Δημιουργώντας μια σύνδεση &#39&#39dial-up&#39&#39

Το πρώτο που θέλει, συνήθως, ο απλός χρήστης, είναι ένας εύκολος τρόπος σύνδεσης στο Internet μέσω του ISP του. Αυτό μπορεί να γίνει με τη δημιουργία μιας σύνδεσης &#39&#39dial-up&#39&#39. Οι υπάρχουσες και επικρατούσες distributions προσφέρουν γραφικές λύσεις, με αποτέλεσμα η όλη διαδικασία να επιτυγχάνεται με μερικά mouse clicks, χωρίς να απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις. Παρ΄ όλα αυτά, καλό είναι να γνωρίζετε κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες σχετικά με τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται, έτσι ώστε να είναι εφικτή η σύνδεση dial-up ενός συστήματος Linux με το Internet.

Γενικά, υπάρχουν αρκετά πρωτόκολλα, μέσω των οποίων μπορεί να επιτευχθεί η σύνδεση δύο ή παραπάνω μηχανημάτων, με χρήση του TCP/IP stack. Ενα από αυτά, και ίσως το πιο διαδεδομένο για συνδέσεις dial-up, είναι το PPP. Μερικά ακόμα είναι το PLIP, SLIP και το CSLIP (SLIP με compression). Απαραίτητη προϋπόθεση είναι, ο provider σας να υποστηρίζει το πρωτόκολλο που χρησιμοποιείτε. Επειδή το πλέον αποδεκτό σήμερα είναι το PPP, η συζήτησή μας θα γίνει αποκλειστικά γι΄ αυτό.

Απαραίτητες προϋποθέσεις

Πριν προχωρήσουμε, ας δούμε τι χρειάζεστε για να μπορέσετε να επιτύχετε τη σύνδεση…


  1. Τα αυτονόητα: ένα modem και μια σύνδεση Internet μέσω ενός ISP.


  2. Υποστήριξη για το PPP στον kernel.

    Μπορείτε να δείτε αν πληρείται το παραπάνω με τον εξής τρόπο:

    $ dmesg | grep PPP

    PPP Dynamic channel allocation code copyright 1995 Caldera, Inc.
    PPP line discipline registered.

    Αν δείτε τις παραπάνω γραμμές, έχετε υποστήριξη για PPP στον kernel. Αν πάλι όχι, μην απελπίζεστε. Κάντε το εξής:

    $ ls /lib/modules/kernel-version/net | grep ppp

    Oπου kernel-version είναι η έκδοση του kernel σας (για να δείτε ποια έκδοση έχετε, κάντε &#39&#39$ uname -a&#39&#39). Στην περίπτωση που η παραπάνω εντολή επιστρέψει κάποια αρχεία, έχετε υποστήριξη για PPP υπό τη μορφή module.

    Αν όλα τα παραπάνω δείξουν ότι το σύστημά σας δεν έχει υποστήριξη για PPP, θα πρέπει να ξανακάνετε compile τον kernel σας. Το τελευταίο είναι κάτι που δεν μπορεί να καλυφθεί από αυτό το άρθρο.


  3. Distribution του pppd (PPP daemon).

    Ο pppd είναι ο δαίμονας που είναι υπεύθυνος για την πραγματοποίηση της σύνδεσης μέσω του PPP. Η distribution, εκτός από το δαίμονα, περιλαμβάνει και μερικά scripts με τα οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί τηλεφωνική κλήση στον ISP σας, αποστολή των προσωπικών σας στοιχείων (login και password) κ.λπ.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι όλα τα παραπάνω πληρούνται σε όλες τις νέες distributions.

Δημιουργία ενός ppp interface

Στη συνέχεια, θα περιγράψουμε τα βήματα για να στήσετε ένα ppp interface. Αυτό θα γίνει για τη distribution της RedHat, αλλά παρόμοια ισχύουν και για τις υπόλοιπες δημοφιλείς διανομές.

