Το ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακού επιστρέφει στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ελειψε δύο χρόνια, καθώς μεσολάβησε το περσινό του πέρασμα από το Ηράκλειο (1-2 ο Ολυμπιακός) λόγω τιμωρίας της ΑΕΚ. Και αν










1999. Ο Ντέμης στα κάγκελα (sportidea)
σκεφτούμε ότι και το 1999-2000 είχαμε και πάλι ειδικές συνθήκες, δηλαδή τις εξέδρες άδειες (θεωρητικά άδειες, αφού είχαν μπει ίσα με 500 άτομα στο γήπεδο) σημαίνει ότι θα δούμε μετά από τρία χρόνια, κανονικό ντέρμπι. Δηλαδή με κόσμο στις εξέδρες, πολύ κόσμο αφού τα εισιτήρια έχουν σχεδόν εξαντληθεί, και με δύο ομάδες να παλεύουν για τον ίδιο στόχο, δηλαδή τη νίκη που θα σημαίνει ενδεχομένως και αγκάλιασμα του τίτλου: η ΑΕΚ με νίκη πάει στο +5, ο δε Ολυμπιακός ανακαταλαμβάνει την κορυφή που όλοι ξέρουμε πόσο απρόσιτη γίνεται για όλους τους άλλους όταν οι ερυθρόλευκοι αποφασίζουν να την κάνουν δική τους.
Αλήθεια είναι ότι μας έχει λείψει αυτή η αίσθηση, να βλέπουμε δηλαδή









2001: Γιαννακόπουλος και 0-1! (actionimages)
αυτές τις δύο ομάδες να μάχονται με απώτερο στόχο την κατάκτηση του τίτλου. Τα τελευταία χρόνια, ο Ολυμπιακός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος ενώ η ΑΕΚ φρόντισε να …παραιτηθεί από τέτοιες διεκδικήσεις. Αλλά και παλαιότερα, όταν η ΑΕΚ του Μπάγεβιτς ήταν η κυρίαρχη του παιχνιδιού, μάλλον τον Παναθηναϊκό έβλεπε όταν κοιτούσε πίσω της και λιγότερο τον Ολυμπιακό.
Τελευταία φορά που η Νέα Φιλαδέλφεια έγινε θέατρο τιτανομαχίας ΑΕΚ-Ολυμπιακού με φόντο την κούπα της Α Εθνικής, ήταν ο Φεβρουάριος του 1998. Ο Ολυμπιακός είχε μόλις υπερκαλύψει μια διαφορά τριών βαθμών και πήγε στη Νέα Φιλαδέλφεια για να …αποτελειώσει την ΑΕΚ που είχε τραυματία τον Νικολαίδη στο γήπεδο και τον Κωστή με πατερίτσες στην εξέδρα. Στο ημίχρονο, ο Ντέμης έμεινε στα αποδυτήρια καθώς η μέση του δεν τον βοηθούσε πια καθόλου ενώ και ο Μπατίστα είχε κτυπήσει και θα έμενε δέκα μήνες εκτός αγώνων! Ηταν όμως η τελευταία νύχτα της απίστευτης ρέντας του προπονητή Ντουμιτρίου. Για μια ακόμα φορά, οι αλλαγές του έγραψαν ιστορία. Ο Δώνης έκανε την ασίστ και ο Μαρτσέλο το τελικό 1-0. Η ΑΕΚ ήταν και πάλι πρώτη αλλά όχι για πολύ.

Τα χρόνια της …εκδίκησης












1998: Η ώρα του Μαρτσέλο (sportidea)
Ηταν τα χρόνια που ο Ολυμπιακός έπαιρνε τους τίτλους και η ΑΕΚ τα ντέρμπι. Οσο οι ερυθρόλευκοι επισκέπτονταν τη Νέα Φιλαδέλφεια με προπονητή τον Μπάγεβιτς, έφευγαν με τις αποσκευές άδειες. Ούτε γκολ ούτε βαθμό έπαιρναν σε ένα γήπεδο που ξεχείλιζε πάθος. Ή και μίσος:
Γενάρης του 1997. Η λασπομαχία θα κρινόταν στο πάθος και στη δύναμη. Και μόνο η θέα του Ντούσκο στα κόκκινα, ήταν αρκετή για να γεμίσει την εξέδρα με πάθος αλλά και με εμετικά πανό και ψεύτικα πεντοχίλιαρα. Η νίκη της ΑΕΚ ήρθε μάλλον εύκολα με τα









