Μετά από το εκρηκτικό ντεμπούτο του στο PC, ο αστυνόμος Max Payne εφορμά και στο Playstation 2 και τα κάνει γυαλιά-καρφιά, στέλνοντας τους ψηφιακούς κακούς εκεί που πραγματικά ανήκουν: στα ψηφιακά θυμαράκια. Το τρισδιάστατο αυτό παιχνίδι δράσης τρίτου προσώπου βάζει τον παίκτη &#39&#39στο πετσί&#39&#39 ενός σκληροτράχηλου αστυνομικού που έχει χάσει την οικογένειά του και ορκίζεται να εκδικηθεί την εγκληματική οργάνωση που είναι υπεύθυνη για το κακό.


Οι σφαίρες κάνουν τη διαφορά










Ο ήρωας έχει μια απλή αποστολή: αποδεκατίζει τους εχθρούς του και συλλέγει τα όπλα που αφήνουν πίσω τους (από τουφέκια και πιστόλια, μέχρι πολυβόλα και χειροβομβίδες), για να εξοντώσει, στην πορεία, ακόμα περισσότερους. Τη βασική συνταγή &#39&#39γαρνίρει&#39&#39 η δυνατότητα του παίκτη να καταστρέφει τα περισσότερα αντικείμενα του περιβάλλοντος (τα δοχεία γίνονται κομμάτια, οι τηλεοράσεις παλιοκούτια και οι τοίχοι σουρωτήρι από τον καταιγισμό πυρών του παίκτη).









Το Max Payne θα ήταν ένα συνηθισμένο παιχνίδι δράσης που &#39&#39ψιλοθυμίζει Tomb Raider χωρίς γρίφους&#39&#39 εάν δεν είχε τη χαρακτηριστική κίνηση Bullet-Time. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας, ο χρόνος κυλάει πιο αργά (σε στυλ ανάλογο με τις σκηνές δράσης της ταινίας Matrix) για λίγα δευτερόλεπτα και ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να στρέψει τα όπλα του, να σκοπεύσει με ακρίβεια και να πετύχει τους αντιπάλους του. Μπορεί να φαντάζει σαν νωχελικό κολύμπι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, αυτή, όμως, η κίνηση είναι που δίνει στον παίκτη το πλεονέκτημα ενάντια στους υπέρτερους αριθμητικά εχθρούς.

Το τρυκ του αίματος είναι αρκετά καλό, με τα &#39&#39κόκκινα σύννεφα&#39&#39 που πετάγονται μετά από μια βολή και &#39&#39βάφουν&#39&#39 τους τοίχους, γι΄ αυτό οι γονείς θα πρέπει να &#39&#39φιλτράρουν&#39&#39 το παιχνίδι, πριν αφήσουν τα παιδιά τους να ασχοληθούν με αυτό.


Δεν είναι νέος, αλλά είναι ωραίος










Εκμεταλλευόμενο τη χαμηλότερη ανάλυση του PC (640×480) και την ιδιότητα της οθόνης να &#39&#39φιλτράρει&#39&#39 κάποιες ατέλειες στα γραφικά, το Max Payne καταφέρνει να ικανοποιήσει με τα τρισδιάστατα περιβάλλοντά του. Τα κτίρια έχουν αποδοθεί με τρομερή πιστότητα και σε κάνουν να νομίζεις ότι βρίσκεσαι στη Νέα Υόρκη με τις μεγάλες λεωφόρους και τα ψηλά κτίρια, αλλά και τις μισογκρεμισμένες πολυκατοικίες και τα κακόφημα &#39&#39ροζ ξενοδοχεία&#39&#39.

Η μεγάλη ποικιλία στα textures επιτρέπει στους προγραμματιστές να αποδώσουν με πιστότητα τους τοίχους των σπιτιών, τους μουσαμάδες που καλύπτουν εμπορεύματα πάνω στα πλοία, τα containers που βρίσκονται στοιβαγμένα στο λιμάνι, τα κρυστάλλινα πατώματα και τοιχώματα των ουρανοξυστών, ακόμα και το εσωτερικό των υπερσύγχρονων εργαστηρίων όπου εκτελούνται ύποπτα πειράματα.


