Γενικά
Η δημιουργία ενός τοπικού δικτύου (LAN) θεωρείται από πολλούς μια εξαιρετικά πολύπλοκη διαδικασία. Αυτό δεν είναι αλήθεια, ιδίως αν μιλάμε για ένα δίκτυο βασισμένο σε Linux. Θα δείτε ότι τα εργαλεία που σας προσφέρονται, είναι πολλά, ενώ ο προσανατολισμός τους ξεφεύγει από τη δημιουργία του δικτύου και επεκτείνεται και στη διαχείρισή του. Το τελευταίο είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία, στα οποία φαίνεται η πραγματική δύναμη του λειτουργικού συστήματος. Δεν θα ήταν ακραίο, αν υποστηρίζαμε ότι η σωστή διαχείριση ενός δικτύου είναι το κλειδί για υψηλά επίπεδα ασφάλειας.
Σχεδιάζοντας το LAN
Το παρόν άρθρο δεν έχει σκοπό να περιγράψει τη δημιουργία ενός δικτύου με πολύπλοκο configuration. Στόχος μας είναι να αναπτύξουμε τα βασικά που πρέπει να γνωρίζετε, ώστε να μπορέσετε να συνδέσετε δύο μηχανήματα με Ethernet. Φυσικά, θα ακολουθήσουν άρθρα με περιγραφές δικτύων μεγαλύτερης πολυπλοκότητας.
Εγκατάσταση και ρύθμιση μιας κάρτας δικτύου Ethernet
Το ''δυσκολότερο'' μέρος της όλης διαδικασίας, αν μπορεί κανείς να ισχυριστεί κάτι τέτοιο, είναι η αναγνώριση της κάρτας σας από το λειτουργικό σύστημα. Απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει το τελευταίο, είναι ο kernel σας να έχει γίνει compiled με ''network support''. Παράλληλα, θα πρέπει να υπάρχει υποστήριξη για τη συγκεκριμένη κάρτα δικτύου που διαθέτετε. Η υποστήριξη μπορεί να είναι άμεσα, στον kernel, ή έμμεσα, μέσω module. Σας συνιστούμε ανεπιφύλακτα το δεύτερο. Ο λόγος δεν έχει να κάνει με τις ''επιδόσεις'' της κάρτας σας, αφού και στις δύο περιπτώσεις η απόδοση είναι ίδια, αλλά με την ευκολία με την οποία θα τη ρυθμίσετε.
Ας δούμε τι θα χρειαστείτε για να μπορέσετε να ρυθμίσετε σωστά την κάρτα σας:
- Το μοντέλο της κάρτας σας, συμπεριλαμβανομένου του ''bus'' (ISA ή PCI) στο οποίο συνδέεται η τελευταία.
Αυτό θα χρειαστεί για να μπορέσετε να ενεργοποιήσετε τον ανάλογο driver, είτε στον ίδιο kernel, είτε φορτώνοντας το αντίστοιχο module.
- Τους πόρους (resources) που χρησιμοποιεί η κάρτα σας, συμπεριλαμβανομένης της διεύθυνσής της και του ''IRQ'' που θα χρησιμοποιήσει.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο kernel θα προσπαθήσει να εντοπίσει την κάρτα σας αυτόματα, μέσω μιας διαδικασίας, γνωστής ως ''auto-probing''. Παρ' όλα αυτά, μερικές κάρτες (ιδίως αυτές που συνδέονται σε ISA bus), αν και είναι P'n'P, δεν μπορούν να εντοπιστούν. Επομένως, είναι απαραίτητο να περάσετε άμεσα τις παραμέτρους της κάρτας σας στον kernel.
Σημειώνουμε, ότι οι σύγχρονες distributions περιέχουν υποστήριξη για την πλειοψηφία των καρτών δικτύου που κυκλοφορούν σε μορφή modules. Με αυτόν τον τρόπο, το μέγεθος του kernel σας διατηρείται σε λογικά επίπεδα, ενώ το μόνο που χρειάζεται για να αναγνωρισθεί η κάρτα σας, είναι η ενεργοποίηση του αντίστοιχου module (κάτι που, συνήθως, μπορεί να αυτοματοποιηθεί κατά το installation της distribution που έχετε επιλέξει).