1997: Το πρώτο γκολ στη λασπομαχία από τον Νικολαίδη (sportidea)
γκολ του Νικολαίδη και του Κωστή.
Φλεβάρης του 1998. Ο Μπάγεβιτς ήταν πια μακρινό παρελθόν αλλά ο κυρίαρχος Ολυμπιακός ήταν πάντα ο υπ αριθμόν ένα εχθρός για τους ΑΕΚτζήδες σε γήπεδο και εξέδρα. Σας είπαμε τι έγινε…
Γενάρης του 1999. Πάλι 2-0. Και μάλιστα από το πρώτο ημίχρονο με τα γκολ του Μπατίστα και του Νικολαίδη, τα θύματα του ντέρμπι ένα χρόνο πριν. Είναι η μέρα που ο Ντέμης και οι φίλοι του πανηγύριζαν μαζί στα κάγκελα. Ενας Ολυμπιακός τεχνικά ποιοτικότερος από κάθε άλλη φορά, υπέκυπτε στην …ιερή οργή της Νέας Φιλαδέλφειας.











Ο Κασάπης θα πληρώσει ακριβά την …επανάσταση (actionimages)
Κάπου εκεί, οι κόντρες στη Νέα Φιλαδέλφεια παύουν να έχουν πρώτο θέμα την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών. Το Νοέμβριο του 1999 για το Πρωτάθλημα είχαμε κεντρικό πρόσωπο τον διαιτητή Δημητρόπουλο αλλά και τον οδηγό του Βίκτωρα Μητρόπουλου που πυροβόλησε στα επεισόδια του Μέμπερς Κλαμπ. Είχαμε και τον Κασάπη. Όχι όμως για τις κλωτσιές του στη μπάλα, αλλά στο διαιτητή. Είχε αρνηθεί πέναλτι στην ΑΕΚ σε ανατροπή του Μαλαδένη που νωρίτερα όμως είχε κοντρολάρει με το χέρι. Επιτρέψτε μας να μην αναφερθούμε άλλο σε μια νύχτα γεμάτη δηλητήριο. Για την ιστορία, ο Ολυμπιακός νίκησε μετά από 6 χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια με τα γκολ του Τζόρτζεβιτς και του Ζιοβάνι.

Οι…ήσυχες μέρες του 95











1995: Καραπιάλης-Καραγιάννης. Eνδοθεσσαλική μονομαχία (sportidea)

Η τελευταία πενταετία χαρακτηρίστηκε από μεγάλη ένταση στα ματς της Νέας Φιλαδέλφειας. Τόσα έχουμε «τραβήξει» όσοι βγάζουμε μεροκάματο σε κάτι τέτοια επεισοδιακά απογεύματα, ώστε φτάσαμε να νοσταλγούμε κάτι ήρεμες μέρες με ισοπαλίες που κανέναν δεν ενοχλούσαν και τίποτε δεν έκριναν. Όπως αυτή του Απρίλη του 1995, το 2-2 με το ρεσιτάλ Μπατίστα: δύο γκολ είχε πετύχει -το δεύτερο γκολάρα- αλλά είχε χάσει και πέναλτι που απέκρουσε ο Ατματσίδης. Κανείς ωστόσο δεν κατάλαβε γιατί τον έβγαλε ο Λίμπρεχτς, ο άνθρωπος που ποτέ δεν είχε καλές σχέσεις με τον Ντανιέλ. Η ΑΕΚ (που είχε προηγηθεί με το πέναλτι του Σαραβάκου) ισοφάρισε με τον Σταματή και λίγο έλειψε να κάνει το 3-2 που θα το όφειλε αποκλειστικά στον κ. Τάις…
Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου του 1995, με τον Μπατίστα πια ντυμένο στα κιτρινόμαυρα, με τον Μπάγεβιτς στον πάγκο της ΑΕΚ (ακόμα) και τον Σταύρο Διαμαντόπουλο σε αυτόν του Ολυμπιακού, το 0-0 έμενε ως το 81. Τότε ήταν που άναψε το ντέρμπι. Ο Καλαντζής σούταρε από …το άλσος και ο Βασίλης Καραγιάννης «έπνιξε» την τελευταία ίσως ευκαιρία που του έδωσε ο Ντούσκο. Ηρθε όμως ο Χρήστος Κωστής να ισοφαρίσει στο 88 και να τρέξει στην εξέδρα με τα μεσαία δάχτυλα προτεταγμένα. Ηταν η μοναδική μορφή έντασης που είδαμε στα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο (τόσο …μακρινό μας φαίνεται) έτος 1995.


