρας προσεγγίζει τον κόσμο του ‘περιθωρίου’ με καθαρή ματιά και περισσή αγάπη για τους ανθρώπους που τον κατοικούν, κάνοντας μια ταινία για τις λάθος επιλογές, τη συγχώρεση και την έννοια της οικογένειας, κινούμενος σκηνοθετικά στο χώρο του σύγχρονου μελοδράματος με μια μικρή δόση αρχαίας τραγωδίας. Καταφέρνει και αποσπά καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές του (ειδικά από τη Μίνα Ορφανού, η οποία αποφεύγει επιδέξια όλους τους υποκριτικούς υφάλους του ρόλου της που θα μπορούσαν να τη ρίξουν στην υπερβολή και τη γραφικότητα) και δε διστάζει να ‘βαρύνει’ την ιστορία του και να αντιμετωπίσει στα ίσια θέματα ταμπού για την ελληνική κοινωνία. Στην τρίτη πράξη, ωστόσο, μετά από μια σοκαριστική αποκάλυψη, φαίνεται να χάνει λίγο το ρυθμό του και να καταφεύγει σε κάποιες σχηματικές συμβάσεις που θα μπορούσε να είχε αποφύγει.

Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας

Παίζουν: Μίνα Ορφανού, Γιάννης Κοκιασμένος, Μπέτυ Βακαλίδου, Μίνως Θεοχάρης