Οταν η Οντέσα Κλέι, σύζυγος του Κάσιους Μάρσελους, έφερνε στο φως το μικρό, Κάσιους, δε μπορούσε να φανταστεί πως το μωρό που κρατούσε στα χέρια της θα γινόταν ο μεγαλύτερος μποξέρ της ιστορίας και ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές του περασμένου αιώνα. Ομως, η κρύα νύχτα της 17ης Γενάρη του 1942 έμελλε να μείνει στην ιστορία ως η ημερομηνία γέννησης του μεγαλύτερου μποξέρ στην ιστορία. Του θρυλικού Κάσιους Κλέι, μετέπειτα γνωστού με το όνομα Μοχάμεντ Αλι.
Μόλις λίγους μήνες αργότερα, η ταπεινή νοικοκυρά και καθαρίστρια, Οντέσα, υποψιάστηκε, ότι εκείνη και ο μπογιατζής σύζυγός της, Κάσιους Μάρσελους, έφεραν στον κόσμο ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα. Αυτό συνέβη όταν… έχασε δύο δόντια από τη γροθιά του μικρού Κάσιους. Ενός παιδιού που μεγάλωσε στο Γουέστ Εντ του Λούισβιλ, σε μια περιοχή που ζούσαν άνθρωποι με το ίδιο χρώμα με εκείνον. Το μαύρο. Αν και η οικογένειά του δεν ήταν πλούσια, δεν του έλειψε το φαγητό, ούτε τα ρούχα.
Οντας παιδί έπαιζε με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς κλασικά παιχνίδια αλλά προτιμούσε αυτά που περιείχαν λίγη βία… παραπάνω. Αυτό του το παιχνίδι κατάφερε να το κάνει σε ασχολία ζωής μόλις στα 12α του χρόνια χάρη σε μια φοβερή συγκυρία. Την κλοπή του ποδηλάτου του. Η απόφασή του να πάει στην αστυνομία για να το αναφέρει ήταν μοιραία καθώς γνώρισε τον Τζο Μάρτιν. Αστυνομικός στο επάγγελμα και ιδιοκτήτης γυμναστηρίου μποξ για το χόμπι του. «Αν πιάσω στα χέρια μου τον κλέφτη του ποδηλάτου μου θα τον λιώσω» απείλησε ο ήρωάς μας, «για να το κάνεις αυτό θα πρέπει να μάθεις να χτυπάς» ανταπάντησε ο Μάρτιν και το παραμύθι ξεκίνησε με την εγγραφή του μικρού Κάσιους στο γυμναστήριο του αστυνομικού.
Το ταλέντο του ξεχείλιζε. Το ίδιο και η αυτοπεποίθησή του η οποία έκανε την… εμφάνισή της στον χαρακτήρα του Κάσιους από τα πρώτα του βήματα. «Κανείς δεν μπορεί να με κερδίσει» έλεγε από τα πρώτα κιόλας επαγγελματικά του βήματα. Το στυλ του επίσης ήταν ένας άλλος λόγος για τον οποίο ξεχώριζε. «Ιπταται σαν πεταλούδα, τσιμπά σαν μέλισσα» ήταν το σλόγκαν εισόδου-παρουσίασής του πριν τους αγώνες που μαρτυρούσε πως ο Κάσιους ήταν φοβερά γρήγορος και με εξαιρετικά αντανακλαστικά.
Και οι διακρίσεις δεν άργησαν να έρθουν. Το 1960, 18 χρονών μόλις, κέρδισε κάθε -ερασιτεχνικό- τρόπαιο το οποίο διεκδίκησε και προκρίθηκε στα προκριματικά των ολυμπιακών αγώνων. Αφού πήρε με περιπετειώδη τρόπο την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς της Ρώμης, γύρισε στην πατρίδα με το χρυσό μετάλλιο κρεμασμένο στο στήθος. Η επιτυχία τον έκανε περιζήτητο και αμέσως υπέγραψε συμβόλαιο που του απέφερε αμέσως 10.000 δολλαρίων και προέβλεπε πως το 50% των εσόδων που έφερνε στην εταιρεία (Louisville Sponsoring Group) μέσω των αγώνων του θα έμπαινε στην τσέπη του.
Ο πρώτος του επαγγελματικός αγώνας δόθηκε λίγες μέρες μετά με αντίπαλο τον Τάνεϊ Χάντσινγκερ και σήμανε την αρχή ενός φοβερού νικηφόρου σερί για τον ίδιο. Μέχρι το 1963 είχε κερδίσει και τους 19 αγώνες που είχε αγωνιστεί, τους 16 από τους οποίους με νοκ-άουτ! Ενα χρόνο αργότερα αντιμετώπισε τον (ανίκητο) Σόνι Λίστον, πρώην κατάδικο που -μέχρι τότε- μετρούσε μόλις μία ήττα στην καριέρα του. Ηταν η δεύτερη ήττα για τον πρώην πλέον παγκόσμιο πρωταθλητή βαρέων βαρών, Λίστον.