Οταν ο Θρύλος άλωνε τη Νέα Φιλαδέλφεια


Το σκηνικό της ερχόμενης Κυριακής έχει να εμφανιστεί από το Δεκέμβριο του 1993, δηλαδή να πηγαίνει ο Ολυμπιακός στη Νέα Φιλαδέλφεια με βαθμολογικό ντεζαβαντάζ. Πριν οκτώ χρόνια και ένα μήνα, Δεκέμβρη του










Τσαλουχίδης και Παχατουρίδης αποχωρούν θριαμβευτές (actionimages)
1993, η ΑΕΚ φιλοξένησε τον μεγάλο αντίπαλό της όντας πρώτη στη βαθμολογία. Ηταν ο επαναληπτικός αγώνας μετά το 1-1 της 24/10/93 που είχε διακοπεί στο 83 λόγω ενός ιδιαίτερα αμφιλεγόμενου μπλακ άουτ. Ο Μπεντ Κρίστενσεν και ο Ολεγκ Προτάσοφ αξιοποίησαν απόλυτα τις αντεπιθέσεις του Ολυμπιακού και έδωσαν στον Ολυμπιακό την πρώτη του νίκη για το Πρωτάθλημα μέσα στο άντρο της ΑΕΚ μετά από 14 χρόνια! Μετά το 0-1 στις 23 Δεκεμβρίου του 1979 με το γκολ του Κοκολάκη, είχαν μεσολαβήσει μόνο οι νίκες στο Ολυμπιακό Στάδιο το 1986 με το γκολ του Πέτρου Ξανθόπουλου και στη Ρόδο το 1989, με τα γκολ του Λάγιος Ντέταρι και του Μηνά Χαντζίδη (είχε ισοφαρίσει για την ΑΕΚ ο Γιώργος Πεπές).
Στην πρώτη περίπτωση, η ΑΕΚ είχε μόνιμη έδρα για δύο χρόνια (1985-87) το ΟΑΚΑ μαζί με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Και στη δεύτερη, ήταν τιμωρημένη μετά από έναν αγώνα Κυπέλλου με τον Λεβαδειακό όπου ο αποκλεισμός είχε προκαλέσει









Οι παίκτες του Ολυμπιακού πανηγυρίζουν το ιστορικό 1-5 (actionimages)
επεισόδια. Την πρώτη φορά, η νίκη του Ολυμπιακού ήταν μια από αυτές που του έδωσαν τον τίτλο. Τη δεύτερη όμως, η ΑΕΚ δεν πτοήθηκε και έφτασε στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια.
Οι νίκες του Ολυμπιακού με γηπεδούχο την ΑΕΚ είναι συνολικά 10, εκ των οποίων οι δύο έλαβαν χώρα την τελευταία διετία. Μέχρι το 1999, είχε πετύχει 8 και μάλιστα με το εξής εντυπωσιακό στατιστικό φαινόμενο: την εικοσαετία 1959-79, σε 20 αναμετρήσεις, η ΑΕΚ είχε 8 νίκες, 8 ισοπαλίες και 4 ήττες από τον Ολυμπιακό. Στα 20 «επαγγελματικά» χρόνια που ακολούθησαν, το παλμαρέ ήταν ίδιο: 8 νίκες για την ΑΕΚ, 8 ισοπαλίες, 4 νίκες για το Θρύλο. Σύνολο, 16-16-8 που μετατράπηκε σε 16-16-10 την τελευταία διετία. Κι αν νικήσει ο Ολυμπιακός, θα φτάσει αισίως στις τρεις συνεχόμενες νίκες για πρώτη φορά σε αυτά τα 43 χρόνια της μεγάλης κατηγορίας.
Η









