Πέμπτη 3 Ιουνίου 2004… Η Ελλάδα μένοντας μακριά από τον καλό της εαυτό νικά με 2-0 το αδύναμο Λιχτενστάιν στην πόλη Βαντούζ στο τελευταίο της φιλικό πριν από την έναρξη των υποχρεώσεών της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου. Οι ανά την Ελλάδα «γνώστες» του ποδοσφαίρου κάνοντας τις πρώτες τους κρίσεις έλεγαν. «Μ' αυτή την ομάδα δεν πάμε πουθενά». «Όπως πάνε στην Πορτογαλία, έτσι θα γυρίσουν». «Γιατί ο Οτο δεν πήρε μαζί του, τον τάδε ή τον δείνα ποδοσφαιριστή που έκανε αυτό κι αυτό…» Ο Γερμανός ομοσπονδιακός μας προπονητής έλεγε μετά το ματς: «Η ομάδα θα είναι έτοιμη όταν πρέπει. Κρατάμε μόνο την νίκη». Εννέα ημέρες μετά η Ελλάδα αντιμετωπίζει την διοργανώτρια Πορτογαλία στο κατάμεστο στάδιο Ντραγκάο στον εναρκτήριο αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Οι πιο αισιόδοξοι μίλαγαν για αξιοπρεπή ήττα. Τα γκολ των
![]()
Καραγκούνη και Μπασινά έκλεισαν στόματα. Η Ελλάδα νικά την Πορτογαλία με 2-1 σημειώνοντας την πρώτη νίκη στην ιστορία της σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ο αρχικός στόχος έχει ήδη επιτευχθεί. Τώρα πάμε γι’ άλλα!
![]()
ACTIONIMAGES
Ακολουθεί η Ισπανία. Τέσσερις ημέρες αργότερα στο στάδιο «Μπέσα» της Λισσαβόνας η εθνική μας αντιμετωπίζει τους «ταυρομάχους», μία από τις ομάδες-φαβορί όχι μόνο για πρόκριση από τον όμιλο μας, αλλά και
για την κατάκτηση του τροπαίου. Οι αντίπαλοί μας προηγούνται, αλλά το γκολ του Αγγελου Χαριστέα μετά από την μαγική μπαλιά του Βασίλη Τσιάρτα επιτρέπει στην «γαλανόλευκη» αρμάδα να παραμείνει αήττητη και στην πρώτη θέση του ομίλου της, κρατώντας ολοζώντανες τις ελπίδες πρόκρισης στην προημιτελική φάση του Euro. Στόχος που ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα δεν είχε κάνει την εμφάνισή του. Οι πρώτοι πανηγυρισμοί στις κεντρικές πλατείες πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών σε όλη την Ελλάδα άρχισαν δειλά-δειλά να κάνουν την εμφάνισή τους. Η άνευ απωλειών ήττα
![]()
από τη Ρωσία με 2-1 στην τρίτη και τελευταία αναμέτρηση της πρώτης φάσης «γεμίζει» τους κεντρικούς δρόμους των εντός των συνόρων μεγαλουπόλεων, ενώ «αναγκάζει» τους ομογενείς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη να «ξεθάψουν» τις ελληνικές σημαίες τους και να γίνουν ένα κουβάρι για να πανηγυρίσουν. Το γκολ του Ζήση Βρύζα στα στάδιο «Αλγκάβρε» της πόλης Φάρο έφτανε και περίσσευε για να δώσει στην Ελλάδα, μαζί με την Πορτογαλία, την πρόκριση.
![]()
actionimages
Απαντες αναρωτιόμασταν. «Βρε λες;» «Μπα;» απαντούσαμε. Ηδη δηλώναμε ικανοποιημένοι. Οι «άμοιροι»… Δεν ξέραμε τι μας περίμενε… Δεν φανταζόμασταν ο Οτο και η παρέα του που θα μπορούσε να φτάσει. Δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε πόσο δυνατή είναι η ελληνική ψυχή. Πόσο αστείρευτα μεγάλη ήταν η καρδιά των Ελλήνων ποδοσφαιριστών. Πόσο ατέλειωτη ήταν η επιθυμία τους να μας κάνουν όλους περήφανους. Οι διεθνείς μας μετά τον άθλο της πρόκρισης ρώταγαν τους εκπροσώπους του Τύπου που βρίσκονταν στην Πορτογαλία για να μάθουν πως αντιδρούν οι Ελληνες φίλαθλοι στα επιτεύγματά τους. Κι όσο άκουγαν πως το βράδυ της πρόκρισης στην προημιτελική φάση η Ελλάδα έμεινε ξύπνια, τόσο γέμιζαν από πεποίθηση και από σιγουριά πως τα
καλύτερα έρχονται. Ηξεραν τι έλεγαν. Εμπρός ορθωνόταν το «τείχος» που ακούει στο όνομα Γαλλία. Το «τείχος» μιας παγκόσμιας πρωταθλήτριας, μιας πρωταθλήτριας Ευρώπης. Και τι μ' αυτό που λέγαμε μικροί… Ο Θοδωρής Ζαγοράκης έχοντας μία απίστευτη ποδοσφαιρική έμπνευση αποφεύγει τον Λιζαραζού, σε μία φάση που πλέον αποτελεί σήμα για τις περισσότερες τηλεοπτικές αθλητικές εκπομπές, στέλνει μία σέντρα συστημένη στο κεφάλι του Αγγελου Χαριστέα και ο επιθετικός της Βέρντερ Βρέμης κάνει τους «πετεινούς» να… λαλήσουν μέσα στο «Ζοσέ Αλβαλάδε» της Λισσαβόνας! Τους στέλνει πρόωρα και αναπάντεχα σπίτι τους.
