Η διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες αποτελεί μεγάλη πρόκληση για κάθε αθλητή. Πολύ περισσότερο όταν έχει κατακτήσει όλους τους άλλους τίτλους (παγκόσμιους, ευρωπαϊκούς κ.λ.π.) και το μόνο που λείπει από την συλλογή του είναι το ολυμπιακό μετάλλιο. Αυτός είναι και ο στόχος του Ελληνα ιστιοπλόου, στην ολυμπιακή κλάση με σκάφη τύπου ΦΙΝ, Αιμίλιου Παπαθανασίου. Ων ρεαλιστής ο «ερυθρόλευκος» αθλητής, δεν ονειρεύεται… Πως λοιπόν, να σου μιλήσει για χρώμα μεταλλίου… Ο πρωταθλητής και πρόσφατα βραβευμένος με τον παγκόσμιο βραβείο Fair Play μίλησε για την πορεία της ολυμπιακής προετοιμασίας του, για τους στόχους του, για τα άγχη και τις φοβίες του, ενώ αποκάλυψε και το γούρι του…
Μπορεί να βρισκόμαστε μόλις στις αρχές του Φεβρουαρίου, όμως η προετοιμασία του Αιμίλου Παπαθανασίου για την κορυφαία διοργάνωση του 2004, την Ολυμπιάδα της Αθήνας, έχει ήδη ξεκινήσει. «Εχουμε επτάμισι μήνες μέχρι τη ημερομηνία έναρξης των αγώνων έτσι είναι νωρίς να πούμε από τώρα ότι τότε θα είμαστε έτοιμοι εκατό τοις εκατό. Ομως ο στόχος είναι αυτός και ο σχεδιασμός της προετοιμασίας μου όλη τη χρονιά έχει γίνει με βάση την Ολυμπιάδα. Δηλαδή όλοι αγώνες που θα ακολουθήσουν παγκόσμια, πανευρωπαϊκά και μεγάλα Γιουρολίμπ θα είναι μόνο και μόνο στο πλαίσιο της προετοιμασίας, ώστε 15 Αυγούστου που ξεκινά η Ολυμπιάδα να είμαι στον ανώτερο αγωνιστικό επίπεδο, έτοιμος να διεκδικήσω ένα μετάλλιο ή ότι καλύτερο μπορέσω».
Επιτυχία για κάθε συμμετέχων αθλητή σε ολυμπιάδα αποτελεί έως και η όγδοη θέση, αφού θεωρείσαι ολυμπιονίκης. Ομως στον Αιμίλιο δεν αρκεί αυτό. Ο στόχος είναι ένας, το μετάλλιο. «Οταν έχεις κερδίσει παγκόσμια και ευρωπαϊκά μετάλλια, όταν έχεις φθάσει τρεις φορές στην κορυφή της Ευρώπης και στην κορυφή του και εννοώ την παγκόσμια κατάταξη, αναμφισβήτητα σε μια Ολυμπιάδα ο στόχος σου θα είναι το μετάλλιο. Αν το κατακτήσω τότε θα είμαι ευχαριστημένος από την καριέρα μου. Βέβαια δεν παύει μία θέση στην εξάδα να είναι πολύ μεγάλη επιτυχία, αλλά όπως είπα και πριν ένα μετάλλιο είναι αυτό που θέλω».
Για να πετύχεις ένα στόχο πρέπει πρώτα να πιστέψεις εσύ ο ίδιος ότι μπορείς να τον καταφέρεις και ο Ελληνας αθλητής, πρόσφατα βραβευμένος με τον παγκόσμιο βραβείο Fair Play, τον πιστεύει. Αλλωστε σε διαφορετική περίπτωση δεν θα αγωνιζόταν. «Αν δεν είχα πίστη στη διάκριση δεν θα έτρεχα σε αγώνες. Αυτό έχω μάθει από μικρό παιδί να κάνω. Να πηγαίνω σε αγώνες έχοντας υψηλούς στόχους και κατά μεγάλο ποσοστό να τους πετυχαίνω. Ετσι κι εδώ ο στόχος είναι υψηλός, πιστεύω θα είμαι έτοιμος να τον καταφέρω, ελπίζω ότι με τη βοήθεια του Θεού θα φθάσουμε εκεί που θέλουμε».
Ων ρεαλιστής ο «ερυθρόλευκος» αθλητής, δεν ονειρεύεται… Πως λοιπόν, να σου μιλήσει για χρώμα μεταλλίου που προτιμά… «Αν θα έρθει αυτή η στιγμή να φθάσω στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου και να ακουστεί ο ελληνικός ύμνος είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να μου συμβεί. Αλλά αν από τώρα σκέφτομαι βάθρο, ύμνο, σημαία και χρώμα μεταλλίου τότε το άγχος θα με κυριεύσει. Οπότε αν από τώρα 7μήνες πριν σκέφτομαι μετάλλια τότε τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα στην προετοιμασία. Καλό είναι το μυαλό να είναι ελεύθερο να κάνεις την προετοιμασία σωστά και αν είναι να έρθει, θα΄ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει…».
Οροθετεί στόχους και προσπαθεί να τους πετύχει. Αν δεν τα καταφέρει μπορεί να στενοχωρηθεί, όμως δεν θα απογοητευτεί… «Δεν ονειρεύομαι καμία Ολυμπιάδα και γενικότερα δεν ονειρεύομαι είμαι άνθρωπος ρεαλιστής. Εχω ήδη κάποιες διακρίσεις και το αν πάρω μετάλλιο ή όχι δεν αλλάζει τίποτα. Η αξία ενός αθλητή δεν βγαίνει από έναν αγώνα, αλλά από μια μακροχρόνια πορεία. Βρίσκομαι είκοσι χρόνια στον αθλητισμό, δώδεκα χρόνια με μετάλλια και ή κερδίσω ή όχι δεν θα αλλάξει τίποτα. Δεν παύει όμως να είναι ένας σημαντικός στόχος το μετάλλιο, αφού κατά κοινή αποδοχή η Ολυμπιάδα είναι ο πιο ισχυρός αγώνας».
