Μιλάμε βέβαια για το θρυλικό Ηρακλή ή μάλλον τη γνωστή τηλεοπτική σειρά (για Αμερικανάκια) η οποία μεταφέρθηκε σε ένα τρισδιάστατο παιχνίδι δράσης για το Nintendo 64. Ακολουθώντας, προφανώς, το γνωστό στυλ άλλων τρισδιάστατων παιχνιδιών του Ν64, το Hercules προσπαθεί να πείσει τον παίκτη ότι είναι ένα προκλητικό παιχνίδι δράσης και γρίφων.










Το Hercules ξεκινάει με το απαραίτητο tutorial, στο οποίο ο δάσκαλος του Ηρακλή, ο Χείρωνας, εξηγεί στον ήρωα τις κινήσεις του. Ευτυχώς, οι κινήσεις δεν περιορίζονται στο κλασικό γρονθοκόπημα των εχθρών και το άλμα. Μπορείτε να σηκώσετε ένα αντικείμενο (π.χ. βράχο) και να το πετάξετε και σε περίπτωση που αυτό είναι αρκετά βαρύ να πατάτε σαν τρελοί το κουμπί της γροθιάς για να αυξήσετε τη δύναμή σας και να το πετάξετε. Μπορείτε να εκτελέσετε μερικές δυνατές γροθιές και ανάποδες κλωτσιές στην περίπτωση που σας περικυκλώσουν, ή να αρπάξετε ένα ζαλισμένο αντίπαλο και να τον πετάξετε στους υπόλοιπους.







Μετά την εξιστόρηση του Χείρωνα, αρχίζετε την περιπλάνηση. Το παιχνίδι είναι κατά κύριο λόγο ένας τίτλος δράσης, με αρκετά στοιχεία εξερεύνησης, λίγους γρίφους και λιγοστά στοιχεία RPG. Το τελευταίο αναφέρεται στο γεγονός ότι ο Ηρακλής μπορεί να χρησιμοποιήσει στην πορεία του παιχνιδιού μαγικά φίλτρα και να εξαπολύσει ειδικές επιθέσεις εναντίον των εχθρών του, αλλά εκτός από αυτό τίποτα άλλο σπουδαίο δεν στηρίζει το κομμάτι RPG του παιχνιδιού. Ετσι λοιπόν, πολύ γρήγορα ξεκινάει το ξυλοφόρτωμα των κακών που συναντάτε, και η αναζήτηση κάποιων αντικειμένων ή κλειδιών που σας οδηγούν σε άλλες περιοχές.









Η αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι είναι αρκετά ελκυστικό στην αρχή. Τα γραφικά του διαθέτουν μια μεγάλη ποικιλία και έτσι θα βρεθείτε να περιπλανιέστε μέσα σε αρκετά φυσικά τοπία, θα θαυμάσετε τα δέντρα (από μακριά όμως), τα βουνά και τους καταρράκτες, ενώ, εάν προχωρήσετε πιο πολύ στο παιχνίδι, θα δείτε τις πόλεις και τις παράγκες των χωριών. Χωρίς να είναι πιο όμορφα από ό,τι σε άλλα παιχνίδια (Jetforce Gemini, Donkey Kong 64, Banjo Kazooie), τα γραφικά κυμαίνονται σε υψηλά επίπεδα. Η γνωστή &#39&#39θαμπάδα&#39&#39 που υπάρχει σε κάποιους τίτλους του Ν64, είναι παρούσα κι εδώ, όμως δεν καταστρέφει τη συνολική εικόνα. Το αργών ρυθμών μουσικό κομμάτι φαίνεται ότι προέρχεται από την τηλεοπτική σειρά, ενώ τα ηχητικά εφέ είναι αρκετά φτωχά, με λίγους ήχους και κραυγές.

Τα παράπονα ξεκινάνε με την κίνηση των χαρακτήρων. Ο Ηρακλής, πρώτα απ΄ όλα, τις περισσότερες φορές θυμίζει με την κίνησή του ρομπότ παρά έναν άνθρωπο. Animation λίγων frames χαρακτηρίζουν επίσης και τους αντιπάλους. Οι τελευταίοι έχουν επιπλέον την κακή συνήθεια να σας περικυκλώνουν κατά ομάδες και μάλλον θα δυσκολευθείτε αρκετά στην αντιμετώπισή τους, δεδομένου ότι όταν ξεκινήσετε ένα βασικό combo χτυπημάτων, μένετε εκτεθειμένοι, ενώ το προσωρινό &#39&#39πάγωμα&#39&#39 στην κίνηση, που προκαλεί η προετοιμασία για ένα &#39&#39σούπερ&#39&#39 χτύπημα, θα τους δώσει ένα πλεονέκτημα.








Αν και στην αρχή το παιχνίδι σε κάνει να πιστεύεις ότι έχεις να κάνεις με ένα στυλ μάχης Final Fight, γρήγορα αντιλαμβανόμαστε ότι οι αντίπαλοι &#39&#39δεν χαρίζονται&#39&#39. Ο χάρτης του παιχνιδιού μοιάζει να παίζει διακοσμητικό ρόλο, αφού όσο μακριά και να προχωρήσετε στο παιχνίδι, δεν δείχνει να αλλάζει το στίγμα του ήρωα, παρά μόνο εάν αλλάξετε επίπεδο ή αποστολή. Σε πολλές περιπτώσεις θα πρέπει να πηδήξετε επάνω σε ένα βράχο, ένα κλαδί ή μια γέφυρα και θα διαπιστώσετε ότι μόνο με ένα άλμα ακριβείας θα βρείτε το στόχο σας. Μια λάθος κίνηση ισοδυναμεί με game over και ξεκίνημα από το τελευταίο σημείο save. Αυτό είναι μια άλλη πικρή ιστορία, διότι μεσολαβούν αρκετά μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των save points. Φανταστείτε την περίπτωση που διανύετε μια τεράστια πίστα από την μια άκρη στην άλλη για να βρείτε ένα κλειδί και αφού το βρείτε πρέπει να επιστρέψετε στην αρχή για να ανοίξετε μια πόρτα. Στο μεταξύ, θα πρέπει να κάνετε ένα σωρό επικίνδυνα άλματα και να αντιμετωπίσετε αρκετούς αντιπάλους, χωρίς να έχετε τη δυνατότητα να κάνετε save. Με άλλα λόγια, θα πρέπει κανείς να έχει αρκετή υπομονή και εμπειρία για να τα καταφέρει.