Στα περίχωρα μιας ελληνικής πόλης, σε μια εύπορη κατοικία με μεγάλο κήπο και πισίνα, περιτριγυρισμένη από έναν ψηλό φράχτη, ζει μια οικογένεια. Ο πατέρας, στέλεχος σε εργοστάσιο, είναι ο μόνος που βγαίνει από το σπίτι. Η μητέρα έχει αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση των τριών παιδιών, όσο ο πατέρας λείπει στη δουλειά. Τα τρία παιδιά, ένας γιος και δύο κόρες, μεγαλώνουν, μορφώνονται, αθλούνται, παίζουν και ψυχαγωγούνται μέσα στο σπίτι, έχοντας πάντα σαν αρχή και τέλος των γνώσεών τους όσα τους λένε οι γονείς τους. Ο μόνος άνθρωπος που μπαίνει στο σπίτι είναι μια νεαρή κοπέλα, φύλακας στο εργοστάσιο, την οποία φέρνει ο πατέρας για να κατευνάσει τις (-)ουαλικές ορμές του γιου.
ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ
Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, τη λίγο ‘άγουρη’ αλλά πολύ ελπιδοφόρα «Κινέττα», ο Γιώργος Λάνθιμος, έχοντας συγκεντρώσει πολύτιμες σκηνοθετικές και τεχνικές εμπειρίες από το θέατρο και τη διαφήμιση, επιστρέφει με τον «Κυνόδοντα», μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εγχώριες παραγωγές στην ιστορία του ελληνικού σινεμά, που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο έγκριτο παράλληλο τμήμα του Φεστιβάλ Καννών, «Ένα Κάποιο Βλέμμα». Στο στόχαστρό του βρίσκεται η οικογένεια (ως αυτόνομος θεσμός, αλλά και ως προθάλαμος της κοινωνικοποίησης του ατόμου πριν αναμετρηθεί με την ‘κανονική’ κοινωνία) που φιλτράρει και διαστρεβλώνει την αλήθεια για να ‘προστατέψει’ τα παιδιά της, που έχουν ζήσει κυριολεκτικά όλη τους τη ζωή στα όρια της παγωμένης στο χρόνο και αποστειρωμένης οικογενειακής εστίας, από τα εξωτερικά ‘κακά’ ερεθίσματα.
Επιτέλους, είδαμε έναν νέο Έλληνα κινηματογραφιστή ο οποίος έχει ξεκάθαρο προσωπικό όραμα, γνωρίζει πολύ καλά τι θέλει και, το σημαντικότερο, πώς να το πετύχει. Η σκηνοθετική ανατομία του της οικογένειας είναι αυστηρή, φορμαλιστική, σχεδόν κλινική (ή… ‘αυστριακή’, αφού θυμίζει έντονα το σινεμά των Michael Haneke και Ulrich Seidl), βάζοντας την κάμερα στη θέση του αόρατου παρατηρητή που παρακολουθεί τα μέλη της οικογένειας ψυχρά, χωρίς ίχνος συναισθήματος και συναισθηματισμού, καταγράφοντας αυτό που αρχικά μπορεί να φαίνεται παράλογο, αλλά αποτελεί απλώς μια εξιδανικευμένη παρουσίαση καταστάσεων που βασίζονται στην πραγματικότητα. Ναι, μπορεί να μη συναντήσουμε ποτέ μια οικογένεια που μαθαίνει στα παιδιά της ότι η λέξη ‘θάλασσα’ σημαίνει ‘δερμάτινη πολυθρόνα’ και ότι ο ‘αυτοκινητόδρομος’ είναι ο ‘πολύ δυνατός αέρας’, αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε περιπτώσεις όπου για παράδειγμα το ‘χρήμα’ σημαίνει ‘ευτυχία’ και ο ‘μετανάστης’ σημαίνει ‘κακοποιός’. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωτογραφία που θέλει τα παιδιά εγκλωβισμένα και ‘κατακερματισμένα’ στο κάδρο, όπως και στο σπίτι, την άρτια σκηνογραφία και τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών, μας κάνουν να μιλάμε για κάτι πολύ δυνατό και φρέσκο στο ελληνικό σινεμά και, κυρίως, να ελπίζουμε για το μέλλον.














