Οι ήρωες του ενός Μουντιάλ: Όσοι έγραψαν ιστορία και δεν τους ξανακούσαμε (σχεδόν) ποτέ

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google

Το Μουντιάλ είναι πολλά πράγματα, ποδοσφαιρικά και μη, αλλά σίγουρα δεν είναι δίκαιο με τον τρόπο που φαντάζεσαι. Δεν επιβραβεύει τη σταθερότητα, ούτε την καριέρα που χτίζεται σταδιακά μέσα στα χρόνια, με κόπο και ιδρώτα. Εκεί μέσα, όλα κρίνονται αλλιώς: σε ένα σουτ, σε ένα λάθος, μία φάση. Στο Μουντιάλ, ο χρόνος κυλάει διαφορετικά και αυτό ακριβώς αποδεικνύουν οι ποδοσφαιριστές που έλαμψαν για ένα καλοκαίρι και έπειτα «έσβησαν», αλλά όχι από τη μνήμη μας. Οι παίκτες που εμφανίστηκαν σχεδόν από το πουθενά, «πάγωσαν» τον χρόνο, και μέσα σε λίγες μέρες απέκτησαν μια σχεδόν μυθική υπόσταση. Και μετά; Μετά τίποτα.

Fabio Grosso

Το 2006, δεν ήταν το μεγάλο αστέρι της Ιταλίας, η οποία δεν ήταν και το φόβητρο της διοργάνωσης, η οποία δεν έμεινε στη ιστορία και για την ποιότητα του ποδοσφαίρου που είδαμε. Απροσδόκητος ήρωας;

Ένας τύπος που δεν είχαμε ξανακούσει, ο αμυντικός Fabio Grosso. Σφραγίδα του το γκολ στο 119’ λεπτό στον ημιτελικό με τη Γερμανία και μερικές μέρες αργότερα, το πέναλτι στον τελικό που έστειλε το κύπελλο στην αγκαλιά των Ιταλών. Αν μη τι άλλο, μια υπέροχη μουντιαλική ιστορία. 

Asamoah Gyan

Το 2010, η Γκάνα δεν ήταν απλώς μια συμπαθητική ομάδα. Ήταν εκείνη που έγραψε ιστορία στο τουρνουά, και πιο συγκεκριμένα με τον Asamoah Gyan, που «σήκωσε» τη χώρα στην πλάτη του. Ο αλησμόνητος Gyan έβαλε τα περισσότερα γκολ της ομάδας του, σκοράρει στο πιο κρίσιμο ματς απέναντι στις ΗΠΑ και μετά έφτασε η στιγμή που τον στοίχειωσε για πάντα: Ένα πέναλτι απέναντι στην Ουρουγουάη, στο τελευταίο δευτερόλεπτο της παράτασης. Αν έμπαινε, θρίαμβος.

Αν χανόταν, θα είχαμε το μεγαλύτερο what if σε Μουντιάλ. Και χάθηκε. Κι όμως, ο Gyan άφησε στα χείλη μας μια γλυκιά γεύση. Γιατί για μερικές ώρες ήταν το πρόσωπο μιας ολόκληρης ηπείρου. Και αυτό δεν το ξεχάσαμε.

Salif Diao

Το 2002, η Σενεγάλη σοκάρει τη Γαλλία. Και μέσα σε αυτή την έκρηξη υπάρχει ένας παίκτης που μοιάζει να μην κουράζεται ποτέ. Ο Diao είναι παντού. Τρέχει, πιέζει, παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Βάζει γκολ, παίρνει κόκκινη κάρτα, ζει το τουρνουά στα άκρα. Και για λίγο, μοιάζει σαν να έχεις μπροστά σου έναν χαφ που μπορεί να γίνει τεράστιος.

Και μετά έρχεται η «κανονική» καριέρα. Λίγες συμμετοχές, δανεισμοί, δυσκολία να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο. Ίσως και ο ίδιος να απορεί για την καλή του τύχη. Εμάς δεν μας κάνει καμία εντύπωση αν κάποιος πει ότι ήταν παιχταράς αλλά δύσκολος χαρακτήρας που δεν χωράει σε καλούπια.