Ο Γιώργος Σιδέρης συνήθιζε να …ανατινάζει τη Νέα Φιλαδέλφεια (actionimages)
μεγαλύτερη νίκη του Ολυμπιακού και μεγαλύτερη όλων των εποχών σε ντέρμπι, ήταν αυτή του Νοέμβρη του 1972. Η ομαδάρα του Γουλανδρή είχε αρχίσει τη μεγάλη πορεία με τους τρεις συνεχόμενους τίτλους και τα μεγάλα ρεκόρ όπως τα 102 γκολ το 1973-74. Εκείνο το απόγευμα στη Νέα Φιλαδέλφεια, πιστοποιήθηκε ότι μια νέα εποχή είχε αρχίσει στο ποδόσφαιρό μας. Το τελικό 1-5 που είχε διαμορφωθεί στο 60ο λεπτό (!) ήταν η μεγαλύτερη εντός έδρας ήττα στη νεότερη ιστορία της ΑΕΚ η οποία είχε μπει ήδη σε μια πολύ άσχημη διετία. Με το αποτέλεσμα αυτό τελείωσε μετά τεσσεράμιση χρόνια από την ΑΕΚ ο (μακροβιότερος στην ιστορία της μετά τον Μπάγεβιτς) προπονητής Μπράνκο Στάνκοβιτς και άρχισε η χρυσή τριετία του Ολυμπιακού.
Αλλες τρεις φορές τη δεκαετία του 1960 είχε νικήσει ο Ολυμπιακός. Το Σεπτέμβρη του 1963, ο Γιώργος Σιδέρης πέτυχε και τα δύο γκολ (από τα 5 συνολικά που είχε σημειώσει με γηπεδούχο την ΑΕΚ) της μεγάλης νίκης και το Δεκέμβριο του 1965, τα γκολ του Βασιλείου και του Αγανιάν έφεραν την πρώτη μεγάλη νίκη για τον Ολυμπιακό του Μπούκοβι στην πορεία του προς την κατάκτηση του πρώτου από τους συνολικά 15 τίτλους στην Α Εθνική. Ο Γιώργος Σιδέρης ήταν ο σκόρερ του γκολ της νίκης στο 85 του ντέρμπι του 1969. Ο Τάσος Βασιλείου έκανε το λάθος και ο «Φόντακας» δεν τα συγχωρούσε κάτι τέτοια.

Κιτρινόμαυρη υπεροχή


Οι νίκες της ΑΕΚ ήταν περισσότερες. Η αρχή έγινε στο …πρώτο λεπτό της πρώτης αναμέτρησης, τον Ιανουάριο του 1960, με ένα γκολ του Κώστα Νεστορίδη που είχε τη δική του ιστορία. Τη θυμάται ο Νικήτας Γαβαλάς στο θέμα όπου καταθέτει τις δικές του αναμνήσεις. Ένα χρόνο αργότερα, ο Νεστορίδης ήταν ο σκόρερ των δύο τελευταίων γκολ στη μεγαλύτερη ως τώρα νίκη της ΑΕΚ με 4-1. Ο Ψύχος είχε σκοράρει πρώτος αλλά η απάντηση της ΑΕΚ στο δεύτερο ημίχρονο ήταν καταιγιστική.
Η










