Να αφήσουμε στην άκρη τους επαγγελματίες παίκτες και να κοιτάξουμε τους... επαγγελματίες οπαδούς
Με αφορμή το περιστατικό που συνέβη στο Πανιώνιος-Ολυμπιακός τα συμπεράσματα είναι ουκ ολίγα για τη νοοτροπία του Έλληνα οπαδού.
Το περιστατικό στη Νέα Σμύρνη είναι γνωστό και δε χωράει πολύ ανάλυση. Κατά τη διάρκεια του Πανιώνιος-Ολυμπιακός, ο Φουρνιέ είδε έναν οπαδό που καθόταν στα court seats να κάνει χειρονομίες και πήγε εξαγριωμένος να ζητήσει τον λόγο.
Κάθε αθλητής (και αυτό δεν αφορά μόνο τον Φουρνιέ) θα είναι καλό να αγνοεί ανθρώπους που δεν έχουν λάβει την κατάλληλη παιδεία από το σπίτι και να συνεχίζει τον αγώνα του. Είναι όμως πάντα εύκολο;
Στο μυαλό ενός επαγγελματία παίκτη
Επειδή στην Ελλάδα ζούμε και καθημερινά πρέπει να αποδεικνύεις πως δεν είσαι ελέφαντας, το περιστατικό αυτό με οπαδούς να έχουν χυδαία συμπεριφορά απέναντι σε παίκτες και προπονητές, δεν το ανακαλύψαμε στη Νέα Σμύρνη. Έχει συμβεί από οπαδούς όλων (κυριολεκτικά όλων) των ομάδων.
Συνήθως, αν αντιδράσει ένας παίκτης στις ύβρεις είναι αντιεπαγγελματίας και θα πρέπει να σκύψει το κεφάλι. Πόσο εύκολο είναι να σκύβεις το κεφάλι όταν ακούς συνθήματα για μητέρες, παιδιά, εγγόνια και συγγενικά πρόσωπα; Εσύ θα αντιδρούσες αν ερχόταν στη δουλειά σου ένας "άκυρος" και σε έβριζε σε όλο το 8ωρο της εργασίας σου; Κι εσύ "επαγγελματίας" δεν είσαι; Ρητορικές οι ερωτήσεις.
Και γιατί κατακρίνουμε την αντίδραση του θύματος σε μια τέτοια επίθεση και δεν σταματάμε τους θύτες που την προκαλούν; Οι ομάδες γνωρίζουν ποιοι βρίσκονται στα court seat τους. Κι επαναλαμβάνω, αυτό δεν αφορά μόνο τον Πανιώνιο. Αφορά ΟΛΕΣ τις ΚΑΕ.
Το... κοινωνικό φαινόμενο των court seats
Φυσικά και όλα τα παραπάνω δεν αφορούν ανθρώπους που κάθονται αποκλειστικά στις προνομιούχες θέσεις. Μπορώ να πω πως στις κερκίδες γίνονται και ακούγονται πολύ χειρότερα. Θα περίμενε κανείς πως άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα στο παρκέ και έχουν την οικονομική άνεση, θα ήταν λιγάκι πιο εγκρατείς. Όμως αυτό δεν συμβαίνει.
Κι αυτό είναι περισσότερο κοινωνικό φαινόμενο. Δεν αφορά μια ομάδα. Δεν αφορά τους «κόκκινους», τους «πράσινους», τους «κίτρινους». Αφορά μια χρόνια παθογένεια της χώρας. "Έχω πληρώσει ακριβά, άρα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω". Δυστυχώς αυτή είναι η νοοτροπία μας. Και δε τη συναντάμε μόνο στα γήπεδα. Μπορώ να σκεφτώ ουκ ολίγα μέρη που ακριβώς επειδή κάποιος πλήρωσε ακριβά νομίζει πως του ανήκει το εστιατόριο, το μαγαζί, το πλοίο, ο σερβιτόρος.
Οι ομάδες θα πρέπει να βρουν και να απομακρύνουν τέτοιους νοσηρούς ανθρώπους από τα γήπεδα. Όχι μόνο για το καλό του αντίπαλου παίκτη. Αλλά κυρίως επειδή δεν αξίζουν να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι, άνθρωποι που είναι φίλοι του αθλήματος και έρχονται να απολαύσουν την αγαπημένη τους ομάδα...
