Το ροκ γίνεται ξανά άτακτο, επικίνδυνο. Με έναν αναπάντεχο, αποδιοργανωτικό, ύπουλο τρόπο. Οι μάτσο φωτογραφίες με τα γυμνά κορμιά που έσταζαν ιδρώτα και τεστοστερόνη μεταλλάχθηκαν σε βαθύ ροκ συναίσθημα που αναβλύζει, ακόμη γενναιόδωρα, από τον κορεσμένο, βαρύ, μεστό στίχο. Φυσικά έχουν τις εγγενείς δυσκολίες να κρατήσουν, τα λιγοστά ρούχα τους και την ματαιοδοξία τους σε ευπρεπή επίπεδα αλλά τι μας πειράζει όταν η ωριμότητα τους γεμίζει με ένταση και υγρασία τα δωμάτιά μας.
Τα μουσικά τους διαπιστευτήρια ήταν στην πραγματικότητα ο καθρέφτης του άγχους, της κραιπάλης, των δυσκολιών μιας ζωηρής παρέας τσόγλανων, με φοβερό ταλέντο και εκρηκτική ψυχή να αποτυπώσουν την αγριεμένη τους διάθεση στη συνείδησή μας, όπως τα χιλιάδες τατουάζ στο κορμί τους. Η ανησυχία τους, για την παρατεταμένη προσεδάφισή τους στον πλανήτη των supergroups, με καύσιμο την αδιάλειπτη κατάχρηση όλων των γνωστών και άγνωστων ουσιών, άφησε τα συνηθισμένα κουσούρια, αλλά και μια σκοτεινή, αιχμηρή ορμή. Μια επιθετική, άγρια, μονότονη ποίηση να απλώνεται σαν βρώμικη μέρα.
Οταν προσγειώθηκαν, και χώνεψαν το αμφιλεγόμενο μέγεθος της προσωπικής τους ιστορίας, συνήθισαν στην ιδέα ότι η δόξα πατούσε στην αποδοχή και στην ποιότητα, τότε ηρέμησαν. Τα παλιά μανιασμένα, ψυχεδελικά, προνοϊκά ουρλιαχτά, οι ξέφρενοι, αφιονισμένοι, τρελαμένοι ρυθμοί έγιναν κομμάτια εσωτερικά, που μιλάνε για πόνο, για τη δυσκολία να κρατήσει το μυαλό σου μακριά από την παράνοια και τη ψυχή σου μακριά από την ηδονή της στιγμής. Με τιθασευμένο το άγριο fun, την αχαλίνωτη υπερβολή, παραμένουν η παρέα με τη γοητεία της αναρχίας, του αγορίστικου χαβαλέ. Οι Red Hot Chilli Peppers αποδεικνύουν ότι μπορεί να μην σου καινε τη γλώσσα στην αρχή όταν γεύεσαι την πονεμένη μαγεία τους, αλλά σου σμπαραλιάζουν το λαρύγγι όταν αποφασίζεις να τους απολαύσεις.