James Rodríguez

Καλοκαίρι 2014: Βλέπεις στο τουρνουά κάτι που δύσκολα ξεχνιέται. Μια κίνηση “playstation”: 

Κοντρόλ με το στήθος. Μικρή επαφή. Και μετά ένα σουτ που σχίζει τον αέρα στέλοντας τη  μπάλα να καρφωθεί στο τέρμα. Δεν είναι απλώς γκολ. Είναι το highlight της διοργάνωσης, ένα γκολ που μνημονεύεται αμέσως μετά το γκολ του Μαραντόνα στον ημιτελικό του 1986. Ο James Rodríguez γίνεται σταρ. Για λίγο όμως, σε εκείνη την απόλυτη κορυφή που δημιουργεί το Μουντιάλ.

Γιατί μετά την κορυφή δεν μπόρεσε να σταδιοδρομήσει σε καμία μεγάλη ομάδα και ας του δόθηκαν πλείστες όσες ευκαιρία. Αλλού δανεικός, αλλού στον πάγκο. Πότε όμως δεν έγινε τόσο «καθοριστικός» όσο εκείνο το καλοκαίρι που μας πήρε τα μυαλά.

Salvatore “Toto” Schillaci

Ίσως η επιτομή των one hit wonders γιατί δεν πέτυχε απλώς ένα γκολ και η ομάδα του έχασε στο μουντιάλ στο τελευταίο πέναλτι. Το 1990, η Ιταλία μπαίνει στο τουρνουά σχεδόν αθόρυβα και ο Schillaci δεν είναι καν ο βασικός στράικερ. Η συγκυρία το φέρνει έτσι που παίρνει χρόνο συμμετοχής και αρχίζει να σκοράρει ακατάπαυστα. Έξι γκολ.

Πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ. Ξαφνικά, το όνομά του συζητιέται όπου υπάρχει τηλεόραση. Αλλά μετά το τουρνουά, η πραγματικότητα είναι άλλη. Τα γκολ λιγοστά, η λάμψη παροδική. O συμπαθής Toto «έσβησε» όσο γρήγορα «έλαμψε», αλλά ακόμη τον μνημονεύουμε σε τέτοια αφιερώματα.

Oleg Salenko

Ο Oleg Salenko έχει κάνει κάτι που ακόμα και σήμερα φαντάζει αδιανόητο: Σκόραρε πέντε γκολ σε ένα ματς. Το ρεκόρ του είναι μυθικό. Ακόμα περισσότερο «μυθικό» είναι ότι αυτός ο άνθρωπος ήρθε από το πουθενά (δεν ήταν καν βασικός στην 11άδα της Ρωσίας) και εξαφανίστηκε από το ποδοσφαιρικό προσκήνιο σαν να μην υπήρξε ποτέ. 

Saeed Al-Owairan

Το 1994 μας χάρισε την πιο εντυπωσιακή ατομική ενέργεια που έχουμε δει ποτέ [και δεν είναι του Μαραντόνα]. Ο Saeed Al-Owairan πήρε τη μπάλα, με το έτσι θέλω έτρεξε τα τρία τέταρτα του γηπέδου και σκόραρε πανηγυρικά. Για λίγο, όλοι συζητούσαν το όνομά του. Και αυτό είναι όλο. 

Sofyan Amrabat

Το 2022 είναι η στιγμή του Sofyan Amrabat. Ο στυλοβάτης τον Αφρικανών κάνει το αδιανόητο. Κυνηγάει τον Kylian Mbappé, τον φτάνει, τον κόβει. Μια στιγμή που μοιάζει μικρή, αλλά λέει τα πάντα. Είναι η καλύτερη αμυντική ενέργεια όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων, μετά την απόκρουση του Emi Martinez στον τελικό του 2022 και του χαρίζει μια θέση στην ιστορία.

Φυσικά μετά το τουρνουά χάνεται στην ποδοσφαιρική λήθη, αποδεικνύοντας ότι στο Μουντιάλ δεν χρειάζεται να «λάμπεις» για πάντα. Αρκεί όμως μια ενέργεια για να μείνεις αξέχαστος.

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google