Το Resident Evil της Capcom δημιούργησε μια καινούργια γενιά παιχνιδιών στο Playstation. Πολλές εταιρείες προσπάθησαν, ανεπιτυχώς, να αντιγράψουν αυτό το στυλ. Ευτυχώς, η Sony τα κατάφερε πολύ καλά με το Chase the Express. Αφού &#39&#39δανείστηκε&#39&#39 το στυλ του Resident Evil, αφαίρεσε το στοιχείο του τρόμου και εμπλούτισε το παιχνίδι με αρκετή δόση περιπέτειας και αγωνίας. Το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό και θα σας κάνει να κολλήσετε μπροστά στην οθόνη σας για πολλές ώρες.
Φανταστείτε για λίγο τον εαυτό σας ως τον κεντρικό ήρωα της ταινίας &#39&#39Σε Κατάσταση Πολιορκίας Νο 2&#39&#39 και θα πάρετε μια ιδέα για το νέο σας ρόλο στο Chase the Express. Ενα τραίνο που ξεκινά από την Αγία Πετρούπολη και στο οποίο επιβαίνει ο Γάλλος πρεσβευτής στη Ρωσία, τίθεται υπό τον έλεγχο τρομοκρατών. Ο ήρωας, μέλος μιας επίλεκτης μονάδας του ΝΑΤΟ, έχει ως αποστολή του την εξουδετέρωση των τρομοκρατών και την απελευθέρωση του πρέσβη και της οικογένειάς του. Θα βρεθείτε μπροστά σε αρκετές εκπλήξεις, αφού το σενάριο είναι αντάξιο μιας κινηματογραφικής παραγωγής και θα σας καθηλώσει μέχρι την τελική κατάληξη του παιχνιδιού.










Η ένδειξη &#39&#39Warning&#39&#39 κάτω δεξιά, προειδοποιεί για την εμφάνιση εχθρού.
Η ομοιότητα με το Resident Evil φαίνεται από το στήσιμο του παιχνιδιού. Οι πολυγωνικοί χαρακτήρες (τόσο ο ήρωας, όσο και οι εχθροί) κινούνται μέσα στο τραίνο, χωρίς να τους ακολουθεί η κάμερα, η οποία, απλά, περιστρέφεται για να δείχνει τον παίκτη όταν πλησιάζει ή απομακρύνεται, ενώ όταν αυτός απομακρυνθεί πολύ, αλλάζει και η κάμερα. Η προοπτική αυτή, βέβαια, αλλάζει, όταν ο παίκτης κινείται πάνω στην οροφή του τραίνου, οπότε και η κάμερα τον ακολουθεί κατά πόδας. Η βασικότερη διαφορά του παιχνιδιού από το Resident Evil είναι ότι τα backgrounds είναι και αυτά φτιαγμένα από πολύγωνα. Ενώ, λοιπόν, τα textures εμφανίζουν κάποια &#39&#39σπασίματα&#39&#39 και σε μερικές περιπτώσεις έντονο &#39&#39πιξέλιασμα&#39&#39, η ύπαρξη πολυγωνικών backgrounds επιτρέπει στον παίκτη, πατώντας το τρίγωνο, να περιστρέψει την κάμερα και να παρατηρήσει ευκολότερα αντιπάλους και αντικείμενα που διαφορετικά θα διέφευγαν της προσοχής του. Η ανεύρεση αντικειμένων και η εκτέλεση ενεργειών δεν δυσκολεύουν τον παίκτη, αφενός μεν γιατί τα σημαντικά αντικείμενα ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο περιβάλλον, λόγω της λάμψης τους, αφετέρου δε γιατί το Playstation σάς παραπέμπει να πατήσετε κάποιο κουμπί, όταν πρέπει να ενεργήσετε π.χ. για να ανοίξετε μια πόρτα. Οι απαραίτητοι γρίφοι δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το παιχνίδι. Για παράδειγμα, για να περάσετε από ένα βαγόνι σε ένα άλλο, θα πρέπει να βρείτε ένα κλειδί, το οποίο βρίσκεται σε ένα άλλο βαγόνι και φυλάσσεται από κάποιον κακό.










