Το άλμπουμ αυτό -στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και 5 τραγούδια από το άλμπουμ Pop Goes the basie του 1965- αποκαλύπτει μια διαφορετική πλευρά του Basie. Αν και πολλοί δεν της έδωσαν πολύ σημασία, είναι μια αξιόλογη δουλειά που αξίζει προσοχής. Οι ενορχηστρώσεις του Quincy Jones έχουν έναν pop χαρακτήρα -που μπορεί να θυμίζει μουσική εστιατορίου σε μερικούς- αλλά αυτό που αξίζει να τονισθεί είναι ο διαφορετικός χαρακτήρας που έδωσε η ενορχήστρωση σε τραγούδια όπως το Moon River και μοιάζει να καταργεί τις διαφορές όλων σχεδόν των ιδιωμάτων της τζαζ. Σίγουρα το ερώτημα που απασχολούσε τον ενορχηστρωτή, αν δηλαδή θα μπορούσαν γνωστά τραγούδια να προσαρμοστούν στο στυλ του Basie και της ορχήστρας του, φαίνεται να ξεπεράστηκε από το γεγονός ότι ο Basie έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο παιξίματος στο πιάνο και να καθοδηγεί την μπάντα του. Και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να τραβήξει την προσοχή του ακροατή. Εξάλλου, ο Basie ήταν από τους σημαντικότερους αρχηγούς μπάντας από το 1935 και εδώ. Χρησιμοποιούσε την μπάντα σαν όργανο και όχι απλά σαν σύνολο οργάνων και η επηροή της ήταν μεγάλη στην τζαζ. Μέλη της ήταν ονόματα όπως ο Walter Page (μπάσσο), Freddie Green (κιθάρα) Jo Jones (ντράμς), Lester Young (τενόρο σαξόφωνο), Jimmy Rushing (φωνή). Η μπάντα συνέχισε μάλιστα να υφίσταται και μετά τον θάνατο του Basie.
Περιεχόμενα
1.THIS COULD BE THE START OF SOMETHING BIG
2. I LEFT MY HEART IN SAN FRANCISCO
3. ONE MINT JULEP
4. THE SWINGIN' SHEPHERD BLUES
5. I CAN'T STOP LOVING YOU
6. MOON RIVER
7. FLY ME TO THE MOON
8. WHAT KIND OF FOOL AM I?
9. WALK, DON'T RUN
10. NICE 'N' EASY
11. THEME FROM 'THE APARTMENT'
12. THE HUCKLEBUCK
13. OH, PRETTY WOMAN
14. OH SOUL MIO
15. SHANGRI-LA
16. AT LONG LAST LOVE