Υποστήριξη της κάρτας στον kernel
Ας υποθέσουμε ότι ο kernel σας υποστηρίζει άμεσα (όχι σε module) την κάρτα σας. Χρησιμοποιήστε την εντολή ''dmesg'' για να αναζητήσετε κάποιο μήνυμα του kernel, το οποίο φανερώνει ότι η κάρτα σας έχει αναγνωρισθεί. Σε περίπτωση που ο kernel δεν την έχει αναγνωρίσει, θα πρέπει να ορίσετε τους πόρους της κατά την εκκίνηση με τη βοήθεια του LILO.
Επανεκκινήστε τον υπολογιστή σας και πατήστε το πλήκτρο ''Caps-Lock''. Με αυτόν τον τρόπο το LILO θα ''μπλοκάρει'' μόλις εμφανισθεί το αντίστοιχο prompt, περιμένοντας τις εντολές σας. Το LILO είναι σε θέση να δέχεται παραμέτρους της μορφής:
LILO: linux par1=foo,par2=bar,…
Το ''linux'' είναι το όνομα της ''image'' που χρησιμοποιεί το LILO για να εκκινεί το Linux σας. Πατώντας το πλήκτρο ''ΤΑΒ'' μπορείτε να δείτε τις διαθέσιμες images. Τα υπόλοιπα είναι παράμετροι που μπορούμε να περάσουμε στον kernel. Υποθέστε ότι η κάρτα σας είναι μια ISA συμβατή με NE1000/NE2000. Η τελευταία είναι σχεδόν απίθανο να αναγνωρισθεί από τον kernel σας αυτόματα, ακόμα και αν αναφέρεται ως Plug'n'Play. Πρέπει να δώσετε λοιπόν στο LILO το εξής:
LILO: linux ether=0,0×220,eth0
Το παραπάνω μεταφράζεται ως εξής:
ether=:ειδικό string που δηλώνει στον kernel ότι ακολουθούν ρυθμίσεις σχετικές με την κάρτα δικτύου.
0,: To IRQ της κάρτας. Η τιμή ''μηδέν'' σημαίνει ότι ο kernel θα επιλέξει αυτόματα το IRQ.
0x220,: Η διεύθυνση της κάρτας σας. Η τιμή ''μηδέν'' σημαίνει ότι θέλουμε auto-probing.
eth0: Το ''device name'' που θα χρησιμοποιηθεί για τη συγκεκριμένη κάρτα.
Μερικές κάρτες ίσως να χρειασθούν περισσότερες παραμέτρους. Για τέτοιες περιπτώσεις σάς παραπέμπουμε στις πηγές που θα βρείτε στο τέλος του άρθρου.
Αν χρησιμοποιείτε το loadlin, αντί του LILO, μπορείτε να του περάσετε ακριβώς τις ίδιες παραμέτρους όπως κάναμε και με το LILO. Προφανώς, θα ''τρέχετε'' το loadlin στη μορφή:
C:\> loadlin vmlinuz root=/dev/hdax ro
με ''x'' έναν αριθμό που δηλώνει το root partition σας. Μπορείτε, λοιπόν, να κάνετε το εξής:
C:\> loadlin vmlinuz root=/dev/hdax ro ether=0,0×220,eth0
Υποστήριξη της κάρτας ως module
Στην περίπτωση που έχετε υποστήριξη της κάρτας σας ως module, τα πράγματα είναι ακόμη πιο εύκολα. Βεβαιωθείτε ότι έχετε κάνει login ως root και δώστε την επόμενη εντολή:
# modprobe ne io=0x220
Η παραπάνω εντολή είναι η αντίστοιχη της προηγούμενης περίπτωσης, όπου αναγκαστήκατε να περάσετε τις παραμέτρους της κάρτας στον kernel με τη βοήθεια του LILO. Προσέξτε ότι αναφερόμαστε στο αντίστοιχο module της κάρτας NE*000, το οποίο είναι το ''ne.o'' (βρίσκεται στο /lib/modules/kernel-version/net). Αν θέλετε να δώσετε συγκεκριμένο IRQ (βεβαιωθείτε ότι καμία συσκευή δεν το χρησιμοποιεί) στην κάρτα σας, μπορείτε να κάνετε το εξής:
# modprobe ne irq=12,io=0x280
Ενεργοποίηση της κάρτας δικτύου
Από τη στιγμή που η κάρτα σας έχει αναγνωρισθεί από τον kernel σας, τα υπόλοιπα είναι πολύ εύκολα. Θα πρέπει να δημιουργήσετε ένα νέο interface, όπως ακριβώς κάνατε για το PPP με τη βοήθεια του netcfg.
