Βρισκόμαστε μερικά χρόνια στο μέλλον και η πολιτική κατάσταση παγκοσμίως χαρακτηρίζεται ως ασταθής, με τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις μεταξύ διαφόρων κρατών. Τα πράγματα έρχεται να αλλάξει μια νέα οργάνωση &#39&#39ειρηνευτών&#39&#39, η UPF (United Peacekeeping Force), η οποία λειτουργεί ως αντικαταστάτης του ΝΑΤΟ και έχει ως αποστολή την εξουδετέρωση κάθε είδους απειλής παγκοσμίως (ό,τι κι αν αυτό σημαίνει, τέλος πάντων). Ο παίκτης είναι μέλος αυτής της οργάνωσης και αναλαμβάνει, κατά κύριο λόγο, το πιλοτάρισμα ενός Dropship, που μπορεί σε γενικές γραμμές να περιγραφεί ως ένα είδος μεταγωγικού αεροσκάφους κάθετης απογείωσης και προσγείωσης.


Επιστροφή στο μέλλον










Το σενάριο είναι λίγο-πολύ γνωστό και παρεμφερές με δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες. Το Dropship προσφέρει στον παίκτη μια ποικιλία αποστολών σε &#39&#39ευαίσθητες&#39&#39 περιοχές, όπως η Αφρική ή κάποιες Δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, όπου ο χρήστης αναλαμβάνει αποστολές αναγνώρισης, αερομεταφοράς επίγειων στρατευμάτων και οχημάτων, ακόμα και το χειρισμό αρμάτων μάχης. Εκτός, όμως, από την ασφαλή αποβίβαση των στρατευμάτων, ο παίκτης θα πρέπει να επαγρυπνεί για τον εντοπισμό εχθρικών οχημάτων και αεροσκαφών και να προβαίνει σε αναχαίτιση και καταστροφή τους, αναλαμβάνοντας πιο ενεργό ρόλο στην έκβαση μιας αποστολής.

Ολα είναι υπό έλεγχο










Οι παίκτες που αγνοούν τις εκπαιδευτικές αποστολές ενός παιχνιδιού δράσης και ορμούν στην ίδια τη δράση, θα πρέπει να προσέξουν, καθότι ο χειρισμός του αεροσκάφους δεν είναι τόσο προφανής, όσο σε κάποια άλλα παιχνίδια. Οι δύο αναλογικοί μοχλοί χρησιμοποιούνται (κατ΄ αντιστοιχία με το Ace Combat 4) για το στρίψιμο του αεροσκάφους και το &#39&#39ζουμάρισμα&#39&#39 στους αντιπάλους, αλλά τα κουμπιά L και R επιτελούν πιο περίπλοκες λειτουργίες, αφού το ταυτόχρονο πάτημά τους έχει διαφορετικό αποτέλεσμα απ΄ ό,τι η λειτουργία τους ξεχωριστά (πράγμα λογικό για ένα τέτοιο σκάφος). Στο Dropship, η εξάσκηση είναι απαραίτητη, αλλά αποδοτική, αφού ο παίκτης συνηθίζει στον έλεγχο του αεροσκάφους αρκετά γρήγορα.









Φυσικά, ο τομέας του χειρισμού δεν αποτελεί πρόβλημα για το παιχνίδι, όσο ο μεγάλος βαθμός δυσκολίας του. Κάποιες αποστολές απαιτούν από τον παίκτη την εξουδετέρωση ενός μεγάλου αριθμού αντιπάλων. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα για έναν έμπειρο πιλότο και οδηγό, αλλά το γεγονός ότι οι εχθροί έχουν συνήθως την αριθμητική υπεροχή, εξαναγκάζει τον παίκτη να στραφεί σε μια πιο στρατηγική θεώρηση της κατάστασης. Πρώτιστο μέλημά του είναι να εκτιμά την κατάσταση και να χρησιμοποιεί τα φίλια στρατεύματα, αποβιβάζοντάς τα στο σωστό σημείο, πριν ορμήσει και αυτός στη μάχη.

Το κακό είναι ότι οι αντίπαλοι δίνουν την εντύπωση, σε κάποιες περιπτώσεις, πως &#39&#39στήνουν καρτέρι&#39&#39 στους στρατιώτες και τα άλλα αεροσκάφη σας και πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσετε τι συμβαίνει, τους έχουν εξοντώσει. Εάν επιπλέον σκεφτεί κανείς ότι ο χρόνος δεν κυλά προς όφελος του παίκτη, τότε αναμενόμενο είναι κάποιες αποστολές να χαρακτηριστούν (λίαν επιεικώς) δύσκολες.


Προσεγμένο από πλευράς γραφικών










Οι χάρτες μέσα στους οποίους εξελίσσεται η δράση, είναι αρκετά μεγάλοι, και καθώς ο παίκτης πετάει με το Dropship πάνω από το έδαφος, η ματιά του χάνεται κυριολεκτικά στον ορίζοντα. Η απεραντοσύνη κάθε επιπέδου τονίζεται επιπλέον και από τη ρεαλιστική μορφολογία του εδάφους, καθώς τα φαράγγια, οι κοιλάδες, τα βουνά και οι λίμνες έχουν αποδοθεί στο παιχνίδι με εξαιρετικό τρόπο. Εάν δεν προηγούνταν το Ace Combat 4, θα μπορούσαμε αβίαστα να πούμε ότι το Dropship είναι ο εξομοιωτής με τα καλύτερα γραφικά στο PS2. Αν και οι λεπτομέρειες που συναντάμε στο έδαφος είναι αρκετές, η πανοραμική θέα στον τίτλο της Namco είναι αυτή που κερδίζει τις εντυπώσεις. Τα replays ανταμείβουν εξίσου τον παίκτη και στα δύο παιχνίδια.

Δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τα τρισδιάστατα μοντέλα των οχημάτων και τα textures, τα οποία σε μικρές αποστάσεις δίνουν την εντύπωση ενός τίτλου που εμφανίστηκε ταυτόχρονα με το Playstation 2, όταν οι προγραμματιστές δεν είχαν αρκετή εμπειρία.