Ο θρίαμβος και η ευτυχία για τον Κάσιους δεν κράτησε πολύ καθώς αμέσως μετά αποκαλύφθηκε ότι είχε ασπαστεί τον ισλαμισμό. Κάτι που δεν μπορούσε να «χωνέψει» η αμερικανική κοινωνία. Ο Κάσιους Κλέι μετονομάστηκε σε Κάσιους Εξ και κατόπιν Μοχάμεντ Αλι. Το καλό παιδί έγινε παράσιτο. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς παντρεύτηκε την Σόντζι Ρόι με την οποία είχε γνωριμία ενός μηνός. Τον Μάιο του 1965 έγινε αγώνας-ρεβάνς με τον Λίνστον. Νικητής ήταν και πάλι ο ίδιος. Ο αγώνας, που έμεινε στην μνήμη ως ο αγώνας της γροθιάς-φάντομ, διήρκεσε ένα γύρο. Τόσο άντεξε ο Λίνστον. Ο Αλι είχε υπερασπιστεί με επιτυχία τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή.
Τον Ιανουάριο του 66 χωρίζει με τη σύζυγό του που δεν υπακούει στις επιταγές (κοντές φούστες κ.τ.λ.) της ισλαμικής θρησκείας. Και την ίδια χρονιά αρχίζει για εκείνον ένας μεγάλος αγώνας έξω από το ρινγκ. Καλείται να καταταγεί στο στρατό για να πολεμήσει στο Βιετνάμ. Ομως, η θρησκεία του δεν το επιτρέπει και αρνείται. «Δεν έχω κανέναν καβγά με τους Βιετκόγκ» λέει στους δημοσιογράφους που τον ρωτούν σχετικά με την υπόθεση.
Η στάση του αυτή έκανε το μίσος εις βάρος του να γίνει μεγαλύτερο. Στις 28 Απριλίου του 1967 αρνείται εκ νέου να καταταγεί στο στρατό και καταδικάζεται σε πενταετή φυλάκιση ενώ παράλληλα του επιβάλλεται πρόστιμο 10.000 δολλαρίων, χάνει τον τίτλο του, την άδεια ασκήσεων του επαγγέλματός του και το διαβατήριό του. Τον Αύγουστο του 67 παντρεύεται την 17χρονη μουσουλμάνα, Μπελίντα Μπόιντ. Αφού δεν μπορούσε να αγωνιστεί ο Αλι κατέφυγε σε άλλο τρόπο για να βγάζει χρήματα. Εγραφε λόγους και τους απήγγειλε σε πανεπιστήμια. Θέμα τους η εναντίωσή του στον ρατσισμό και τον πόλεμο. Ενώ εκκρεμούσε η απόφαση του δικαστηρίου για την πρώτη του ποινή, ο Αλι καταδικάστηκε σε 10ήμερη φυλάκιση γιατί οδηγούσε χωρίς νόμιμη άδεια.
Σιγά-σιγά, και ενώ περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να συνηδειτοποιούν πως οι απόψεις του για το πόλεμο γενικότερα και η στάση του όσον αφορά το συγκεκριμένο του Βιετνάμ ήταν σωστές, ο Αλι άρχισε να μπαίνε και πάλι στις καρδιές του κόσμου. Ετσι, μετά από 3,5 χρόνια, πήρε πάλι την άδεια του μποξ, και ενώ η απόφαση του δικαστηρίου εκκρεμούσε…
Το 1970 ο Αλι αγωνίστηκε ξανά και νίκησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή, Τζο Φρέζιερ. Λίγους μήνες μετά υπήρξε ρεβάνς με τον Φρέζιερ, σε έναν αγώνα που αποκαλέστηκε ως ο αγώνας του αιώνα. Ο Αλι έφυγε ηττημένος για πρώτη φορά στην επαγγελματική του καριέρα μετά από 15 δραματικούς γύρους. Παρά την ήττα είχε λόγους να χαμογελά καθώς του δόθηκε πίσω το διαβατήριό του και η άδεια οδήγησης. Τους επόμενους 18 μήνες έδωσε 10 αγώνες και τους κέρδισε όλους. Στις 31 Μαρτίου του 1973 ηττήθηκε από τον Κεν Νόρτον και έκτοτε ξεκίνησε ένα νέο σπουδαίο νικηφόρο σερί έως τον Φεβρουάριο του 78 που έχασε από τον Λέον Σπινκς στο Λας Βέγκας σε έναν από τους τελευταίους αγώνες της θρυλικής του καριέρας. Ακολούθησαν οι νίκες επί του Λέον Σπινκς, του Λάρι Χολμς και του Τρέβορ Μπέρμπικ. Η οποία σημειώθηκε σαν σήμερα (11 Δεκεμβρίου) του 1981.
Αφού αποσύρθηκε από το μποξ αντιμετώπισε πολλά προβλήματα υγείας. Οι εξετάσεις έδειξαν ότι είχε προσβληθεί από τη νόσο του Πάρκινσον. Εκτοτε η προσωπική του ζωή έχει περάσει από χίλια κύματα. Διαζύγιο, νέος γάμος, ενώ παράλληλα σημειώνεται και ο θάνατος του κολλητού του φίλου, Ντρου «Μπουντίνι» Μπράουν. Επίσης, οι δημόσιες εμφανίσεις του είναι σπάνιες. Το 1990 ελευθέρωσε 15 Αμερικανούς αιχμαλώτους στον πόλεμο του Κόλπου, ενώ στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα το 1996 άναψε την ολυμπιακή φλόγα στην τελετή έναρξης.
Παρά τις περιπέτειες, παραμένει το ίδιο δυνατός με το παρελθόν. «Είχα μια εξαιρετική ζωή πριν έχω μια εξίσου εξαιρετική ζωή» λέει ο ίδιος…














