Δύο νεκροί, μία κοινωνία που αρνείται να κοιτάξει στον καθρέφτη

Δύο νέοι άνθρωποι. Δύο διαφορετικές ιστορίες. Ένα κοινό τέλος. Και ένα ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει με ειλικρίνεια.

Η Μυρτώ, 19 χρονών, βρέθηκε λιπόθυμη στους δρόμους του Αργοστολίου τα ξημερώματα της Τρίτης του Πάσχα. Τρεις νεαροί, που πρώτο μέλημά τους όταν όλα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά ήταν να καλύψουν οποιοδήποτε ίχνος εμπλοκής τους, την άφησαν να πεθάνει αβοήθητη στον δρόμο.

Λίγες μέρες αργότερα, στο Πάρκο Ασυρμάτου στον Άγιο Δημήτριο, ένας 27χρονος δέχθηκε μαχαιριά στην καρδιά από έναν 20χρονο. Μια συνάντηση για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές κατέληξε σε φονικό. 

Και οι δύο υποθέσεις έχουν ήδη καταλάβει τηλεοπτικό χρόνο, έχουν γεννήσει ατελείωτα σχόλια στα social media, έχουν προκαλέσει αγανάκτηση και συγκίνηση. Αυτό που δεν έχουν προκαλέσει, ακόμα, είναι η ουσιαστική συζήτηση που χρωστάμε στους νεκρούς μας.

Γιατί αυτά τα δύο περιστατικά δεν είναι ατυχήματα. Δεν είναι εξαιρέσεις. Είναι συμπτώματα.

Μεγαλώνουμε μια γενιά σε ένα περιβάλλον όπου η ικανοποίηση είναι άμεση και η υπομονή είναι αδυναμία. Όπου η αξία ενός ανθρώπου μετριέται σε likes και η σχέση δεν είναι πλέον εμπειρία αλλά περιεχόμενο.

Στην Κεφαλονιά, ακόμα και τη μοιραία εκείνη νύχτα, ο λόγος που φορέθηκε περούκα και έγινε μεταμφίεση ήταν για να γυριστεί βίντεο για το διαδίκτυο. Η ζωή ως παράσταση. Το δράμα ως περιεχόμενο.

Στον Άγιο Δημήτριο, ένας 20χρονος πήγε σε ένα «ραντεβού» για να λύσει τις διαφορές του με αντίζηλο, έχοντας μαζί του μαχαίρι. Ένα ραντεβού που κανονίστηκε μέσω μηνυμάτων, με κοινό ακροατήριο δύο κοπέλες που παρακολουθούσαν την εξέλιξη σαν να ήταν story. Η βία ως επίδειξη ανδρισμού, σκηνοθετημένη για κοινό.

Φυσικά και η τεχνολογία δεν φταίει μόνη της. Φταίνε οικογένειες που δεν μιλάνε. Φταίει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που διδάσκει εξισώσεις αλλά όχι συναισθήματα. Φταίει μια κοινωνία που θεωρεί τη σκληρότητα ωριμότητα και την τρωτότητα αδυναμία. Τα social media δεν έφτιαξαν αυτά τα προβλήματα, αλλά τα μεγέθυναν, τα επιτάχυναν, τα έκαναν θεαματικά.

Κάθε φορά που συμβαίνει μια τέτοια τραγωδία, η χώρα σοκάρεται για λίγες μέρες, και μετά προχωράει. Μέχρι την επόμενη φορά. Και η επόμενη φορά δεν αργεί ποτέ.

Η Μυρτώ ήταν 19 χρονών. Ο Θεόφιλος 27. Ήταν νέοι. Ήταν ολόκληρη ζωή μπροστά τους. Αν δεν τους χρωστάμε τίποτε άλλο, τους χρωστάμε τουλάχιστον αυτό: να σταματήσουμε επιτέλους να κοιτάμε αλλού.