Ο Γιάννης Παθιακάκης ήταν άνθρωπος που σίγουρα δεν άρεσε σε πολλούς. Ηταν φωνακλάς, αθυρόστομος, τζώρας κατά το κοινώς λεγόμενον. Ωρες ώρες, το λεξιλόγιό του μπορούσε να κάνει ακόμα και έναν λιμενεργάτη να κοκκινίσει σαν παντζάρι. Και δεν είναι λίγοι οι ποδοσφαιριστές που δεν έκρυβαν τη δυσαρέσκεια προς το πρόσωπό του.
Ηταν όμως σίγουρα και αγαπητός σε πολλούς. Βεβαίως και στο συνάφι μας -και δεν ξέρω αν αυτό είναι απαραίτητα προς τιμήν του. Όχι βέβαια επειδή το επεδίωκε. Ενας άνθρωπος με τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε πιο πάνω είναι εξ ορισμού ακατάλληλος για δημόσιες σχέσεις. Γι αυτό μας άρεσε -αν όχι σε όλους, στους περισσότερους- να μιλάμε μαζί του, γιατί ήταν πολύ διαφορετικός από τους περισσότερους συναδέλφους του.
Από το Γιάννη δεν θα άκουγες ποτέ ή θα άκουγες σπάνια τη φράση «είναι εσωτερικό μας θέμα και δεν μπορώ να απαντήσω». Ή τη φράση «δεν μιλάω ποτέ ατομικά για ποδοσφαιριστές, με ενδιαφέρει όλη η ομάδα». Ή, «αυτό είναι θέμα της διοίκησης, δεν είναι δική μου δουλειά».
Ο Παθιακάκης δεν ήξερε από τέτοια. Ο,τι είχε να σου πει, σου το έλεγε. Εκτός πια και αν δεν το ήξερε ή πραγματικά δεν έπρεπε να το πει. Δεν ήξερε ούτε επεδίωκε να κρύβεται, γι αυτό και η συναναστροφή μαζί του ήταν, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα. Ηταν ένας άνθρωπος που σκεφτόταν φωναχτά. Ηταν αληθινός. Πραγματικός. Σαν τη γνωστή διαφήμιση ουίσκι: Always true. Γι αυτό είχε μόνο πραγματικούς φίλους και πραγματικούς εχθρούς. Οι πρώτοι, μαζευτήκαμε στον Αγιο Γεώργιο της Νέας Ιωνίας για το τελευταίο αντίο.