Η δημιουργία του ppp interface θα επιτευχθεί μέσω του netcfg. Το τελευταίο είναι ένα πρόγραμμα της RedHat, μέσω του οποίου μπορείτε να διαχειρίζεστε εύκολα τους δικτυακούς σας πόρους. Για να το τρέξετε, θα πρέπει να είστε στο περιβάλλον των X-Windows ως root. Ανοίξτε ένα shell και γράψτε:

# netcfg

Επιλέξτε τη σελίδα με τα interfaces κάνοντας click στο αντίστοιχο κουμπί με τίτλο &#39&#39Interfaces&#39&#39. Προσθέστε ένα νέο interface κάνοντας click στο &#39&#39Add&#39&#39. Στο μενού που θα εμφανισθεί, σχετικά με τον τύπο του νέου interface, διαλέξτε &#39&#39PPP&#39&#39. Θα ανοίξει ένα νέο dialog box, στο οποίο θα πρέπει να δώσετε κάποιες πληροφορίες σχετικά με τη σύνδεσή σας. Το πλέον απαραίτητο, βέβαια, είναι το τηλέφωνο του ISP σας. Στην περίπτωση που ο τελευταίος χρησιμοποιεί &#39&#39PAP&#39&#39, θα πρέπει να συμπληρώσετε το login και το password σας στα αντίστοιχα πεδία, καθώς και να επιλέξετε το check box &#39&#39Use PAP authentication&#39&#39. Αν, όμως, η σύνδεσή σας είναι &#39&#39terminal based&#39&#39, θα πρέπει να επιλέξτε &#39&#39Customize&#39&#39 και μετά &#39&#39Configure&#39&#39. Με αυτόν τον τρόπο, μπορείτε εύκολα να δημιουργήσετε ένα &#39&#39expect-send&#39&#39 script, το οποίο αυτοματοποιεί τη διαδικασία της πιστοποίησης των στοιχείων σας, από τον ISP σας.

Πριν αποθηκεύσετε τις τροποποιήσεις, βεβαιωθείτε ότι έχετε καθορίσει έναν, τουλάχιστον, DNS server. Τη διεύθυνση του τελευταίου θα τη βρείτε στο πακέτο της σύνδεσης που σας έχει δώσει ο ISP σας. Από το netcfg, λοιπόν, επιλέξετε &#39&#39Names&#39&#39 και στο πεδίο &#39&#39Nameservers&#39&#39, δώστε τις αντίστοιχες διευθύνσεις.

Σε αυτό το σημείο μπορείτε να αποθηκεύσετε όλες τις τροποποιήσεις και να δοκιμάσετε τη νέα σας σύνδεση.

Δοκιμάζοντας το νέο interface

Για να δοκιμάσετε τη σύνδεση, κάντε τα εξής:

# ifdown ppp0
# ifup ppp0 &
# ping sunsite.unc.edu

Οι πρώτες δύο εντολές απενεργοποιούν και ενεργοποιούν το ppp interface, αντίστοιχα. Η ενεργοποίηση του ppp interface θα αναγκάσει τον υπολογιστή να πάρει τηλέφωνο τον ISP σας και να πραγματοποιήσει τη σύνδεση. Αν όλα έχουν γίνει σωστά, θα πρέπει να δείτε στην οθόνη σας τα αποτελέσματα της ping. Σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά και το ping αποτύχει, δοκιμάστε κάποιο άλλο site (π.χ. www.yahoo.com, www.altavista.com). Αν όλα τα ping σας δείχνουν να αποτυχαίνουν, σημαίνει ότι η σύνδεση δεν έχει επιτευχθεί και ότι πρέπει να ξανακοιτάξετε τις ρυθμίσεις σας.

Περί ασφάλειας

Μέχρι στιγμής μπορέσατε να συνδεθείτε στο Internet ως root. Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και πρέπει γενικά να αποφεύγεται. Θα πρέπει να μπορείτε να πραγματοποιείτε συνδέσεις ppp και ως απλός χρήστης. Το πώς θα γίνει αυτό, δεν είναι προφανές, μια και ο pppd (o υπεύθυνος δαίμονας για το ppp) απαιτεί δικαιώματα root για να &#39&#39τρέξει&#39&#39. Η λύση είναι να ενεργοποιήσετε το &#39&#39uid&#39&#39 του root στον pppd. Αυτή η πράξη έχει ως αποτέλεσμα την απόκτηση δικαιωμάτων root από όποιον χρησιμοποιεί το δαίμονα. Τα υψηλά αυτά δικαιώματα δεν θα διαρκέσουν πολύ. Τη στιγμή που η σύνδεσή σας τερματίσει θα χαθούν. Η ιδέα αυτή (η οποία ανήκει στο Dennis Ritchie) χρησιμοποιείται από αρκετά προγράμματα. Κάθε φορά που αλλάζετε το password σας μέσω της passwd, συμβαίνει κάτι αντίστοιχο.