Θέλω να τ΄ ακούω


Ο ήχος του παιχνιδιού είναι ένα από τα δυνατά του σημεία, με την ομιλία να ξεπερνά κάθε προσδοκία (οι ηθοποιοί πρέπει να είχαν πολύ μεράκι για τη δουλειά τους) και τους χιουμοριστικούς διάλογους να αποτελούν ευχάριστη έκπληξη (παράδειγμα: οι μαφιόζοι που μαλώνουν πίσω από την πόρτα για το ποιος θα &#39&#39μπουκάρει&#39&#39 πρώτος μέσα στο δωμάτιο που είναι ο Max). Ωστόσο, τα ηχητικά εφέ πάσχουν από κάποιες ελλείψεις (ήχοι που έπρεπε να υπάρχουν σε προφανή σημεία, είναι ανύπαρκτοι), ενώ το fading γίνεται τόσο απότομα, που νομίζεις ότι έχει γίνει αγγαρεία στον τομέα αυτό. Κάποια εφέ, όπως ο υπόκωφος κρότος όταν ο Max ξεκινά την κίνηση Bullet Time, σώζουν την κατάσταση.


Ο κανόνας των δύο αντιχείρων










Η χρήση των δύο αναλογικών μοχλών στο παιχνίδι μπορεί να μπερδέψει αρκετές φορές τον παίκτη, αλλά κατά τα άλλα, το αναλογικό χειριστήριο του PS2 τα καταφέρνει καλά. Ο ένας μοχλός κάνει την κίνηση και ο άλλος τη μετακίνηση της κουκίδας-σκοπεύτρου, ενώ το &#39&#39πείραγμα&#39&#39 των ρυθμίσεων κάνει τη μετακίνηση του στόχου πιο εύκολη. Το μόνο κακό είναι ότι ο Max έχει την κακή συνήθεια να κάνει ένα άλμα σε μερικές περιπτώσεις που δέχεται τα πυρά των εχθρών του, ενώ η έλλειψη πλήρους re-configuration των κουμπιών ίσως μπερδέψει όσους ασχολήθηκαν με το παιχνίδι σε υπολογιστή.

Ο χρόνος φορτώματος είναι επίσης ένα μελανό σημείο της έκδοσης για PS2. Το γεγονός ότι ο παίκτης μπορεί να κάνει save μόνο σε συγκεκριμένα σημεία της πίστας και όχι οποιαδήποτε στιγμή, όπως συνέβαινε στο PC, μπορεί να προκαλέσει εκνευρισμό, ιδίως σε μερικά δύσκολα σημεία που ο παίκτης χάνει ξανά και ξανά. Από την άλλη, κάποιοι παίκτες μπορεί να εκτιμήσουν την πρόκληση τού να παραμείνεις ζωντανός στη διάρκεια μιας δύσκολης διαδρομής.


Είναι το Max Payne










Αν και οι αντίπαλοι δίνουν μερικές φορές την εντύπωση ότι είναι ευκολότεροι από ό,τι στην πρωτότυπη έκδοση, αυτό είναι μόνο μια εντύπωση, αφού, όπως και στην έκδοση για το PC, οι ελεγχόμενοι από τον επεξεργαστή αντίπαλοι γίνονται πιο δύσκολοι, όταν ο παίκτης έχει καλύτερη απόδοση (η επιλογή Auto Aim διευκολύνει σε κάποιο βαθμό τη ζωή του παίκτη).
Λίγα λεπτά είναι αρκετά για να συνηθίσει κανείς το χειριστήριο και λίγα ακόμα είναι ό,τι πρέπει για να μπει &#39&#39στη ζώνη του πυρός&#39&#39, καθώς η φρενήρης δράση του πρωτότυπου φαίνεται πως έχει διατηρηθεί αυτούσια κι εδώ. Εάν κάποιος δεν έχει παίξει το Max Payne στο PC, η έκδοση του Playstation 2 θα είναι μια ευχάριστη προσθήκη στις ελεύθερες ώρες του.


Διάθεση: Console Club, Γρυπάρη 53, Καλλιθέα,
Τηλέφωνο 010 9594100