Ανοίξτε, λοιπόν, ένα shell, τρέξτε το netcfg και προσθέστε ένα νέο interface κάνοντας click στο κουμπί ''Add''. Επιλέξτε για τύπο ''ETH'', δώστε την IP σας (αν δεν έχετε άμεση πρόσβαση στο Internet, καλό είναι να χρησιμοποιήσετε μια IP που δεν είναι δεσμευμένη, όπως το 192.168.x.y). Δοκιμάστε να ενεργοποιήσετε το νέο interface πατώντας το κουμπί ''activate''. Για να δείτε αν όλα έχουν γίνει σωστά, δοκιμάστε την εντολή ''ifconfig'' σε ένα νέο shell. Θα πρέπει να δείτε μερικές πληροφορίες για την κάρτα σας.
Από το netcfg μπορείτε να επιλέξετε, να ενεργοποιείται αυτόματα το νέο interface κατά την εκκίνηση. Απλά, φροντίστε να είναι επιλεγμένο το check-box ''Activate interface at boot-time''.
Αν θέλετε να ενεργοποιείτε ή να απενεργοποιείτε εσείς το νέο interface (manually), μπορείτε να το κάνετε με το γνωστό τρόπο, δηλαδή, με τις εντολές ''ifup'' και ''ifdown'', αντίστοιχα. Οπως ακριβώς κάνατε και με το ppp interface:
# ifdown eth0
# ifup eth0
Προσέξτε ότι πρέπει να έχετε δικαιώματα root.
Η τελική δοκιμή
Δοκιμάστε τα παραπάνω σε δύο μηχανήματα, συνδεδεμένα μεταξύ τους. Θυμηθείτε να χρησιμοποιήσετε διαφορετικό IP Address για το κάθε μηχάνημα. Για παράδειγμα, μπορείτε στο ένα να δώσετε το 192.168.1.1 και στο άλλο το 192.168.1.2. Αφού ενεργοποιήσετε τα αντίστοιχα interfaces για το κάθε μηχάνημα, δώστε την παρακάτω εντολή σ' ένα shell, το οποίο τρέχει στο μηχάνημα με IP το 192.168.1.1:
$ ping 192.168.1.2
Αν δείτε κάποια δεδομένα στην έξοδο, σημαίνει ότι όλα έχουν πάει όπως θα έπρεπε. Αν όχι, ξανακοιτάξτε τις ρυθμίσεις σας.
Επειδή δεν είναι και τόσο κομψό να αναφέρεστε στα μηχανήματα του δικτύου σας μέσω των IP τους, μπορείτε να δημιουργήσετε ονόματα που να αντιστοιχούν στην κάθε IP. Ανοίξτε το ''/etc/hosts'' με τον αγαπημένο σας editor και προσθέστε τις επόμενες γραμμές:
192.168.1.1 foo.my.domain foo
192.168.1.2 bar.my.domain bar
Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να κάνετε:
$ ping foo
αντί για:
$ ping 192.168.1.1
Νέες έννοιες
LAN (Local Area Network):Τύπος δικτύου σύμφωνα με το εύρος του. Το τελευταίο είναι ένα από τα κριτήρια με τα οποία μπορούμε να κατηγοριοποιήσουμε δίκτυα (υπάρχουν και άλλα κριτήρια, όπως για παράδειγμα ο τύπος της συνδεσμολογίας ενός δικτύου). LAN ονομάζεται ένα δίκτυο μικρής εμβέλειας. Αυτό, βέβαια, δεν περιορίζει τον αριθμό μηχανημάτων, τα οποία αποτελούν το δίκτυο, αλλά τη μεταξύ τους απόσταση. Σκεφθείτε ότι δύο μηχανήματα που συνδέονται με Ethernet, δεν μπορούν να απέχουν παραπάνω από τα 100-150 μέτρα. Μεγαλύτερου εύρους δίκτυα (τα οποία δεν συνδέονται, τουλάχιστον όλα, με κάρτες Ethernet, αλλά με διαφορετικό εξοπλισμό) είναι τα WANs (Wide Area Network), τα MANs (Metropolitan Area Network) και τα internets. Το γνωστό μας Internet (προσέξτε ότι γράφεται με κεφαλαίο ''Ι'') είναι ο συνδυασμός πολλών internets.














