Η εμφάνιση του ραντάρ ήταν μία από τις μεγάλες τεχνολογικές ανακαλύψεις του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Για πρώτη φορά υπήρχε πραγματική έγκαιρη προειδοποίηση και έλεγχος της εναέριας κυκλοφορίας. Το μονοπώλιο των Εγγλέζων γρήγορα καταλύθηκε και όλες οι τεχνολογικά προηγμένες χώρες του κόσμου παρουσίασαν δικές τους σχεδιάσεις. Ταυτόχρονα άρχισαν και οι πρώτες προσπάθειες παράκαμψης των συστημάτων αυτών. Οι πρώτες προσπάθειες επικεντρώθηκαν στις παρεμβολές μέσω ειδικών πομπών και στη χρησιμοποίηση φύλλων αλουμινίου (chaffs) τα οποία παρουσίαζαν ψευδείς στόχους στα ραντάρ. Όσο όμως εξελισσόταν η τεχνολογία των ηλεκτρονικών, τα ραντάρ γίνονταν ολοένα πιο αποτελεσματικά. Από τη δεκαετία του πενήντα και μετά είχαν πολύ καλύτερη διακριτική ικανότητα, μεγαλύτερη εμβέλεια και πολύ μεγαλύτερη αντίσταση στις παρεμβολές.
Στη δεκαετία του εβδομήντα, η αμερικάνικη αεροπορία ξεκίνησε το πρόγραμμα tacit blue, το οποίο ερευνούσε εναλλακτικές αεροδυναμικές μορφές. Ένα από τα συμπεράσματα που προέκυψαν ήταν ότι υπήρχαν συγκεκριμένα σχήματα ατράκτων τα οποία φαινόταν να μειώνουν το ίχνος στα ραντάρ. Άμεση συνέπεια του σχεδιασμού μέσω υπολογιστών ήταν το F-117. Ήταν η πρώτη γενιά stealth. Αυτή η σχεδίαση εισήγαγε κάποιες καινοτομίες που θα ακολουθούνταν στο μέλλον από όλα τα αμερικανικά αεροσκάφη. Η πρώτη από αυτές ήταν η τοποθέτηση των κινητήρων πάνω από την πτέρυγα και σε σημείο που η προσπίπτουσα απόν τα ραντάρ ακτινοβολία,να μη βλέπει τον ανεμιστήρα του κινητήρα ο οποίος προκαλεί πολύ ισχυρές αντανακλάσεις. Η δεύτερη ήταν η εσωτερική μεταφορά του οπλικού φορτίου για να μειωθεί και άλλο η αντανακλαστικότητα, ενώ τα υλικά κατασκευής έχουν επιλεγεί για την απορροφητικότητά τους. Το σχήμα του F-117 που θύμιζε διαμάντι με τις πολλές του αμβλείες γωνίες, ήταν αεροδυναμικά αποδεκτό για ένα αργό βομβαρδιστικό, ήταν όμως απαράδεκτο για μαχητικά αεροσκάφη. Είναι χαρακτηριστικό ότι χωρίς το ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου πτήσης, το F-117 απλώς δεν μπορεί να πετάξει καθώς πρόκειται για το αεροσκάφος με τη χειρότερη δυνατή αεροδυναμική. Ένα ακόμα μεγάλο μειονέκτημα της σχεδίασης είναι το τεράστιο κόστος. Τα πανάκριβα συνθετικά υλικά κατασκευής αλλά και οι δυσκολίες κατεργασίας τους κράτησαν το κόστος ιδιαίτερα ψηλά.