Η εκτός τραίνου δράση δεν είναι και τόσο συναρπαστική.
Ξεκινώντας την περιπέτειά σας, είστε οπλισμένος μόνο με ένα πιστόλι. Στην πορεία αποκτάτε περισσότερα πυρομαχικά και καλύτερα όπλα, όμως είναι δική σας υπόθεση (ανάλογα και με το επίπεδο δυσκολίας) το αν θα αντιμετωπίζετε αμέσως τους τρομοκράτες ή θα τους αποφύγετε προσωρινά με το να κρυφτείτε σε μια κουκέτα. Κάθε φορά, πάντως, που συναντάτε έναν κακό, το στόχαστρο εμφανίζεται για να σας υποδείξει το στόχο σας. Προσοχή, μην ξεμείνετε από πυρομαχικά, γιατί η αναμέτρηση με τους τρομοκράτες με γυμνά χέρια δεν είναι απλή υπόθεση.
Ενα άλλο σημείο του παιχνιδιού που θα σας θυμίσει έντονα Resident Evil, είναι το inventory με τα αντικείμενα που συλλέγετε. Για να είμαστε ειλικρινείς, είναι ολόιδιο. Η απεικόνιση των αντικειμένων, η χρήση τους, η δυνατότητα συνδυασμού δύο υλικών αποτελούν την &#39&#39πετυχημένη&#39&#39 συνταγή του







Resident Evil.
Ο έλεγχος του χαρακτήρα είναι επίσης γνώριμος. Με το κουμπί επάνω προχωράτε μπροστά, με τα κουμπιά αριστερά και δεξιά περιστρέφετε τον ήρωα. Τα L2 και R2 χρησιμεύουν για να κυληθείτε αριστερά ή δεξιά (χρήσιμα στις μάχες), ενώ με το R1 σκύβετε (ιδανικό για να αποφύγετε εχθρικά πυρά όταν κρύβεστε πίσω από αντικείμενα). Η έλλειψη αυτόματης σκόπευσης (θα πρέπει να φέρετε το όπλο σας σε ευθεία με τον αντίπαλο για να εμφανιστεί το στόχαστρο) δεν επηρεάζει την πορεία του παιχνιδιού.
Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι ικανοποιητικά, αν αναλογισθούμε και την ηλικία του Playstation. Οι χαρακτήρες είναι καλοσχεδιασμένοι, τα αντικείμενα που θα συναντήσετε, χαρακτηρίζονται από πληθώρα χρωμάτων (και από ενοχλητικό dithering μερικές φορές), ενώ τα εκτός τραίνου τοπία ποικίλλουν σε χρωματισμούς και μορφή – ας είναι καλά το εφέ της χρωματικής διαβάθμισης του ορίζοντα που καλύπτει τα σχετικά λίγα πολυγωνικά δέντρα και κτίρια.










Αυτός είναι ο ήρωας.
Τα ηχητικά εφέ καλύπτονται μερικώς από τον ήχο του τραίνου, αλλά δεν υστερούν σε ποικιλία: πυροβολισμοί, εκρήξεις, βήματα, ομιλία και κραυγές διακόπτουν συχνά-πυκνά τη μεστή σε ένταση και αγωνία μουσική. Το μουσικό κομμάτι που ακούγεται, αλλάζει με την αλλαγή του σκηνικού δράσης, όταν π.χ. σας ανακαλύπτει ένας τρομοκράτης, θυμίζοντάς σας Metal Gear. Το γραμμικό, τέλος, σενάριο και οι μέτριοι γρίφοι του παιχνιδιού το καθιστούν προσβάσιμο σε όλους τους παίκτες.
Το Chase the Express είναι ένα αρκετά προκλητικό παιχνίδι που σε κρατά κοντά του με την εξελισσόμενη δράση του και τους λογικούς γρίφους του. Δεν πρόκειται να το αφήσετε, εάν δεν το τελειώσετε πρώτα.