Η Ελλάδα φημίζεται για τον πολιτισμό της, τον ήλιο και τις υπέροχες παραλίες της αλλά όχι για τους τερματοφύλακές της. Στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου υπήρξαν γκολκίπερ που άφησαν τη δική τους σφραγίδα. Ο Πεντζαρόπουλος ήταν ο ήρωας του Τάμπερε, ο Οικονομόπουλος έφτασε μέχρι το Γουέμπλει, ο Κελεσίδης σημάδεψε τη δική του εποχή, ο Χρηστίδης έκανε μεγάλα παιχνίδια κι ο Σαργκάνης άφησε μεγάλο όνομα κι εκείνη την απίθανη απόκρουση στην Κοπεγχάγη.
Ωστόσο στην πάροδο των δεκαετιών στα ελληνικά γήπεδα, η αναφορά πέντε -δέκα σπουδαίων πορτιέρο δεν σημαίνει ότι η χώρα μας μπορεί να μιλάει για τη δική της σχολή κάτω από τα δοκάρια. Το βασικότερο πρόβλημα ήταν πάντα ότι ο τερματοφύλακας μάθαινε τη θέση μόνος του, ματώνοντας τα γόνατά του στις αλάνες και βασιζόμενος περισσότερο στο ένστικτο παρά στη δουλειά. Η επιστημονική και εξειδικευμένη προπόνηση για τους μοναχικούς υπερασπιστές της εστίας έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια και θα πρέπει ακόμα να περιμένουμε για να πούμε ότι απέδωσε καρπούς.
Υποψήφιοι για τα φετινά βραβεία του ΠΣΑΠ ήταν ο Πουρλιοτόπουλος, ο Ελευθερόπουλος και ο Νικοπολίδης. Ο Πουρλιοτόπουλος είναι πολύ καλό παιδί, ικανός τερματοφύλακας και πιθανώς είχε την καλύτερη απόδοση στο περσινό πρωτάθλημα που τον έφερε στην τιμητική θέση του αναπληρωματικού του Τοχούρογλου στον ΠΑΟΚ. Η αναδειξή του ως κορυφαίου γκολκίπερ στην Ελλάδα είναι κάτι για το οποίο του αξίζουν συγχαρητήρια. Επίσης αυξάνει την απόσταση, ακόμη και με κυάλι, για την πιθανότητα να υπάρξει ο επόμενος μεγάλος Ελληνας τερματοφύλακας.













