Μια ηρωική και ιστορική φυσιογνωμία επανέρχεται δριμύτερη. Ο «θεός» Michael Jackson, μετά από αρκετά χρόνια απουσίας παρουσιάζεται «ακαταμάχητος»: Invincible. Ενας μάλλον ευσεβής πόθος, μια και το απόλυτο είδωλο της δεκαετίας του 80 δεν είχε κάποιο ουσιαστικό hit τα προηγούμενα 10 χρόνια. Η έλλειψη εμπορικής επιτυχίας, η πτώση της αίγλης του ως πρωτοπόρου, ένα κακό δημόσιο σκάνδαλο και άσχημες φήμες για την οικονομική του κατάσταση, σε συνδυασμό με την μακροχρόνια αποχή του, είχαν σαν αποτέλεσμα να πιέσουν τον Jackson να δημιουργήσει ένα άλμπουμ όχι μόνο για να αποδείξει τα ταλέντα του, αλλά και την παρουσία της μυθικής του δύναμης. Κάνει λοιπόν αυτό που έκανε και προηγουμένως όταν τα πράγματα έφθαναν στο απροχώρητο.


Από την εποχή του Dangerous, τις δυσκολίες τις αντιμετώπιζε με τον πλέον απλό και σαφή τρόπο. Κατέβαινε στο δρόμο και οικειοποιείτο την τρέχουσα urban soul με βαριά χορευτικά και φυσικά μελίρρυτες χλιδάτες μπαλάντες. Είναι μια δοκιμασμένη φόρμουλα για εμπορική επιτυχία αλλά δυστυχώς δεν προωθεί την μουσική, ούτε ανελκύει την σύνθεση, αλλά στην προκείμενη περίπτωση απογυμνώνει τις προθέσεις και εμφανίζει την έμπνευση όπως είναι, δηλαδή αδύναμη και άστοχη. Ιδιαίτερα όταν δυστυχώς τα σημεία σύγκρισης είναι ογκόλιθοι μουσικής όπως τα Thriller και Bad. Προσπαθώντας δε να αποτυπώσει ένα ζωηρό και νεανίζοντα εαυτό γυρίζει πίσω στις ρίζες και δανείζεται στοιχεία από το Off the Wall από τα οποία όμως λείπει η φρεσκάδα και η πρωτοτυπία της εποχής.


Ομως ο μεγαλύτερος εφιάλτης είναι ότι η πιονιερίστικη διάθεση που χρωμάτιζε τον χωρίς χρώμα πια καλλιτέχνη στο Invinsible θυσιάζεται στο βωμό της λουσάτης και καλογυαλισμένης r &#39n&#39 b μουσικής που θα εκτροχιαστεί με προσοχή στα clubs και ταυτόχρονα θα γίνει βατή και εύπεπτη για το mainstream ραδιόφωνο. Ο Βασιλιάς με λίγα λόγια επιθυμεί να γίνει ο Βασιλιάς της Pop, ακολουθώντας τα μηνύματα των καιρών για εξειδικεύσεις








.