Η επόμενη προσπάθεια απέφερε ένα ακόμα (πανάκριβο) τεχνολογικό άλμα. Στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα η τότε Σοβιετική Ένωση άρχισε να παραλαμβάνει τα νέα της μαχητικά. Τα Su-27, Mig-29 και Mig-31, ήταν εξοπλισμένα με ραντάρ πολύ υψηλών επιδόσεων, ενταγμένα σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα αεράμυνας. Η αμερικανική αεροπορία συνειδητοποίησε ότι η διείσδυση των βομβαρδιστικών της στο Σοβιετικό εναέριο χώρο θα ήταν αυτοκτονία. Αυτό που χρειαζόταν ήταν ένα αόρατο βομβαρδιστικό, εξοπλισμένο με πυραύλους cruise. Οι επενδύσεις που έγιναν σε αυτό το πρόγραμμα, μπορούν να συγκριθούν με εκείνες του σχεδίου manhattan στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που ως γνωστόν αφορούσε την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Ο καρπός του προγράμματος ήταν το Β-2. Πρόκειται για ένα φουτουριστικό αεροσκάφος με σχήμα ιπτάμενης πτέρυγας, παγκόσμια εμβέλεια και ίχνος στα ραντάρ ίσου με ενός ανεμόπτερου. Η σχεδίαση του έγινε εξ ολοκλήρου με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών και έχουν εφαρμοστεί όλες οι γνωστές τεχνικές συγκάλυψης. Το τεράστιο αεροσκάφος παρουσιάζει μια εντελώς ομαλή επιφάνεια, χωρίς κάθετα σταθερά, με τους κινητήρες χωμένους στην άτρακτο, με χρήση απορροφητικών υλικών τρίτης (ή τέταρτης) γενιάς, με ραντάρ συνθετικού διαφράγματος με ικανότητα μεταπήδησης συχνοτήτων και πιθανόν με ένα εντελώς επαναστατικό προωθητικό σύστημα. Το κόστος του εκτοξεύτηκε στα ύψη. Πρόθεση της αμερικανικής αεροπορίας ήταν να προμηθευτεί 132 από αυτά τα αεροπλάνα. Εν τέλει ( και λόγω της κατάρρευσης του μεγάλου αντιπάλου) αγοράστηκαν μόνο 24.
Υπάρχει ένας μύθος σχετικά με την τεχνολογία stealth. Πρόκειται για την πεποίθηση ότι τα αεροπλάνα αυτά είναι άτρωτα ή αόρατα κ.τ.λ. Θύμα αυτού του μύθου ( τον οποίο η ίδια δημιούργησε) έπεσε και η αμερικανική αεροπορία. Η κατάρριψη του F-117 στη Γιουγκοσλαβία από τους αρχαιοπρεπείς SA-3, έδειξε για μια ακόμη φορά ότι δεν υπάρχει απόλυτο όπλο. Το αεροπλάνο προφανώς ανιχνεύτηκε είτε από κάποιο παθητικό εντοπιστή (όπως το τσέχικο Tamara) είτε από κάποιο παλαιότερο εκατοστομετρικό ραντάρ. Πρέπει εδώ να τονιστεί ότι η τεχνολογία stealth μπορεί να λειτουργήσει για ορισμένες μόνο συχνότητες τις οποίες πρέπει να προεπιλέξει κατά τη σχεδίαση ο κατασκευαστής. Αεροσκάφη που είναι αόρατα σε χιλιοστομετρικά ραντάρ μπορούν κάλλιστα να εντοπιστούν από παλαιότερα ή νεότερα συνθετικού διαφράγματος. Υπήρχαν αναφορές από τον πόλεμο του κόλπου ακόμα, ότι τα F-117 είχαν εντοπιστεί από τα γαλλικά αντιεροπορικά Crotalle. Ξανά οι Γάλλοι φαίνεται ότι εξελίσσουν μια ολόκληρη οικογένεια ραντάρ με χαρακτηριστικά αντί-stealth. Επίσης τα αεροπλάνα αυτά δεν μπορούν να διαφύγουν τον εντοπισμό από τα ραντάρ OTH (Over The Horizon) και τα διστατικά ραντάρ. Το εξαιρετικά μεγάλο κόστος είναι ένα ακόμα μειονέκτημα καθώς σε καμία περίπτωση δε μπορούν να αντικατασταθούν τα παλαιότερα αεροσκάφη ένα προς ένα. Τρίτο μεγάλο μειονέκτημα είναι ότι η κατάρριψη ενός και μόνο αεροσκάφους ακυρώνει πολλά από τα πλεονεκτήματα του τύπου. Τα κομμάτια του F-117 που έπεσε στη Γιουγκοσλαβία έγιναν ανάρπαστα.
