Όταν μια ομάδα χάνει συνέχεια το πρωτάθλημα ένα είναι βέβαιο, ότι δεν παίζει μπάλα. Δεν μπορεί να φταίει συνέχεια ο διαιτητής. Αυτό ήταν το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Από το 2004 έχασε όλα τα παιγνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη, ακόμη και στο «τοπικό», στις νομαρχιακές. Ωστόσο, ουδέποτε έγινε σοβαρή συζήτηση, επειδή προείχε η ενότητα της ομάδας. Αλλά η «ενότητα» δεν βάζει γκολ.
Τώρα, έχει ξεκινήσει ένα ματς – κατς, για το θέμα της ηγεσίας, με Παπανδρεϊκους και Βενιζελικούς και με πρόσχημα τις διαδικασίες, την τήρηση του καταστατικού, το οποίο για να μη ξεχνιόμαστε αγνοήθηκε, και ίσως ορθώς, το 2004. Το καταστατικό είναι ο διαιτητής, σφυρίζει, εποπτεύει, αλλά δεν παίζει μπάλα. Ετσι και στο ΠΑΣΟΚ, πρέπει να σταματήσουν να σφυρίζουν κλέφτικα και να παίξουν μπάλα. Την ίδια ώρα ακούγονται και τα γνωστά για το περιβόητο «σύστημα» που ευνοεί τον έναν ή τον άλλον υποψήφιο.
Οπως και στο ποδόσφαιρο, οι επιλογές μετά από διαδοχικές ήττες είναι συγκεκριμένες: είτε αλλάζεις προπονητή, είτε αλλάζεις παίχτες. Πάντως, δεν μπορείς να αλλάξεις μπάλα. Η προγραμματική κατεύθυνση και η φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ είναι δεδομένη. Καλές είναι οι συζητήσεις για τον προγραμματικό λόγο και το κοινωνικό όραμα, αλλά οι μάχες κερδίζονται με σύστημα. Προϋπόθεση για κάνεις πράξη το όραμα της δημοκρατικής παράταξης. Ας επανεξετάσουν το σύστημα και ας σταματήσουν να τα ρίχνουν στο διαιτητή και στο «σύστημα».
O τελικός διαιτητής είναι ο λαός. Πριν γίνουν λοιπόν ομάδα – καφενείο, ας ακούσουν τι λέει ο λαός στο καφενείο. Που τους έβγαλε κόκκινη κάρτα.
