Για να μπορέσετε να &#39&#39κάνετε suid root τον pppd&#39&#39, κάντε το εξής:

# chown u+s /usr/sbin/pppd

Διαλέγοντας τον εύκολο τρόπο

Ολα αυτά, στα οποία έχουμε αναφερθεί μέχρι στιγμής, μπορούν να γίνουν αρκετά εύκολα μέσω μερικών δημοφιλών προγραμμάτων. Τα τελευταία αναλαμβάνουν μέσω GUI να δημιουργούν συνδέσεις dial-up. Μάλιστα, μπορούν να χειρίζονται πολλαπλά προφίλ. Σκεφθείτε, για παράδειγμα, ότι έχετε δύο λογαριασμούς σε διαφορετικούς ISPs. Για να συνδέεστε με κάποιο από τα δύο accounts, θα πρέπει κάθε φορά να τροποποιείτε μια σειρά από configuration files με τον τρόπο που σας υποδείξαμε (μέσω του netcfg). Τα προγράμματα που θα αναφέρουμε, αναλαμβάνουν να κάνουν τις αλλαγές για εσάς &#39&#39on the fly&#39&#39!

Οσοι έχετε το KDE, λοιπόν, μπορείτε να δοκιμάσετε το kppp. Αν δεν έχετε KDE, μπορείτε να δοκιμάσετε το xisp, το οποίο, μάλιστα, είναι ελληνικό δημιούργημα. Για τους οπαδούς του Window Maker (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου) υπάρχει το YAWMPPP (Yet Another Window Maker PPP dock applet).

Νέες έννοιες

ISP (Internet Service Provider): Δημόσιος ή ιδιωτικός φορέας υπηρεσιών σχετικών με το Internet. Τέτοιες υπηρεσίες είναι &#39&#39dial-up&#39&#39 ή μόνιμη σύνδεση με το Internet, λήψη και αποστολή e-mail, Web browsing κ.λπ.

Σύνδεση dial-up: Ενας από τους πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να συνδεθούμε σε έναν άλλο υπολογιστή και κατ΄ επέκταση στο Internet. Επιτυγχάνεται μέσω ενός τηλεφώνου και ενός modem. Ο υπολογιστής στον οποίο θέλουμε να συνδεθούμε, οφείλει να λειτουργεί ως dial-up server. Κοινώς, πρέπει να έχει τον απαραίτητο εξοπλισμό σε επίπεδο hardware (modems) αλλά και σε επίπεδο software (συγκεκριμένο λογισμικό), ώστε να μπορεί να δέχεται και να εξυπηρετεί τις εισερχόμενες αιτήσεις για σύνδεση. Το πλεονέκτημα συνδέσεων αυτού του είδους είναι το χαμηλό κόστος, ενώ στα μειονεκτήματα συγκαταλέγεται η χαμηλή ταχύτητα. Εναλλακτική λύση είναι η μόνιμη σύνδεση (leased line), της οποίας το κόστος είναι εξαιρετικά υψηλό.

PPP (Point to Point Protocol): Πρωτόκολλο που υλοποιεί το γνωστό IP (Internet Protocol) και άλλα δημοφιλή δικτυακά πρωτόκολλα χρησιμοποιώντας τη σειριακή γραμμή. Η σύνδεση μπορεί να επιτευχθεί μέσω ενός καλωδίου, γνωστού ως null-modem, αλλά και μέσω τηλεφωνικών γραμμών (αναλογικών ή ψηφιακών) σε συνδυασμό με modems.

SLIP (Serial Line Internet Protocol): Αλλο ένα πρωτόκολλο που παρέχει μηχανισμούς παρεμφερείς με αυτούς που προσφέρει το PPP. Γνωστή είναι, επίσης, η έκδοση που υποστηρίζει συμπίεση, η CSLIP. Η αποδοχή των SLIP/CSLIP δεν έχει το εύρος της αντίστοιχης του PPP, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σήμερα δεν υπάρχουν δίκτυα που να χρησιμοποιούν τα παραπάνω πρωτόκολλα.

