Τα ψέματα τελείωσαν, η ώρα της αλήθειας φτάνει. Η μήπως το αντίθετο; Μήπως, όποιος και αν νικήσει, οι εξαγγελίες θα αποδειχθούν λόγια της κάλπης.


Ποια είναι όμως η αλήθεια που πρέπει τελικά να αναζητήσει ο ψηφοφόρος, και για να είμαστε ειλικρινείς το 10 με 15% των αναποφάσιστων εκλογέων, που κρίνουν τελικά το αποτέλεσμα. Διότι κακά τα ψέματα, τα κόμματα εξουσίας έχουν οπαδούς, που δεν αλλάζουν ακόμη και αν τους καεί το σπίτι.


Τι πρέπει να «διευκρινίσει» τελικά την «βουβή» ψήφο. Να είμαστε ρεαλιστές: Οραμα δεν μπορούν να επιλέξουν, διότι το τελευταίο όραμα ήταν της Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω. Πρόγραμμα δεν μπορούν να επιλέξουν, διότι δεν υπάρχει επιλογή. Είναι σαν τα τηλεοπτικά προγράμματα, αλλάζουν μόνο τα πρόσωπα και οι λεζάντες.


Υπάρχει όμως μια διαφορά, που πρέπει κατά την άποψή μου, να αναδειχθεί στις κάλπες, η ικανότητα αντιμετώπισης κρίσεων. Διότι πώς να προχωρήσεις σε μεταρρυθμίσεις όταν ο κρατικός μηχανισμός, που πρέπει να προωθήσει τις αναγκαίες τομές, είναι «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν».


Στην κάλπη δεν θα κριθούν δεξιοί και αριστεροί, αλλά οι αδέξιοι. Και εκεί έχουν πλέον δώσει εξετάσεις και τα δύο κόμματα εξουσίας.