Η ιστιοπλοΐα είναι από τα λίγα αθλήματα που οι θεατές δεν μπορούν να απολαύσουν από κοντά. Ωστόσο λίγο πριν την εκκίνηση πάντα υπάρχει κόσμος που παροτρύνει τους αθλητές. Αυτό μπορεί να είναι θετικό, μπορεί όμως να λειτουργήσει και ανασταλτικά… «Υπάρχει η δυνατότητα σε κάποιο σκάφος να μπουν θεατές, βέβαια σε ακτίνα 100 μέτρων μακριά, διότι δεν επιτρέπεται η βοήθεια απέξω αφενός και αφετέρου επειδή εμποδίζει τον άνεμο και τα κύματα. Από την άλλη το ότι θα γίνουν οι αγώνες στην πατρίδα μου και θα έχω πολλούς υποστηρικτές είναι θετικό, από την άλλη όμως ίσως δημιουργήσει άγχος. Δηλαδή ο κόσμος λίγο πριν την κούρσα, να σου λέει «Ελα Αιμίλιε, πάμε σήμερα γερά, θα σκίσεις κ.λ.π.», σου δημιουργεί άγχος. Νομίζω όμως εκεί φαίνεται ο μεγάλος αθλητής, πρέπει να βλέπει μπροστά του μόνο, να είναι αυτοσυγκεντρωμένος και να πάει να κερδίσει».
Βεβαίως το βασικότερο πλεονέκτημα που έχει ο Αιμίλιος είναι ότι έχει την ευκαιρία να προετοιμαστεί στο θαλάσσιο χώρο, όπου και θα διεξαχθούν οι αγώνες. «Θα βρίσκομαι στο δικό μου χώρο. Θα έχω προπονηθεί αρκετό καιρό στο Σαρωνικό, όπου θα γίνει και η Ολυμπιάδα και αυτό είναι θετικό».
Υπάρχει όμως και κάτι που τρομάζει τον Αιμίλιο και δεν θέλει καν να το σκέφτεται. Τι είναι μας το εξηγεί ο ίδιος… «Αυτό που φοβάμαι και τρέμω είναι οι ατυχίες, οι οποίες δυστυχώς κατά καιρούς με έχουν χτυπήσει. Δηλαδή μπορεί να σπάσει το άλμπουρο, μπορεί να σχιστεί το πανί, μπορεί ένας συναθλητής μου κατά λάθος να πέσει πάνω μου και να μου τρακάρει το τιμόνι (που έχει συμβεί πολλές φορές) και να μην μπορώ να τρέξω στον αγώνα. Ολα αυτά με φοβίζουν. Αλλά όπως είπα δεν μπορώ από τώρα να σκέφτομαι ούτε τους φόβους, ούτε την επιτυχία, ούτε το άγχος. Αυτό που πρέπει να σκέφτομαι είναι η καθημερινή προπόνηση, η δουλειά».
Ποιοι είναι όμως οι αντίπαλοι αθλητές που μπορεί να στερήσουν στον Αιμίλιο την χαρά της διάκρισης; «Κυριότερος αντίπαλός μου είναι ο Βρετανός Μπεν Ασλει, δυο φορές ολυμπιονίκης και έξι φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Ενας εξαιρετικός αθλητής. Ο Πολωνός, Ματέους Κουζνιέτσι, επίσης ολυμπιονίκης και παγκόσμιος πρωταθλητής και ένα νέο και ταλαντούχο παιδί, ο Δανός Γιόναζ. Ομως σημαντικοί αντίπαλοι θα είναι και κάποιοι αθλητές που εκείνη την περίοδο θα τύχει να είναι φορμαρισμένοι».
Ο Ελληνας ιστιοδρόμος θεωρεί τον εαυτό του τυχερό γιατί έχει δίπλα του επιστημονική ομάδα που τον στηρίζει. «Είναι σημαντικό για κάθε αθλητή να έχει την υποστήριξη επιστημονικής ομάδας. Εγώ έχω την αθλητίατρο Σοφία Δάρρα, τον γυμναστή μου Βασίλη Βούζα φυσικά τον ομοσπονδιακό προπονητή μου κ.Γιούρι Τοκοβόι. Ολοι μαζί, σαν μια γροθιά δουλεύουμε και πάμε να κερδίσουμε το μετάλλιο».
Οι περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με τον αθλητισμό έχουν και κάποιο… γούρι, που τους φέρνει τύχει. Για τον Αιμίλιο όμως έχει να κάνει με την μεγάλη του αγάπη, την ομάδα του, τον Ολυμπιακό. «Αγαπώ τον Ολυμπιακό, προέρχομαι από τον Ολυμπιακό, και μόνο που θα βλέπω το στάδιο Καραϊσκάκη έτοιμο, από το Καλαμάκι που θα ξεκινώ, θα μου δίνει δύναμη. Θα κλείνω τα μάτια μου που και θα σκέφτομαι ότι εκεί μέσα υπάρχει η Θύρα 7, η οποία φωνάζει «Γερά Αιμίλιε, πάμε για το μετάλλιο». Για εμένα αυτό είναι το γούρι και η ψυχολογική τόνωση…».
Πάμε για το μετάλλιο, Αιμίλιε…