PLIP (Parallel Line Internet Protocol): Πρωτόκολλο που υλοποιεί το IP χρησιμοποιώντας την παράλληλη γραμμή.

daemon (δαίμονας): Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που έχει τη δυνατότητα να παραμένει στη μνήμη ανενεργό, μέχρι κάποιο εξωτερικό &#39&#39ερέθισμα&#39&#39 να το αναγκάσει να αντιδράσει. Σκεφθείτε για παράδειγμα έναν Web server. Oταν δεν υπάρχουν ενεργές συνδέσεις, ο server είναι εντελώς ανενεργός (idle). Σε περίπτωση που κάποιος, μέσω ενός Web browser, ζητήσει κάποια σελίδα, ο server θα &#39&#39ξυπνήσει&#39&#39 και θα τον εξυπηρετήσει. Oσοι είχαν την τύχη (;) να ασχοληθούν με το DOS, θα θυμούνται μερικά προγράμματα, γνωστά ως &#39&#39TSR&#39&#39 (Terminate and Stay Resident). Μπορούμε να πούμε, χονδρικά, ότι ένα DOS TSR είναι το αντίστοιχο ενός Unix daemon. Φυσικά, η υλοποίηση, αλλά και το τελικό αποτέλεσμα, απέχει πάρα πολύ.

PAP (Password Authentication Protocol): Πρωτόκολλο που αναλαμβάνει την αποστολή και την επιβεβαίωση των στοιχείων σας σε έναν server. Η αποστολή γίνεται με τη χρήση τεχνικών κωδικοποίησης, έτσι ώστε να είναι όσο το δυνατόν ασφαλέστερη. Αυτό το πρωτόκολλο χρησιμοποιείται από την πλειοψηφία των ελληνικών ISPs.

Terminal based connection: Ο κλασικός τρόπος σύνδεσης με τον server του ISP σας. Συνήθως, πρέπει να δώσετε το login και το password σας για να καταλήξετε σε ένα shell, όπου με κάποια εντολή μπορείτε να αρχίσετε το ppp πρωτόκολλο στο server. Στη συνέχεια, μέσω του pppd, ο οποίος υλοποιεί το PPP στον υπολογιστή σας, θα επιτευχθεί το &#39&#39negotiation&#39&#39. Μια τέτοια σύνδεση μπορεί να αυτοματοποιηθεί με τη δημιουργία ενός expect-send script.

Expect-send script: Eνα script που αναλαμβάνει να στέλνει (send) ένα συγκεκριμένο αλφαριθμητικό (string) μόλις λάβει (expect) κάποιο άλλο. Μπορεί να δημιουργηθεί μ΄ έναν απλό editor.

DNS (Domain Name System) server: Κάθε υπολογιστής, μέλος του Internet, έχει μια ταυτότητα (διεύθυνση), έτσι ώστε να είναι εφικτή η αναγνώρισή του σε ολόκληρο το δίκτυο. Η ταυτότητά του είναι ένας αριθμός που ονομάζεται IP Address. Οι τιμές που μπορεί να πάρει ο τελευταίος, είναι εξαιρετικά μεγάλες. Ετσι, για να μπορούμε να το θυμόμαστε πιο εύκολα, τον γράφουμε με τη μορφή &#39&#39α.β.γ.δ&#39&#39. Τα α, β, γ, δ μπορούν να πάρουν τιμές από 0 έως 255. Συνεπώς, ένα IP Address μπορεί να είναι το 204.71.200.67, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από τον αριθμό 3427256387. Ομως, και πάλι, η νέα μορφή είναι εξαιρετικά δύσκολο να συγκρατείται από ανθρώπους. Θα προτιμούσαμε να χρησιμοποιούμε ανθρωπίνως κατανοητές λέξεις, αντί για νούμερα. Ετσι, αντιστοιχούμε σε κάθε IP Address ένα όνομα (Domain Name ή, καλύτερα, Full Qualified Domain Name). Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να αντιστοιχίσουμε στο 204.71.200.67 το &#39&#39www.yahoo.com&#39&#39. Ο ρόλος του DNS server είναι, ακριβώς, αυτή η αντιστοίχιση. Κάθε φορά που θέλετε να δείτε ένα site μέσω ενός Web browser ή να κατεβάσετε ένα αρχείο από ένα FTP site, χρησιμοποιείτε [FQ]Domain Names, τα οποία μετατρέπονται, μέσω του DNS server, σε IP Addresses.