![]()
Ο Μπαρτέζ απέμεινε να κοιτά την μπάλα μετά την κεφαλιά του Χαριστέα
Το τι έγινε στην Ελλάδα; Δεν περιγράφεται. Ντελίριο, πανηγύρι, πανζουρλισμός… Ανθρωποι όλων των ηλικιών και των δύο φύλων, ξενύχτισαν στις πλατείες, γλένταγαν συνεχώς πιασμένοι χέρι-χέρι. Το σύνθημα: «Σήκωσέ το, το τιμημένο δεν μπορώ δεν μπορώ να περιμένω!» δονούσε κάθε γωνιά της
χώρας μας και ακουγόταν όπου υπήρχε Ελληνας. Ξενύχτι για εμάς εδώ, ξενύχτι και για όλους όσους βρίσκονταν στην Πορτογαλία. Εκείνη την περίοδο η Αθήνα είχε γεμίσει από διαφήμιση γνωστής εταιρίας αθλητικών ειδών στην οποία εικονιζόταν ο Πύρρος Δήμας να προετοιμάζεται για τους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το σύνθημα της διαφήμισης ήταν: «Impossible is nothing». Κι αυτή τη φορά το πιστεύαμε όλοι μας. Τίποτα δεν είναι αδύνατο. Τίποτα δεν είναι ανέφικτο για τους 23 Ελληνες «ήρωες», τον Οτο και την παρέα τους. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο γι' αυτό τον κόσμο που επέλεξε να χαραμίσει τις διακοπές του για να ζήσει τις μεγαλύτερες, ενδοξότερες στιγμές στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και δεν ήταν καθόλου λίγοι… Ηταν μυριάδες. Ηταν ασύγκριτα πολλοί σε σχέση με τον πληθυσμό μας. Ηταν μακράν η μεγαλύτερη ελληνική «εκστρατεία» φιλάθλων. Και δεν μπορούσε αυτή η ομάδα να αφήσει κανέναν παραπονούμενο. Δεν ήθελε…
![]()
Η Τσεχία στον ημιτελικό της 1ης Ιουλίου του 2004 είχε βέβαια διαφορετική άποψη. Σκασίλα μας. Στο βαμμένο στα «γαλανόλευκα» «Ντραγκάο» του Οπόρτο ο επονομαζόμενος ως «Κολοσσός της Ρόδου» Τραϊανός Δέλλας με κεφαλιά στα πρώτα λεπτά της παράτασης, με ασημένιο γκολ δηλαδή, αναγκάζει τα ανά τον κόσμο διεθνή μέσα ενημέρωσης να έχουν σαν πρώτο τους θέμα την πρόκριση της Ελλάδας στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Να βγάζει το καπέλο στον Ρεχάγκελ και στους ποδοσφαιριστές μας. Να δείχνει και να ξαναδείχνει πλάνα από τους πανηγυρισμούς των Ελλήνων σε όλο τον κόσμο. Και τι δεν
είδαμε… Μέχρι και άλογα στο κέντρο της Αθήνας να κάνουν την εμφάνισή τους, δείγμα του που μπορεί να φτάσει η ελληνική φαντασία! Κι ακόμη το παραμύθι δεν έχει τελειώσει… Κι αν κάτι ήταν κοινό σ' αυτό το παραμύθι, σε σχέση πάντα με όλα αυτά που είχαμε ακούσει, ήταν το happy end. Ο τελικός της 4ης Ιουλίου στο στάδιο «Ντα Λουζ» της Λισσαβόνας σημαδεύτηκε από ακόμη μία κεφαλιά-οβίδα του Αγγελου Χαριστέα. Ο φωτεινός πίνακας έγραψε ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ-ΕΛΛΑΔΑ 0-1 και μαζί στις καρδιές όλων μας χαράχθηκε η εικόνα του Θοδωρή Ζαγοράκη, του Ελληνα «κάπτεν», του MVP της διοργάνωσης, να σηκώνει το άγιο «δισκοπότηρο». Το τρόπαιο του Euro 2004. Μία εικόνα που ισοδυναμεί για κάτι εκατοντάδες χιλιάδες παραπάνω από χίλιες λέξεις…
![]()
Θεοφάνη Κατεργιαννάκη, Αντώνη Νικοπολίδη, Κώστα Χαλκιά, Στυλιανέ Βενετίδη, Γιάννη Γκούμα, Τραϊανέ Δέλλα, Μιχάλη Καψή, Νίκο Νταμπίζα, Γιούρκα Σεϊταρίδη, Τάκη Φύσσα, Γιώργο Γεωργιάδη, Στέλιο Γιαννακόπουλε, Θοδωρή Ζαγοράκη, Γιώργο Καραγκούνη, Κώστα Κατσουράνη, Παντελή Καφέ, Βασίλη Λάκη, Αγγελε Μπασινά, Βασίλη Τσιάρτα, Ζήση Βρύζα, Δημήτρη Παπαδόπουλε, Αγγελε Χαριστέα, Ντέμη Νικολαΐδη, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ. ΣΑΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΜΕ και σας υποσχόμαστε πως αυτό που καταφέρατε, το έπος που γράψατε στην Πορτογαλία, θα μείνει για πάντα στην καρδιά μας σαν την πιο γλυκιά ανάμνηση!
Οντως… Impossible is nothing!
















