Αυτό το ντέρμπι δεν ήταν αγγελικά πλασμένο, ευτυχώς όμως είχε Αγγελάκη. Ο Ολυμπιακός έχασε την ευκαιρία να αποτελειώσει τον αντίπαλό του, ο Παναθηναϊκός ισοφάρισε αλλά στην ουσία έμεινε πάλι πολύ πίσω και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κέρδος για κανέναν. Ο νικητής του ντέρμπι των αιωνίων ήταν αυτή τη φορά η διαιτησία.
Χρόνια είχαμε να δούμε τέτοιο ρεσιτάλ. Οχι μόνο για τις φάσεις των διαμαρτυριών. Δηλαδή εκείνη την περίπτωση που το ένα πόδι του Κωνσταντίνου ανατρέπει το άλλο κι ο Κύπριος ζητά πέναλτι. Και το πέσιμο του Βλάοβιτς χωρίς ο Ζε Ελίας να τον ακουμπήσει. Ο Αγγελάκης άφησε το παιχνίδι να εξελιχθεί σε γρήγορο ρυθμό και έχει την ίδια συμβολή με τους ποδοσφαιριστές στην ποιότητα που παρουσιάστηκε στο ΟΑΚΑ. Ακόμη και στις περιπτώσεις που οι παίκτες έχαναν την ψυχραιμία τους και έμπλεκαν σε καβγάδες, ο διαιτητής ήταν το ίδιο γρήγορος και έσβηνε τη φωτιά πριν κάν ανάψει.
Εντάξει, ίσως στη φάση του Ζιοβάνι με τον Κυργιάκο να υπάρχει κάτι, ίσως ο υπέρ το δέον εριστικός Φύσσας να άξιζε κάτι παραπάνω από μια κίτρινη, αλλά αυτές είναι περιπτώσεις που δεν σκιάζουν την πραγματικά πολύ καλή διαιτησία του ντέρμπι. Δεν ξέρω αν ο Αγγελάκης, όπως συμβαίνει συνήθως με τους διαιτητές στα ντέρμπι, είχε κάνει «τάμα» να λήξει το ματς ισόπαλο για να έχει το κεφάλι του ήσυχο αλλά στην τύχη που είχε να του πάει καλά το παιχνίδι έβαλε κι αυτός σε πολύ μεγάλο βαθμό το χέρι του.














