«Δεχόμασταν φοβερές πιέσεις από τους Αγγλους… Το πρόβλημα ήταν ότι χρειαζόταν να κάνουμε μια επιχείρηση μαζικής προσαγωγής και ανάκρισης Πακιστανών και όχι ενός-δύο μεμονωμένων προσώπων, όπως συνέβαινε ως τώρα», αναφέρει και συνεχίει: «Οταν τον προηγούμενο Δεκέμβριο άρχισε το θέμα να γιγαντώνεται πάλι, μετά την εκπομπή του BBC, έπειτα από συνεννόηση αξιωματικών με κυβερνητικά στελέχη, επελέγη η διέξοδος της κατηγορηματικής διάψευσης όσων καταγγέλλονταν. Τότε πιστέψαμε ότι έτσι θα σταματούσε η φασαρία. Αποδείχθηκε βέβαια ότι αυτό ήταν λάθος».
Σύμφωνα με την αφήγησή του, η ιστορία της απαγωγής των Πακιστανών ξεκινά με διαδοχικά σήματα που αποστέλλονται στις 12 και 13 Ιουλίου 2005 από τη Σκότλαντ Γιαρντ στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Η έρευνα ανατέθηκε στη Γ΄ Διεύθυνση Αντικατασκοπίας της ΕΥΠ, μετά και από εισήγηση υψηλόβαθμων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. Αποφασίστηκε να μη ζητηθεί δικαστική συνδρομή, γιατί θεωρούσαν ότι έτσι θα αυξανόταν ο κίνδυνος διαρροής πληροφοριών. Στις 15 Ιουλίου 2005 γίνεται η απαγωγή των Πακιστανών χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα.
Η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία αποκαλύπτει ότι η ΕΥΠ διατηρούσε «οίκημα ασφαλείας» στο Σύνταγμα τουλάχιστον 20 μήνες, το οποίο «ξενοικιάστηκε» στις αρχές του χρόνου, την περίοδο που η υπόθεση της παράνομης κράτησης και ανάκρισης Πακιστανών βρισκόταν στο προσκήνιο.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, το διαμέρισμα, που η ΕΥΠ νοίκιασε την άνοιξη του 2004, αποτελούσε το κέντρο συνάντησης πρακτόρων της υπηρεσίας με πληροφοριοδότες και εξασφάλιζε απόλυτη μυστικότητα για επιχειρήσεις σαν αυτή της απαγωγής και ανάκρισης των Πακιστανών.
Ο υπουργός Αμυνας Β. Μεϊμαράκης, σε συνέντευξή του στην ίδια εφημερίδα, λέει ότι την υπόθεση ερευνά η Διακιοσύνη και όχι η κυβέρνηση και προσθέτει: «Εμπιστεύομαι απόλυτα την ελληνική Δικαιοσύνη. Είμαι υπέρ της άποψης ότι και οι αποφάσεις της δικαιοσύνης κρίνονται, αλλά όταν υπάρχουν αποφάσεις».














