Η Eidos δεν έχασε την ευκαιρία και πήρε τα δικαιώματα χρήσης της ονομασίας του Σίδνευ, για να δημιουργήσει τον ομώνυμο τίτλο με θέμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο Sydney 2000, μέχρι και τέσσερις παίκτες μπορούν να αγωνισθούν σε 12 ολυμπιακά αγωνίσματα, χωρίς να χρειαστεί να ταξιδέψουν στην Αυστραλία. Τα αγωνίσματα είναι 100 μέτρα, 110μ. μετ' εμποδίων, ακόντιο, σφύρα, τριπλούν, άλμα εις ύψος, σκοποβολή, 100μ. κολύμβηση, κατάδυση, άρση βαρών, ποδηλασία και καγιάκ και η βασική αρχή σε όλα (με εξαίρεση τη σκοποβολή) είναι η εξής: Υπάρχει μια μπάρα ισχύος, η οποία γεμίζει είτε με το συνεχές πάτημα κάποιων κουμπιών, είτε μόνη της.
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο παίκτης θα πρέπει να επιτύχει να γεμίσει όσο περισσότερο μπορεί την μπάρα και μετά να πατήσει κάποια άλλα κουμπιά για να εκτελέσει κάποια άσκηση. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχή έκβαση της άσκησης παίζει και η στιγμή που θα πατηθεί κάποιο κουμπί.
Η αρχική επαφή με το παιχνίδι αφήνει θετικές εντυπώσεις: Αθλήματα όπως τα 110 μετ' εμποδίων και τα 100 μ. απαιτούν μια γρήγορη εκκίνηση και μια όχι και τόσο επίπονη προσπάθεια. Από την άλλη, η κολύμβηση και η σφύρα επιτρέπουν καλές επιδόσεις, φτάνει να αφήσει ο παίκτης το σωστό κουμπί στη σωστή στιγμή. Ο σχολιασμός είναι αρκετά περιεκτικός και καλύπτει όλο το φάσμα των αποτυχιών σας, όμως δεν παύει να είναι ο τυπικός, χλιαρός σαξονικός σχολιασμός. Η κίνηση των αθλητών, αν και πάσχει από ''έλλειψη frames'', δείχνει
αληθοφανής. Τα υψηλής ανάλυσης γραφικά κερδίζουν τις εντυπώσεις σε μερικούς χώρους όπως το κολυμβητήριο και το στάδιο, αλλά προβληματίζουν σε κάποιους άλλους, όπως την αίθουσα άρσης βαρών και το ''άδειο'' πεδίο σκοποβολής. Τα ανύπαρκτα ειδικά εφέ είναι επίσης ένα μείον (η άμμος δεν υπάρχει στο άλμα εις μήκος και το νερό, μάλλον δεν συμπεριφέρεται σαν νερό στα σχετικά αθλήματα), ενώ κάποια πολύγωνα δεν θα έπρεπε να ''μπαίνουν'' τόσο εύκολα μέσα στα άλλα. Δεν λείπουν επίσης και κάποιες υπερβολές. Η αντίδραση του αρσιβαρίστα όταν σηκώνει τα απαιτούμενα κιλά, θα ταίριαζε πιο πολύ σε ένα παιδάκι 4 ετών παρά σε αθλητή Ολυμπιάδας!
Ομως, αυτό που θα παρατηρήσει κάποιος όταν πάρει μέρος σε μερικά αγωνίσματα, είναι ότι όσο και να χτυπάει ο παίκτης τα κουμπιά του χειριστηρίου, η προσπάθεια του παίκτη δεν ξεπερνάει το 85% της μπάρας ισχύος (ακόμα και μετά από την ασφυκτική λαβή του χειριστηρίου και την εφαρμογή μεθόδων ''Combat School'' -ένας κρατάει το χειριστήριο και άλλοι δυο χτυπάνε τα κουμπιά).
Εδώ είναι, όμως, που παρεμβαίνει το ''στρατηγικό'' και προφανώς το πιο θετικό σημείο του παιχνιδιού: η προπόνηση. Για κάθε άθλημα, υπάρχουν κάποιες ασκήσεις με ή χωρίς βάρη, που βελτιώνουν την φυσική κατάσταση του αθλητή και κατ' επέκταση τις επιδόσεις του (περιλαμβάνουν από ''sit ups'', μέχρι και ''ροκανίσματα'' κοιλιακών). Από μόνες τους, αυτές οι ασκήσεις είναι μια πρόκληση, αφού για την επιτυχή ολοκλήρωσή τους απαιτούν μια διαφορετική προσέγγιση, αντί για το συνεχόμενο πάτημα των κουμπιών. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως τα ''υποπαιχνίδια'' του Sydney 2000.
Αυτομάτως, όμως, γεννάται το ερώτημα: Κατά πόσον είναι δυνατόν να επωφεληθεί το παιχνίδι από αυτό το γεγονός; Είναι σαφές πως όσοι θέλουν να εμβαθύνουν σε αυτό και να καταρρίψουν τα ρεκόρ σε κάθε αγώνισμα, θα ''δαπανήσουν'' πολλές ώρες στις προπονήσεις. Οσοι όμως επιδιώκουν ένα ''plug and play'' παιχνίδι, το οποίο απαιτεί συνεχές πάτημα κουμπιών και επιβράβευση του πιο γρήγορου (στο πάτημα), ίσως να μην ενθουσιαστούν και πάρα πολύ. Εκτός των άλλων, τα μισά σχεδόν αγωνίσματα είναι λίγο ''δύστροπα'' στην εκτέλεσή τους και μάλλον θα αφήσουν αδιάφορους όσους δεν έχουν ασχοληθεί στο παρελθόν με κάτι ανάλογο. Το μόνο που χρειάζεται η παρέα για να αποκομίσει τα μέγιστα από αυτό το παιχνίδι, είναι καλή διάθεση και όρεξη για αδιάκοπο πάτημα κουμπιών. Μόνο αυτό το στοιχείο θα υπερκαλύψει τα αρνητικά σημεία του Sydney 2000.