Οι αντιπαραθέσεις ακόμη και οι συγκρούσεις δεν είναι πάντα κακές, θυμηθείτε τι έγινε το 96 με Σημίτη – Τσοχατζόπουλο. Με μια διαφορά, τότε δεν είχε εισαχθεί στη χώρα μας το φρούτο των τηλεοπτικών ριάλιτυ. Διότι έτσι όπως πάμε, βλέπω τη μάχη κορυφής στο ΠΑΣΟΚ πρώτο θέμα στα μεσημεράδικα.


Οχι σε ριάλιτυ, αλλά να είμαστε ρεαλιστές. Θέμα ενότητας του κινήματος δεν υπάρχει εκ των πραγμάτων. Εδώ δεν υπήρξε διάσπαση το 96, ποιος θα το τολμήσει τώρα; Ακούω (ξανακούω, για να ακριβολογώ) και κορώνες του τύπου, πρέπει να «διαβάσουμε την κοινωνία». Ουδείς θα διαφωνήσει, με μια παρατήρηση. Το πολύ διάβασμα φέρνει ύπνο ή σε «παραμορφώνει».


Αυτό έπαθε και το ΠΑΣΟΚ, παραμορφώθηκε. Εχασε το πιο σημαντικό στοιχείο της ταυτότητάς του. Και αυτό δεν ήταν ο προγραμματικός λόγος και η κατεύθυνσή του. Ηταν η επαφή του με τον κόσμο. Αυτό ήταν το πλεονέκτημα σε σχέση με τη Νέα Δημοκρατία. Δεν μπορείς να «διαβάζεις» τον κόσμο από την πολυθρόνα του πολιτικού γραφείου όταν ο κόσμος συνωστίζεται στις ουρές του ΙΚΑ. Είναι βέβαιο ότι θα σε «στείλει αδιάβαστο»!