1968: Το νικητήριο γκολ του Κώστα Νικολαίδη
επόμενη νίκη άργησε 6 χρόνια αλλά ήρθε με ηδονικό τρόπο για τους ΑΕΚτζήδες: στο 88ο λεπτό, με γκολ του Μίμη Παπαϊωάννου. Το θυμάται εκείνο το απόγευμα στο σχετικό θέμα που δημοσιεύουμε. Αξίζει να το δείτε. Ο Μίμης ήταν ο σκόρερ και σε κάποιο άλλο 1-0, σε αυτό του 1970. Το γκολ όμως είχε έρθει πολύ πιο νωρίς, στο 29ο λεπτό.
Τέσσερις επικρατήσεις της ΑΕΚ συνδυάστηκαν με κατάκτηση τίτλου:
· το 1968, ο Κώστας Νικολαίδης με δύο δικά του γκολ μετέτρεψε σε 2-1 το 0-1. Το δεύτερο γκολ ήρθε στα τελευταία λεπτά και ουσιαστικά έκρινε έναν τίτλο. Ο σκόρερ μάς έχει …διηγηθεί εκείνο το γκολ. Αξίζει να σας το μεταφέρουμε: «Είχαν περάσει 84 λεπτά και δεν ένιωθα τα πόδια μου. Ο Στέλιος ο Σκευοφύλακας έκανε ένα σουτ και ο Αγανιάν πρόλαβε και έβαλε την κόντρα. Η μπάλα πήρε ύψος. Εγώ ήμουν στην άλλη γωνία της περιοχής και ακόμα απορώ πού βρήκα τη δύναμη να ακολουθήσω τη φάση. Όταν πια η μπάλα κατέβαινε, εγώ είχα καλύψει την απόσταση και









1993: Ο Σλίσκοβιτς …τρώει χώμα για να κάνει το 1-0 στο πρώτο λεπτό (actionimages)
το σώμα μου έβλεπε το σημαιάκι του κόρνερ μπροστά στη θύρα 16-17. Σκέφτηκα, να την αφήσω να σκάσει ή να το πιάσω απευθείας; Δεν ρίσκαρα και σούταρα αμέσως. Η μπάλα καρφώθηκε στο απέναντι «Γ» και έγινε …το σώσε»
· το 1971, εύκολο 2-0 στο δεύτερο ημίχρονο με σκόρερ τον Πομώνη και άθελά του, τον αμυντικό του Ολυμπιακού Σούλη Παπά
· το 1978, νέο 2-0, με τον Μαύρο να σημειώνει δύο γκολ, να χάνει πέναλτι, να έχει δοκάρι και να χάνει ένα σωρό ευκαιρίες. Στο τέλος, αντί να πανηγυρίζει, μπήκε στα αποδυτήρια κι έβριζε!
· και το 1993, τελευταία αγωνιστική, ο Ολυμπιακός πάει αδιάφορος στη Νέα









Νίκος Αναστόπουλος και Στέλιος Μανωλάς το 1991 στη Ρόδο (actionimages)
Φιλαδέλφεια όπου τον περιμένουν 30 χιλιάδες ΑΕΚτζήδες για να πανηγυρίσουν τον τίτλο. Στο 5ο λεπτό, το σκορ ήταν 2-0! Νίκη τίτλος για την ΑΕΚ και πρωτιά στους σκόρερ για το Βασίλη Δημητριάδη με 33 γκολ σε 33 ματς. Ο δε Ολυμπιακός προτιμούσε την ΑΕΚ Πρωταθλήτρια από τον Παναθηναϊκό. Δηλαδή, έπαιξε για την …ιστορία του

Αλλες δύο νίκες της ΑΕΚ είχαν τη δική τους ιδιαίτερη ιστορία. Το Μάρτιο του 1977, η ΑΕΚ νίκησε 1-0 με το γκολ του Γερμανού Βάλτερ Βάγκνερ. Νίκη μετά από 6 χρόνια για την ΑΕΚ, τρεις μέρες πριν την …επική ρεβάνς με την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς για τα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Μόνο πρόβλημα, ο τραυματισμός του Μαύρου που θα παίξει με ενέσεις και θα σημειώσει και δύο γκολ στο ιστορικό 3-0 σε βάρος των Αγγλων, τρεις μέρες μετά.
Πολύ αργότερα, το 1991, οι δύο ομάδες θα παίξουν στην ουδέτερη Ρόδο μετά από τη διακοπή ενός ντέρμπι στη Νέα Φιλαδέλφεια λόγω δακρυγόνου …αγνώστου προελεύσεως. Η ΑΕΚ είναι μάλλον αδιάφορη και ο Ολυμπιακός καίγεται για νίκη. Ο Ντανιέλ Μπατίστα όμως, «σκοτώνει» στο 90 την μετέπειτα ομάδα του. Ο Παναθηναϊκός πανηγύρισε πιο πολύ από την ΑΕΚ…


