Η Μίλι Έρχαρτ -Αμέλια Μέρι Έρχαρτ- δεν υπήρξε ποτέ ένα «κανονικό» κορίτσι. Δεν έζησε σε μια κανονική οικογένεια, δεν μεγάλωσε με τους γονείς της σε ένα «κανονικό» σπίτι -ήταν παιδί του παππού και της γιαγιάς-, δεν ανέπτυξε «κανονική» σχέση με τον αλκοολικό και σχεδόν μονίμως απόντα πατέρα της.

Επέλεξε μια σειρά «κανονικών» γυναικείων εργασιών -γιατρός, κοινωνική λειτουργός- που παράτησε για να γίνει η πρώτη γυναίκα πιλότος μεγάλων αποστάσεων. Εγκατέλειψε το όνειρο μιας δικής της «κανονικής» οικογένειας, για την αγάπη της ανεξαρτησίας και των αιθέρων.

O σύζυγος και υποστηρικτής της









Παρότι παντρεύτηκε, ο σύζυγός της δεν ήταν ένας «κανονικός» σύζυγος -ελάχιστοι άνδρες θα επέτρεπαν στις συμβίες τους να ακολουθήσουν το δικό τους όνειρο, θα τις στήριζαν και θα έθρεφαν το όραμά τους, κι όχι μόνο στις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν φανερό, από την αρχή ως το τέλος, ότι η Μίλι Έρχαρτ δεν θα έκανε «κανονικά» πράγματα στη ζωή της. Η κανονική ζωή δεν σε οδηγεί τόσο νέα στο χώρο του θρύλου, δεν σου δίνει φτερά να πετάξεις πέρα από κάθε γνωστό όριο και να θέσεις νέα όρια όχι μόνο για τον εαυτό σου αλλά και για την ανθρωπότητα.

Η γυναίκα-αγωνίστρια

Η Αμέλια Μέρι Έρχαρτ ήταν η πρώτη γυναίκα που πέρασε αεροπορικώς -και ως επιβάτης και ως μοναχική πιλότος- τον Ατλαντικό, η πρώτη γυναίκα που πέρασε αεροπορικώς τον Ειρηνικό και μία από τις πρώτες αγωνίστριες φεμινίστριες, όσο κι αν το έπραξε στρατευμένη στην εξίσωση των ευκαιριών των δύο φύλων στο δικό της τομέα.

Άρπαζε πρωτιές, κατέρριπτε ρεκόρ πτήσεων (κατακτηθέντα, ως τότε, αποκλειστικά από άνδρες), βοήθησε όσο λίγοι στην διάδοση της πρωτοποριακής-τότε- ιδέας μιας εμπορικής, μη στρατιωτικής, αεροπορίας, αλλά και στο άνοιγμα του νέου «κλάδου» στις γυναίκες: η αεροπλοία ήταν ως την εποχή που εκείνη ασχολήθηκε, ένα κυρίως ανδρικό σπορ.

Η πρώτη υπερατλαντική πτήση










Πιστή στο φύλο της, η Αμέλια έμαθε να πιλοτάρει από μία από τις ελάχιστες γυναίκες δασκάλους της εποχής, την Ανίτα Σνουκ. Η πρώτη ευκαιρία της για ένα μεγάλο ταξίδι, μετά την «αποφοίτησή» της από την «σχολή» της Ανίτα, έρχεται το 1926 -μόνο που, την δέχονται ως επιβάτη σε μία από τις πρώτες υπερατλαντικές πτήσεις. Είναι η πρώτη γυναίκα -έστω κι ως επιβάτης- που περνά ωκεανό, αλλά δεν της αρκεί.

Με συνοδεία ένα θερμός με ντοματόσουπα και μπόλικο νερό -η Αμέλια δεν έπινε ούτε καφέ ούτε τσάι- και τις ευχές του συντρόφου της Τζορτζ Πάτναμ, που στάθηκε πάντα στο πλευρό της, πετά πάνω από τις ΗΠΑ (Φλώριδα-L.A, 1928), πετά ολομόναχη πάνω από τον Ατλαντικό (Νιού Φάουντλαντ-Ιρλανδία, 1932), πραγματοποιεί, πρώτη και μόνη, επιτυχώς ένα ταξίδι στο οποίο είχαν χαθεί πιλότοι κι αεροπλάνα (Χαβάη-Καλιφόρνια, 1935) και ξεκινά για το τελευταίο της ταξίδι, το γύρο του κόσμου, το 1937.

Το τέλος

Όταν χάθηκε μαζί με το αεροσκάφος της και τον συγκυβερνήτη της, Φρίντρικ Νιούμαν, τον Ιούλιο του 2000, είχε ήδη περάσει στο χώρο του θρύλου και είχε βάλει τα θεμέλια της φήμης και προσφοράς που, στα τέλη του 20ου αιώνα, θα την έφερναν μες στην 20άδα των σημαντικότερων γυναικών του αιώνα.










Το μέγεθος του κουράγιου και της έμπνευσης της γυναίκας πρωτοπόρου, Αμέλια Έρχαρτ, δεν έχει δώσει, ωστόσο, τους καρπούς που η ίδια ήλπιζε: Ακόμη και σήμερα, που η εμπορική αεροπορία, την οποία η Αμέλια Έρχαρτ στήριξε με όλες της τις δυνάμεις, ανθεί κι έχει αναπτυχθεί παγκοσμίως, πολύ λίγες γυναίκες πιλοτάρουν -ελάχιστες σε σχέσεις με τους άνδρες.

Περισσότερα στα πρόσωπα του flash.gr.