Καμία άλλη αεροπορία στον κόσμο ( εκτός από την αμερικανική) δεν έχει ούτε σχεδιάζει αεροπλάνα stealth. Ένας πολύ σοβαρός λόγος είναι το πολύ μεγάλο κόστος. Δεύτερος λόγος είναι η σοβαρή μείωση του οπλικού φορτίου καθώς αυτό μεταφέρεται εσωτερικά. Τρίτος ανασταλτικός παράγοντας είναι το τεχνολογικό ρίσκο καθώς για όλες τις υπόλοιπες χώρες είναι μια καινούρια τεχνολογία. Τέταρτος και ίσως πιο σοβαρός είναι ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι μείωσης του ηλεκτρομαγνητικού ίχνους. Οι Ρώσοι υποστηρίζουν ότι έχουν στη διάθεσή τους μια συσκευή πλάσματος η οποία παράγει ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο γύρω από το αεροπλάνο, το οποίο μπορεί να κάμπτει ή να διαθλά την προσπίπτουσα ακτινοβολία. Αν αυτό αληθεύει τότε πρόκειται για ανώτερη τεχνική απόκρυψης επειδή πρώτον μπορεί να εφαρμοστεί σα οποιοδήποτε αεροπλάνο. Δεύτερον είναι σίγουρα πολύ πιο φτηνή. Τρίτον μπορεί να αναπρογραμματίζεται ανάλογα με τις απειλές που μπορεί να εμφανιστούν, κάτι που αποκλείεται με τη μορφή ενός αεροπλάνου.
Η τεχνολογία stealth δεν είναι όμως αποκλειστικό προνόμιο της αμερικανικής αεροπορίας. Το Γαλλικό ναυτικό αναδείχθηκε σε πρωτοπόρο της εφαρμογής αυτής στα πλοία του. Η κλάση φρεγατών Lafayette έχει θέσει εδώ και δέκα περίπου χρόνια τα στάνταρ των νέων ναυπηγήσεων. Το σκάφος του και η υπερδομή του είναι κεκλιμένα ώστε να αντανακλούν σε διαφορετικές διευθύνσεις την ακτινοβολία. Ακόμα έχουν χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα μονωτικά υλικά ακόμα και σε κρίσιμα σημεία. Ακολούθησε το Σουηδικό ναυτικό με τις πυραυλακάτους smerch, οι οποίες παρουσιάζουν RCS σχεδίας, και ένα αντίστοιχο ερευνητικό σχέδιο του Αμερικανικού ναυτικού. Τα σύγχρονα υποβρύχια παρουσιάζουν πολλές από τις εφαρμογές αυτής της τεχνολογίας. Είναι καλλυμένα με μη αγώγιμα, μονωτικά υλικά, έχουν ειδικής σχεδίασης προπέλες και Sonar χαμηλών συχνοτήτων για να μην ανιχνεύονται. Δεν είναι όμως κατασκευασμένα ολοκληρωτικά σύμφωνα με τη μόδα, καθώς κάτι τέτοιο θα προέβλεπε την απομάκρυνση της κεντρικής υπερδομής άρα και του περισκόπιου.
Η βιωσιμότητα των stealth αεροσκαφών και πλοίων φαίνεται ότι είναι αρκετές φορές υψηλότερη από αυτή των κλασσικών σχεδιάσεων. Αυτό έχει διαπιστωθεί σε τρεις διαδοχικές συγκρούσεις στις οποίες συμμετείχε ο αμερικανικός στρατός. Από τον Παναμά ως το Κοσσυφοπέδιο, μόνο ένα stealth αεροσκάφος έχει καταρριφθεί. Εν μέρει, αυτό οφείλεται στην απόλυτη αεροπορική υπεροχή των Αμερικανών σε όλες τις περιπτώσεις. Όπως και να έχει, αυτή τη στιγμή κάθε στρατιωτικός του κόσμου θα ήθελε να είχε στη διάθεσή του αυτό το φουτουριστικό πολεμικό μέσο. Από μόνος του αυτός ο παράγοντας σημαίνει τις καμπάνες για μια νέα κούρσα εξοπλισμών. Όπως δήλωνε αμερικανός πτέραρχος,Ο αεροπορίες πλέον διακρίνονται σε αυτές που διαθέτουν stealth αεροσκάφη και σε αυτές που δεν έχουν. Αυτό δείχνει ότι, για την αμερικανική τουλάχιστον αεροπορία, η τεχνολογία stealth είναι μονόδρομος. Τα δύο (γνωστά) μαχητικά που αναπτύσσονται αυτό τον καιρό διέπονται από αυτές τις αρχές. Οι διάδοχοι των F-15 και F-16, (F-22 και JSF αντίστοιχα) σχεδιάζονται χρησιμοποιώντας ακόμη πιο επαναστατικές τεχνικές. Κάποια από τα νέα υλικά που δοκιμάζονται είναι βαφές-χαμελαίοντες, κεραμικά υψηλής αντοχής και υπεραγωγοί. Επίσης είναι σίγουρο ότι σε κάποια στιγμή στο μέλλον θα εξοπλιστούν με ηλεκτρομαγνητικά ή όπλα laser.