16 φορές στη μέση το καρπούζι


Από τις 16 ισοπαλίες, αξίζουν ειδικής μνείας αρκετές. Η πρώτη (1961-62 με 0-0) έλαβε χώρα στη










1983: Τάκης Λεμονής εν δράσει (actionimages)
Λεωφόρο Αλεξάνδρας καθώς το γήπεδο της ΑΕΚ ανακατασκευαζόταν. Την επόμενη σεζόν, η ΑΕΚ κινδύνευσε με το 2-0 που έγινε 2-2, να χάσει το Πρωτάθλημα. Το θυμάται και αυτό ο Μίμης Παπαϊωάννου. Η πιο «πλούσια» ισοπαλία ήταν το 3-3 (από 3-1 παρακαλώ…) της σεζόν 1964-65 ενώ η επόμενη άργησε επτά χρόνια: 1-1 τον Οκτώβρη του 1971 σε ένα από τα πιο ήσυχα ντέρμπι.
Ισοπαλίας το ανάγνωσμα συνέχεια, με τρία «κολλητά» Χ την τριετία 1973-76 και νέα ισοπαλία 0-0 το 1979. Ο Ολυμπιακός παρέμεινε πρώτος και η ΑΕΚ τρίτη. Λίγες μέρες αργότερα, ο Σταματιάδης ανέλαβε αντί του Πούσκας και η ΑΕΚ άρχισε τη μεγάλη αντεπίθεση. Ισοβάθμησε με τον Ολυμπιακό, πήγε σε μπαράζ και το πήρε χωρίς αγώνα αφού ο Ολυμπιακός δεν κατέβηκε, διαμαρτυρόμενος για τη διαιτησία στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής με τον ΟΦΗ (3-3).
Στις









1992: Τα πανηγύρια του Γιώτη δεν κράτησαν πολύ (actionimages)
ισοπαλίες των δεκαετιών του 80 και του 90 οι ΑΕΚτζήδες τα είχαν (πολλές φορές δικαιολογημένα) με τη διαιτησία και με την …μπάλα. Το 1983 ο Ολυμπιακός πήρε με αμφισβητούμενο πέναλτι το 1-1 που του έδωσε μισό Πρωτάθλημα και το 1985, σε μια από τις ελάχιστες επιθέσεις του, προηγήθηκε με τον Περσία, ενώ η ΑΕΚ είχε βρει μπροστά της μια φορά το δοκάρι και άλλες τέσσερις τον …Σαργκάνη. Τα ίδια και το 1989. Από τα πιο θεαματικά …0-0 που έχουμε δει ποτέ. Και το 1992, στη χιονισμένη Νέα Φιλαδέλφεια, ο Τσαλουχίδης σκόραρε με …σβερκιά. Ακόμα δεν έχει καταλάβει ο Μήνου πώς το έφαγε. Ευτυχώς για την ΑΕΚ, λίγα λεπτά αργότερα, ήταν η σειρά του Ταληκριάδη να κάνει το …θαύμα του για να ισοφαρίσει ο Δημητριάδης.
Αυτά. Μακάρι να τελειώσει το αυριανό ντέρμπι και να έχουμε να θυμόμαστε μόνο …σβερκιές, πνιξίματα (της μπάλας, ε;) ποδιές, γκέλες, όμες και όλα αυτά τα αθώα που έχει το παιχνίδι του ποδοσφαίρου. Γιατί, παιχνίδι είναι και τίποτε άλλο. Οποιος δεν το έχει καταλάβει αυτό, ας καθήσει στο σπίτι του να ασχοληθεί με τίποτε άλλο. Και να είναι σίγουρος ότι δεν θα μας λείψει καθόλου.